Vakantie moet je plannen

Door Weltevree gepubliceerd op Wednesday 11 February 11:14

Een paar vrije dagen

Een week vliegt als een splintertje in de tijd voorbij en ik ben mijn belofte (EmjE alles te vertellen) al vergeten, maar zij vraagt die vrijdagavond na het journaal meteen wat dat 'verspillen' en die vakantie, nou eigenlijk betekende.

c13070ff00d26c0e3f182f8944a52c8a_medium.

“Ik wilde weten of er dat jaar een paar vrije dagen voor mij alleen, zonder de zorg voor M****, in zouden zitten. Dat moet je toch van te voren regelen. Het was ruimschoots op tijd, twee weken voor M****'s verjaardag. Januari.  “
”Oh ja, dan kwam hij zeker ook niet?”
“Nee, ik was aan zijn armoedige vaderschap gewend, het kind was nog te klein dat het haar op zou vallen. Ik weet niet wat in hun relatie aan de hand was. Het mocht vast niet van G****. Buiten de regeling om? Foei, dat kind kreeg niets van háár tijd! Ik ben geen psycholoog, maar hij kreeg waarschijnlijk in de gaten dat hij strak onder de duim zat? Dat terzijde. Ik vroeg hem meteen na Oud en Nieuw of hij er over na wilde denken. Nadenken, EmjE...of ze ons kind wellicht met de vakantie langer wilden hebben. Nouhou, dat heb ik geweten, EmjE. Of ik hem in de fik gestoken had, het huis was te klein, het kind kroop van dat lawaai meteen achter mijn benen weg. Hoe dom ik eigenlijk was dat ik met mijn botte kop nog steeds niet begreep dat hij niet nog meer tijd aan M**** kon verspillen. Ik stak meteen de handen in de lucht, bond in, maar ik had mijn portie communicatie voor die hele maand alweer verspeeld. Hij griste het kind achter mijn benen vandaan, trok haar op de arm, greep de koffer van de vloer en stampte met een kwaaie kop weg. Ik rende er natuurlijk achter aan, riep dat ik M**** nog een kus moest geven, maar hij hield zich doof, gooide het overrompelde kind in het autostoeltje en stoof met die kanariegele Eend achteruit het pad af.” EmjE luistert geduldig, hoofdschuddend, begrijpt er niets van, “want wanneer dacht hij dan eindelijk eens aan het welzijn van zijn kind?”  

Afgestudeerd

“Inderdaad. Hij had er een diploma voor, maar! Al die tijd werd M**** tussen ons heen en weer geslingerd, het arme kind en hem verbieden te komen kon niet meer want ze was inmiddels knettergek op hem, een echt pappa’s kindje geworden.”
“Dat zie je vaak, het kindje zingt naar wat het heftigst dwingt,” bezigt EmjE een gezegde dat ik nog niet kende.
“Je hoort tegenwoordig wel over die familiedrama’s waar diverse hulpverlenende instantie al uitgebreid mee aan het werk waren? Dat jaar maakte ik ongeveer zoiets mee, althans zo voelde het voor mij. Januari roept hij dat ik gek ben en vier maanden later brengt hij haar zondagsochtends terug, duwt M**** de hal in, gooit de koffer naar binnen en blijft wijdbeens in de open deur staan. Ik wist weer hoe laat het was en hij begint met een kwade kop te grommen: “Je zorgt dat ze morgenochtend om elf uur klaar staat.” Natuurlijk keek ik stom verbaasd.
“Waarom?”
“Met speelgoed en goede kleren en ik heb geen zin in stomme discussies met jou. Ze staat morgen klaar! Punt uit.“

”Ja, zeg wat krijgen we nou?”
“Ik neem haar mee, ja.”
“Waarheen?”
“Dat gaat je geen moer aan.”
“Ben je nou helemaal gek geworden? Geen denken aan.”
“En al die tijd staat de kleine meid daarbij?” vraagt EmjE verbijsterd dus ik knik.
”Ja, helaas. Nadat zij getrouwd waren was het echt oorlog, overviel hij ons maandelijks met zijn achterlijke opgefokte woede. Ik had zogenaamd haar kleertjes met Lysol verknald. Ik was een jaloerse gek, een slet die zijn huwelijk wilde vernielen. Het werd telkens gekker. Zodra hij gilde zorgde ik er voor doodkalm te blijven omdat het niet mocht ontaarden met het kind erbij. Het hielp niets! Ook die keer werd hij alsmaar kwader. Hij riep dat hij er recht op had, dat ik niets te zeggen had, hij nam haar een midweek mee en daarmee basta, “en jij hoeft niet te proberen mij dat af te pakken,” gilde hij wanhopig. Ik had het gevoel dat hij al die dingen vlak daarvoor tegen G**** had geroepen, zo woest als hij was. Natuurlijk vroeg ik waarom dat niet op een normale manier overlegd kon worden zodat ik er op had kunnen rekenen, “Zoiets moeten ouders toch normaal kunnen bespreken, B****? Dan had ik ook iets kunnen boeken,” probeerde ik het met redelijkheid, maar daar werd hij helemaal des duivels van. “Niets mee te maken zeg ik je toch? Jij altijd met je stomme discussies. Ik doe daar niet meer aan mee, hoor je. Ik wil dit en jij doet wat ik zeg.” riep hij, maakte rechtsomkeert, alweer zonder het kind gedag te zeggen." Ik let niet op EmjE's ogen want van de herinnering ril ik alweer met een dikke keel.

"Ik kan je vertellen dat ik rechtstreeks met M**** naar de achterbuurtjes ben gelopen zodat ze daar met hun zoontjes kon spelen want ze wilde beslist niet dat ik haar troosten zou. Zelf heb ik thuis een uur overstuur op de bank zitten janken. Het was zondag, dus John was onbereikbaar. Ik had een nieuwe vriendin bij het theater leren kennen. Haar man, Eef, was maatschappelijkwerker. Die heb ik gebeld, hij is gekomen, heeft aangehoord waar ik bang voor was en hij stelde voor met B**** te gaan praten. Eef kwam met de boodschap terug dat ze naar Ameland gingen en dat ik M**** rustig mee kon geven. Volgens hem hadden ze geen kwade bedoelingen. Met angst en beven heb ik er gehoor aan gegeven, maar mijn God, wat heb ik in de rats gezeten. Wat was het een onbegrijpelijke kluwen rariteiten geworden. Hier moest echt paal en perk aan worden gesteld.

Schakende puzzelstukken

“En toen zat je zomaar ineens de hele week alleen?”


8ba1360fd4447d0b56104d26edb92a16_medium.

“Ja, met de zenuwen op tilt. Ik was te veel van de kaart om er op uit te gaan en daarvan te genieten. Gelukkig kon ik die maandag meteen bij John terecht, maar die wist hier ook geen raad mee, schrok van wat er die laatste maanden was gebeurd en waarschuwde me voor het eerst dat straks de Kinderbescherming het laatste station zou zijn, omdat hij als therapeut wettelijk geen sancties achter de hand had. Hij stelde me gerust, dacht dat het geen kwaad kon en ik ben bij vrienden op bezoek gegaan die ik nog kende van vóór de scheiding. Ondertussen dacht ik de vreselijkste dingen: Hoe krijg ik haar terug? Staat straks de politie voor de deur met de mededeling dat ze haar levenloos aangetroffen hebben naast een man die zelfmoord had gepleegd. Toen wist ik nog niet dat hij alléén met haar was vertrokken. Ik dacht, hoopte, dat zij het eindelijk met elkaar eens waren geworden omdat hij zijn dochter niet los zou laten. Dat zou G**** heel vernederend vinden, aangezien ze mij had toegeschreeuwd dat ze zijn verleden op zou ruimen zonder dat hij dat merkte."

Saneren 

"Wat? Zijn verleden opruimen? Dus al die tijd wist je wat zij van plan was?"
"Ja, nee, ik wist natuurlijk niet hoe ze dat aan zou pakken en niemand geloofde me, men dacht dat ik haar in een kwaad daglicht wilde zetten omdat ze hem van mij had afgepakt. Er zal daar in huis dus aardig over die midweek gevochten zijn. Lijkt mij. Oef… M**** kwam inderdaad ongeschonden terug, ik mocht niet vragen of het leuk was geweest en de maand erna kon ik mijn stiekeme positieve gedachten echt in de wilgen hangen. Zij zaten in de Ardennen toen hij haar op had moeten halen." 

“Nou nou, onderhand snap ik wat je bedoelt met verknipt. Dat kan toch niet anders als je nog geen vier jaar bent en je komt in zoveel onveilige geweldadige situaties terecht. Al die agressie. Dat noemen wij op het werk geestelijke mishandeling ”

“Een maand daarna heb ik toch alles klaargemaakt zonder dat M**** er weet van had en de pappakoffer in de meterkast gezet zodat ze nergens op rekenen zou. Hij kwam inderdaad weer niet. Gelukkig belde eindelijk de Kinderbescherming die maandagochtend erna op. Ik kon vrijdag komen. "Excuus mevrouw, dat het zoveel langer heeft moeten duren, we hebben niet eerder een afspraak met uw ex kunnen maken." Ja, dacht ik, maar daar koopt dat arme kind helemaal niets voor, verdorie. Nou meid, toen werd duidelijk dat ze helemaal achter me stonden, maar dat zegt niets. Pas jaren later heb ik gedacht: Zou G**** hem die vakantie als laatste privilege hebben toegestaan?”

Vervolg: We zijn gewoontedieren

Vorig Deel: Meten met twee maten

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
ik blijf dit vol ontzetting lezen.
Het is echt niet te begrijpen dat zoiets gebeurt !!
Nee, ik heb het ook niet begrepen
Wat valt er nog te zeggen? Hier kan je toch niet met je gezonde verstand bij?
Nee , het gezonde verstand was zoek. Ik heb me rot gezocht, maar je kunt een ander niet veranderen
Wat een toestand... Hoe kan hij zulke dingen schreeuwen in het bijzijn van zijn dochter... Hij is vader! Hij heeft gestudeerd om met kinderen om te gaan. Ik vraag me af hoe hij het verzint om aan jou compleet de schuld te geven...

En dan zijn vrouw, waarom trouwt zij met iemand waarvan zij niet houdt, maar bespeelt als speelgoed, als een pop?

Ik ben eigenlijk benieuwd naar de laatste sessie met Niek. Ik heb het gevoel dat je dat bewaart als een bijzondere scène in dit verhaal.
Inderdaad, hoe kan iemand het zo doen? Een kat in het nauw maakt rare sprongen
Die laatste sessie bij Niek zal zeker geen grote plek krijgen, helaas...die hield weinig bijzonders in...
Niek kende deze verhalen en we rondden daar enkel mijn eigen 10 gesprekken af. De therapie met mijn dochter waren daar geen onderdeel van, omdat zij die uitnodiging had afgeslagen
Mijn hemel het wordt echt steeds gekker
Ja, het werkt wel naar een climax toe, lijkt het
Heb hem even opgeslagen net als het vorige deel ga ik gauw lezen beide,x
Zit weer aan m'n beeldscherm gekluisterd, zoals gewoonlijk, maarem... het goudkantoor in Groningen?
Klopt, waren EmjE ooit eens op vakantie...