Meten met twee maten

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 10 February 22:40

“Dus toen was die vriendschap met Nienke zeker ook meteen over?”
“Nou, nee. Het had me wel aan het denken gezet want ze bleek toch wel een erg nare mening over me te hebben. Ik ben altijd erg trouw geweest,  was benieuwd hoe haar idee over mij ontstaan was, zonder dat ze mij ooit iets had gevraagd.

19958d74ef8d2e6ea4830c90b800dae3_medium.

Eerder was me wel eens opgevallen dat B**** privézaken over mij wist en ik vroeg me hierdoor ineens wel af hoe hij aan die kennis was gekomen.”
“Terwijl jij niets over hem en zijn relatie mocht weten?”
“Inderdaad. Meten met twee maten, dat schijnt erg vaak voor te komen. Zo had ik mijn wonden gelikt, zat prima in mijn vel, voelde me aantrekkelijk, jong, had een lijntje om te zoenen, was levenslustig, goed gehumeurd en sterk. Na anderhalf jaar alleen begon het toch te borrelen. De bezoekregeling liep zonder moeilijkheden en in die ene vrije avond per maand wilde ik ook wel eens kijken wat er buiten zoal te koop was. Of ik nog een beetje aardig in de markt lag, haha. Jawel. Ik had vrij snel een leuk vriendje, maar na een paar maanden werd duidelijk dat daar geen toekomst in zat. Op zekere dag, ja EmjE, het lijkt wel een maf sprookje, ontving ik een aangetekende brief van mijnheer mijn ex-gemaal. Haha, met drie vette taalfouten erin. Om je dood te lachen. Hij deelde in gemaakt gedragen taal mee dat hij wegens mijn vriend geen alimentatie meer zou betalen.”

Festival der nonsens

“Oh lekker, wat een feestelijke onzin, zeg. Hij mag alles wat God verbiedt, maar jij mag niets zonder dat hij daar meteen een slagje uit wil slaan? Waarom zou een andere man financieel voor zijn kind op moeten draaien?”
“Met die rare brief heb ik ook niets gedaan. Hij is de Lundiakast beland en ik was dat domme vodje eigenlijk al vergeten tot ik vijf maanden later bij de Sociale Dienst op het matje moest komen. Raad een wat? Om uit te leggen waarom mijn ex geen alimentatie meer aan hen betaalde.”
”Goh, ziet, ziet, de omgedraaide wereld, hij betaalt niet en jij moet daar dan bij de Soos verantwoording over afleggen?” Ze schudt haar wijze hoofd en schenkt ons nog een sherry in.

“Ach ja, ik vond het ook grote kolder en heb daar enorme stennis getrapt. Die ambtenaar, snotjong van amper twintig en net van school, wist niet hoe hij het had. Ik kletste hem zonder meer achter zijn bureau vandaan. B**** heb ik er bij zijn volgende bezoek stevig op aangesproken. Al die maanden had ik niet op zijn aankoniging gereageerd. Hij zal wel in angst hebben gezeten voor mijn reactie? Lekker puh: "Ik ben niet gediend van jouw machtsspelletjes." Na vijf maanden had hij hier niet meer op gerekend, hij schrok zich de waterpokken, zat stokstijf, weg te kijken. Op de nieuwe bank. “Wáág het niet om mij ooit nog eens bij de Sociale Dienst te verlinken, "zei ik met vuurspuwende ogen. "Als jij perse zo met je machtswellust wilt pronken zou ik toch eerst je huiswerk beter maken, dan klets je tenminste niet over vrienden die in geen velden of wegen te vinden zijn. Voor de goede orde: Ik heb evenveel recht op een eigen leven als jullie. Het gaat jou geen zak aan met wie ik wat, wanneer en waarom doe. Jij laat die wraakzuchtige gore streken in het vervolg uit je lijf, begrepen?” Dat kwam aan, hij knikte bedremmeld, de slome oen.

“Hij gaat vreemd, maakt een kind, stapt op, laat alles achter zijn kont liggen zodat jij in je eentje zijn zooitje op moet ruimen, maar als jij het dan weer op orde hebt en vrij bent mag jij geen verkering krijgen? Dat is toch te gek?” constateert EmjE met grote verbaasde ogen en begint zich toch ernstig af te vragen of mijn ex wel spoorde, soms last had van onvoorstelbare chronische stupiditeit, "want dit komt op mij toch wel héél erg kortzichtig en gierig over. En die Nienke? Heb jij daar na die vreselijke aanvaring nog wat aan gehad?“
”Ik ben een paar weken later met haar gaan praten, vroeg of ze had nagedacht over alle vreselijke dingen die ze geroepen had, maar ze zei van niet. Sorry zeggen deed ze net zo min. Toen wist ik dat dit de laatste keer was dat ze me zag, maar ik vroeg haar wel, zo langs de neus weg, of ze bij B**** wel eens over mij praatte. Ze zei, met zo’n onschuldig gezicht, dat ze het natuurlijk wel eens met G**** over mij had. "Wat is er mis mee? Jij hebt toch niets te verbergen? Wat maakt het uit dat ik daar iets over jou vertel? Ik kan het nou eenmaal heel goed met G**** vinden. Ik hoef haar niet te haten omdat jij dat doet! Het is juist bijzonder dat zij, ondanks alles, voor jou zoveel belangstelling toont." EmjE, hoe dom kun je wezen?
"Hoezo ondanks alles? Zat jij hen ooit in de weg?"
"Het is natuurlijk niet makkelijk om na een scheiding bevriend te blijven met beide partijen. Daarom waardeerde ik haar ook. Ik vroeg Nienke nooit iets over hen, maar zij blabberde dus wel over mijn privézaken. Daar kon de tegenpartij natuurlijk prachtig haar voordeel mee kan doen. Voor de zekerheid informeerde ik nog verder. “Denk je niet dat G**** jou eventueel zou kunnen gebruiken als pion in een spel dat ze speelt om M**** en mij de stad uit te krijgen?” Dat was heel voorzichtig geformuleerd met de voorkennis die ik uit G***'s eigen mond vernomen had. Ze lachte me uit. Ik moest niet zo wantrouwig zijn, vond ze. Ik heb uitgelegd dat de band van M**** met haar vader momenteel onder grote druk stond en dat ik niet wilde dat zij hen nog van mijn huishouding op de hoogte hield. Ze vond het onzin. Ik begon over de afspraak bij de Kinderbescherming, die waarschijnlijk voor over twee dagen gepland was, maar daarin leek ze niet geinteresseerd. "We gaan daar samen naar een oplossing zoeken, B**** en ik," zei ik nog en toen ze daar ook lacherig over deed heb ik haar bedankt voor die fijne jaren die we toch met elkaar hadden gehad. Dat was dat.”

”Oh vertel, hoe liep het bij de Kinderbescherming?” zit EmjE nog steeds op het vinkentouw, maar ik ben er voor die dag klaar mee en stel voor naar bed te gaan.  “Voor vandaag hebben we voldoende in het verleden zitten porren. Het is best confronterend en het heden verandert er niet van, maar jij weet nu een klein beetje over wat ik te verhapstukken kreeg voordat je me leerde kennen.”
We gaan naar bed en doen de rest van dat weekend wat we altijd doen, ontbijtje, zacht gekookt eitje, Kaiserbrötchen met echte boter en sinaasappeljam, gaan naast elkaar ons eigen gangetje. Zij met haar geliefde computerspelletje in het computerkamertje en ik aan de eettafel achter de laptop waar ik tracht iets over Ethiopïe te schrijven. Dat schrijnt nog te veel. Uiteindelijk pakt het verhaaltje veel te warrig uit, maar we laten elkaar vrij en zijn toch niet alleen. Bij de zondagse avondmaaltijd begint EmjE toch nog even over mijn nieuwe start na Zwolle.

“Als ik daar aan terugdenk, zie ik weer hoe jij altijd glom van plezier, vol goede moed en onvermoeibaar bezig was om je zaak op poten te zetten. Weet je nog, die open dag? Daar kwam mijn pleegvader Frans zelfs naar kijken, terwijl hij de volgende week zou worden geopereerd vanwege hartklachten.”

“Oh ja,zeg, Wil de pottenbakster hielp ook mee. Wat was dat een pens werk zeg en we waren met zijn drietjes tot drie uur ‘s nachts bezig om de tekeningen van alle leerlingen zo goed mogelijk te exposeren. Wat was ik gelukkig, zelfvoldaan en helemaal toen er de volgende dag inderdaad wel tachtig mensen kwamen kijken.” “Later stond jij met dat leuke artikel in de krant. Ik was er zelfs trots op, haha.” Natuurlijk kijk ik daar ook met een zeker welbehagen op terug, want ”ik heb nooit geloofd in bij de pakken neerzitten. Oké in Zwolle hadden we niets meer te zoeken en ik heb van mijn ouders geleerd: met goede wil en doorzettingsvermogen vind je altijd een oplossing voor elk probleem. Dat heb ik mezelf in die periode zeker bewezen toen ik dat afgeleefde, veel te grote, winkelpand voor een habbekrats kocht terwijl ik in de bijstand zat. Sjonge, daar heb ik de directeur van de Soos het vuur flink mee onder de kont opgestookt, met de krant gedreigd en reken maar dat ze er geen zin in hadden met alweer een 'fout verhaal' het nieuws te halen.“
“Na alles wat je nu hebt verteld vind ik het helemaal wonderlijk dat je toen zo levenslustig was, zo helemaal vol in het heden stond.“
“Opnieuw beginnen heeft vaak ook zoiets opbouwends en als ik eenmaal gekozen heb, weet welke kant het op moet, ga ik er volledig voor. De onderste steen boven. Nee, als ik ergens heilig in geloof, dan moet het raar gaan als het toch mislukt."

“Nu ik het allemaal zo hoor heb je het in Zwolle niet makkelijk gehad. Had je enig idee waarom het met B**** allemaal zo moeizaam moest?”
”Ik denk omdat G**** hem na dat huwelijk ergens mee in de tang had, dat ze hem dreigde. Misschien had hij verlatingsangst? Het kan ook zijn dat ze steeds beter begreep dat hij echt van zijn kind hield. Dat ze al haar jaloezie daarover op mij projecteerde. Zo kon ze zijn verleden niet van de kaart vegen en daarover had ze bij mij heel stellig zitten pochen? Weet je dat hij riep""Wanneer dringt het nou eens tot jouw botte hersens door dat ik niet nog meer tijd aan M**** kan verspillen?" 
“Nee,  nooit gehoord. Hoezo verspillen? Dat zegt toch al genoeg over hoe hij weinig van zijn kind genoot? Zag hij het als een plichtpleging?”
“Kweet nie, dan vertel ik je over die rare vakantie wel een volgende keer, ik heb nu even genoeg van al dat negatieve ingewikkelde gedoe."

Wordt vervolgd: Vakantie moet je plannen

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
'Dat is toch te gek?” constateert EmjE met grote verbaasde ogen en begint zich toch ernstig af te vragen of mijn ex wel spoorde, soms last had van onvoorstelbare chronische stupiditeit,' ...... hier moest ik even lachen.
Af en toe moet er wel iets luchtigs tussendoor anders wordt het loodzwaar.
het wordt alsmaar erger met B en G !!
En daar niets tegen kunnen doen, dat is machtelozer dan machteloos, want ik moest voor mijn kind opkomen
Ik ga steeds negatiever over je ex en zijn vrouw denken.
Ach gossie, ze zijn ook maar arme misleide kipkes zonder kop en zijn zoals ze doen
En de sluier wordt steeds meer opgelicht.
Ik ga even een andere draai maken..., het lijkt er voor mij inmiddels meer op dat hij jou niet los kon laten, je was te sterk, te hoog gegrepen en toen viel hij in de klauwen van G.. Persoonlijk had ik er graag 125 gulden of euro voor over gehad als ik de garantie had dat iemand dan ook echt weg bleef en wat helpt daar meer bij dan dat die persoon (jij dus) ook een nieuwe vriend krijgt? G was natuurlijk écht boos over dat geld en de reactie van G was voor hem weer een extra excuus om jou lastig te vallen. Eigenlijk is het best sneu voor B, je ziet hem spartelen van machteloosheid.

Jij had geen vat op hem, hij nog minder op jou, maar je had het niet door.
even een stukje psychologie van de koude grond hihi...
Haha, je zou maar zo gelijk kunnen hebben, maar het had ook heel anders kunnen zitten.
Wat ik zelf denk?
Hij scharrelde met haar, heeft nooit verteld dat wij er zo lux van leefden door mijn geld en zij dacht: Heerlijk nooit meer werken. Haar ouders waren van de zeer strenge kerk en daarom mochten ze niet weten dat zij een getrouwde man aan de haal sloeg. Hij heeft haar verteld bij me weg te gaan, maar ik raak (geheel gepland) in verwachting en wie weet dachten ze beiden wel dat ik hem wilde houden?
Maar het kan ook allemaal nog heel anders zijn
Ik weet één ding zeker:
Had hij maar nooit een band met mijn kind op kunnen bouwen.
Tja, dat is natuurlijk wel heel kenmerkend voor een narcist, geen oude schoenen weggooien voor je een paar nieuwe hebt, eerst van twee walletjes nuttigen om te kijken wat het meest smakelijk (in dit geval nuttig en nieuw) is en dan één de vuilnisbak in en o-wee als die persoon gelukkig wordt, liefst had hij jou kniezend door het leven zien gaan.

Mss heb ik er overheen gelezen, maar hij heeft nu toch inmiddels wéér een ander met nog een kind? Of maak ik het nu te bont?