Verspeelde vrienden

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 10 February 12:40

“Zo, eindelijk gerechtigheid,” roept EmjE tevreden en doet een greep in de bak kaaskoekjes. Ik heb van dit lange succesverhaal een droge keel gekregen en neem een grote slok sherry. Het is tijd voor de volgende aflevering van Inspector Morse. 

211baa4fe367f99751206039ec3f99f9_medium.

Anderhalf uur lang is het doodstil in de warme gedateerd ingerichte woonkamer. Enkel het norse commentaar van de inspecteur doorbreekt de stilte. Hij heeft het weer aan de stok met zijn baas en begint daarom tegen Lewis te muiten, die doorgaans zijn persoonlijke pispaaltje speelt. Uiteindelijk eindigen die twee, nadat ze de misdaad hebben opgelost, ook nu weer achter een pint in de pub.

“Ja zeg, zo’n rechtszaak is altijd spannend, ”komt EmjE erop terug en vertelt hoe rustig dat bij hen in zijn werk ging, ”Die keer won je het gelukkig glansrijk, maar stel dat die rechter het dossier niet zo goed had gelezen. Dan was het zomaar anders verlopen, denk ik.”

“Ja, ik was wel blij dat die man het zag zoals ik, maar dat was dan ook het enige waar ik me in die tijd aan op kon trekken. Er gebeurde zoveel tegelijk. Tropenjaren. Het was telkens oorlog als mijn ex M**** kwam ophalen of weer thuis bracht. Ik had al drie keer bij John van St. Jeugd en Gezin gezeten. De laatste keer vanwege het afschuwelijke dieptepunt dat paps onaangekondigd niet was verschenen. Daarna heb ik meteen de Raad van de Kinderbescherming gebeld. B**** moest zo snel mogelijk komen anders zou het leed niet meer te overzien zijn. Zij zouden er meteen werk van maken, beloofden ze, want het was inderdaad urgent. Pffff. Ik had zo te doen met mijn meiske, dat al zo jong zoveel voor de kiezen kreeg. Opvoeden was altijd spelenderwijs gegaan, maar ik zag haar voor mijn ogen veranderen. De arme hummel was altijd blij en vol vertrouwen geweest, maar ze werd steeds dwarser, minder toeschietelijk, bozer en afwijzend tegen mij. Alsof ik haar B**** had afgepakt. Ze begon zelfs regelmatig te stampvoeten en dat had ze voordien nog nooit gedaan." 

"Het was dus echt zo erg dat jij er zelfs de Kinderbescherming bij moest halen?" vraagt mijn hartsvriendin verbaasd en ik knik, vertel dat er daarnaast nog veel meer angstaaanjagende dingen gebeurden. "Vaak zag ik hele dagen geen andere volwassenen, behalve de buurvrouw en ik ging met M**** iedere dag naar het winkelcentrum om verse groente te halen. Zag ik daar vrienden. We kwamen bij elkaar over de vloer en ik wilde vragen hoe het met Niels, hun zoontje ging, maar zij draaiden hun hoofd af. Eerst dacht ik dat ze me niet gezien hadden, met hun gedachten ergens anders bezig waren, maar de keer erop gebeurde het weer. Toen ben ik achter hen aan gegaan. “Hallo Rik , Tanja, zullen we weer eens iets afspreken?” vroeg ik, maar ze bekeken me met zo'n rare grimas. Je kent het wel, zo van top tot teen, afkeurend. Ik schrok me rot. Het lijkt of zij mijn bloed wel kunnen drinken, dacht ik. “Dat moet jij nodig vragen,” wierp hij uiteindelijk denigrerend naar mijn hoofd. Zij keek weg, had het ineens heel druk met hun zoontje dat M**** wilde knuffelen. Die kinderen kenden elkaar al hun hele leven, konden het prima met elkaar vinden. Tanja was nota bene met Niels bij M****'s verjaardagen geweest en wij bij die van Niels. Ik vroeg wat ik had misdaan. Ze leken zich een hoedje te schrikken. “Ach, jij, raar wijf,” snoof hij en het had niet veel gescheeld of hij had me voor de voeten gespuwd, zo nijdig was hij. Ze draaiden zich om en liepen weg, hun zoontje ruw bij M**** vandaan trekkend. Er was tussen ons nooit één onvertogen woord gevallen, EmjE! Ik kon daar midden op dat winkelcentrum wel in janken uitbarsten." 

"Komt vaak voor dat vrienden niet weten wat ze met je aan moeten na een scheiding,"

"Die vriendschap ontstond bij zwangerschapsgym, groeide uit toen onze kinderen geboren waren en ik was meteen daarna gescheiden. Die scheiding kon dus het probleem niet zijn en van ruzie was ook geen sprake. We hadden zelfs geen piepklein meningsverschil gehad. Waarom deden ze plotseling zo afwijzend? Daarna begon me nog méér op te vallen. Ik had een goed sociaal netwerk. Belde ik andere vrienden om iets af te spreken. De eerste keer bedenk ik niet dat ik met een smoes het bos in word gestuurd. Tot bleek dat het hen nooit uitkwam als ik belde. Hun toon werd ook steeds kille. Ze wisten soms niet hoe snel ze van me af moesten komen. Dan kun je er niet meer omheen, he EmjE? Ik begon te vermoeden dat ik bij hen zwart werd gemaakt met dezelfde rare praatjes die B**** riep wanneer hij M*** terug kwam brengen. Volgens hem was ik een gore hoer, die erop uit was om hun huwelijk kapot te maken.”

“Wat? Dus hij schold je uit waar M**** bij was?” schrikt EmjE en ik knik.
“Ja, groepsopvoerder voor moeilijk opvoedbare kinders toch? Heeft ervoor door geleerd, niet waar? Ik heb vaak gedacht: Hij weet precies hoe hij ze onhandelbaar moet maken. Daarom EmjE, werd het in Zwolle steeds moeilijker. Wat moest ik daar in mijn eentje als er geen verstandig denkende vrienden overbleven, als niemand deed aan hoor-wederhoor?” Emje bekent dat zij dezelfde ervaring heeft opgedaan en de meeste 'vrienden' na haar scheiding ook wegbleven. “Net op het moment dat je hen het hardste nodig hebt, maar kennelijk vinden ze het moeilijk omdat ze partij denken te moeten kiezen. Ik had na een jaar bijna geen vrienden meer, terwijl we daarvoor altijd goed met hen om waren gegaan. Gelukkig had ik jou toen al leren kennen en zag ik de schildergoep iedere week een keer.”

“Nou, zoals de ouders van Niels reageerden was wel erg extreem, vind je niet?” Ze knikt en denkt hardop dat zij waarschijnlijk alle onzin over mij geloofden.

“Daar was ik na een paar maanden ook van overtuigd, maar ja, bewijs maar eens dat het vuilsspuiterij is uit de mond van een stelletje wereldvreemde overspelige idioten, die zelfs denken de rechter bij de neus te kunnen nemen. Ik herinner me nog goed hoe ik er achter kwam dat er inderdaad een lastercampagne achter mijn rug gaande was. Mijn beste vriendin destijds was Nienke, een collega van B****. Ik was blij dat ze met mij bevriend was gebleven en ik respecteerde haar er om. Ze at vaak bij mij en was heel gek met M****. Het leek wel alsof het haar peettante was. Ze kwam die woensdag informeren hoe die rechtszaak verlopen was, dacht ik, maar ik merkte meteen dat ze héél opgewonden was, een woeste kop had. Net een furie. Gelukkig was M**** voor het middagdutje boven, dus dat wurm heeft het niet mee hoeven maken. 

“Wat ben jij voor een gekke feeks? Waar ben jij in Godsnaam mee bezig?” viel ze me direct aan. Ik stond te trillen op mijn benen, was net een beetje bekomen van die rechtszaak, had met haar willen delen dat eindelijk het recht had gezegevierd. 

“Ja, kijk maar niet alsof je nergens van af weet?” ging ze woedend door. Emje, ik dacht echt dat heel de wereld ineens knettergek geworden was. Dat ze bij B**** in de leer was gegaan. Wat had ik nu weer misdaan? Dus vroeg ik haar daarnaar, maar ze werd enkel nog kwader. “Wie denk je wel dat je bent, stomme toneelspeelster. Sta me ook nog een beetje in de maling te nemen. Denk maar niet dat je hiermee weg kunt komen, krijste ze en had niet in de gaten dat ik nog steeds niet wist wat ze me verweet." EmjE knippert alweer van verbazing met de ogen en ik vraag me af of ik dit verhaal vanavond nog wel helemaal vertellen moet; ze heeft al zoveel narigheid te horen gekregen.

"Ik kan je vertellen, EmjE, dat je dan wel even de neiging krijgt om de hele boel kort en klein te rammen. Waarom wist ik nou nooit zelf wat ik op mijn kerfstok had? Een misverstand, riep het in mij. Ga er niet op in, bewaar de rust, luister naar wat haar dwars zit. Zo dacht ik. Diep adem halend kreeg ik het voor elkaar om rustig te zeggen dat ik thee ging zetten en dat we dan verder konden praten. Ik draaide me wel om want anders was het in de keuken uitgelopen op een rasecht ordinair meidengevecht, had ik mijn handen, als een getergde heks, in die geblondeerde haarbos gegraven. Zelfbeheersing, EmjE, dat is op zulke momenten de beste remedie. Toen het water op stond zei ik dat ze eerst kalm moest vertellen wat zij dacht dat ik op mijn geweten had."
EmjE knikt.
"Wel, rustig kan ik het niet noemen toen ze me met woedende ogen verweet: “Hoe durf jij zoveel geld van B**** te vragen dat ze zelf geen kinderen kunnen nemen?” Het kwartje viel en nog steeds begrijp ik niet waar ik die dag de tegenwoordigheid van geest vandaan haalde om nuchter na te blijven nadenken. Het voelde alsof de hele wereld op haar grondvesten stond te schudden. Ze raakte me echt recht in mijn hart en dit was de enige vriendin die ik nog over had!" EmjeE zit alweer op het puntje van de bank te knikken en kaaskoekjes weg te schransen. "En hoe heb je dat toen aangepakt?" wil ze weten als ik een erg lange pauze in las. Deze herinneringen zijn na al die tijd toch nog ongehoord scherp. 

“Ik heb het zwart op wit, bedacht ik terwijl ik het theezakje in de pot hing. Het was zo'n glazen, ken je die nog? Van Douwe Egeberts." Ze lacht, ja, zij had hem ook. "Hoeveel denk jij dat hij aan mij af moet geven?" vroeg ik Nienke nog steeds kalm. Ondertussen liep ik vanuit de open keuken naar de Lundia Ladenkast terwijl zij kwaad bleef roepen. "Jij moet het feit eindelijk eens onder ogen zien dat hij je voor G**** verlaten heeft. Ga terug naar John of zo, om dat te verwerken, want je bent nu toch echt helemaal gek. Je kunt B**** niet langer straffen. Hij heeft ook recht op een normaal leven. Het is absurd dat hij zijn halve salaris aan jou af moet geven, " riep ze overtuigd van haar gelijk en eindelijk wist ik waar haar kwaadheid vandaan kwam. Natuurlijk werd ik innerlijk verdrietig en boos tegelijk om deze wanstaltige beschuldiging, maar ik zweeg. Vanbinnen werd ik een brok steen en plukte gedecideerd het dossier uit de lade, liep langzaam terug en zocht de laatste rechtszaak over de alimentatie voor M**** op.

“Kijk, Nienke,” zei ik lijzig en legde de map met de goede bladzij onder haar neus, ging ijskoud tegenover haar zitten, dronk stoïcijns, zogenaamd onaangedaan, thee.

“Vind jij honderd en vijfentwintig gulden voor M**** te veel?" vroeg ik na een tijdje en ze schudde nee. Ze las het document eerst vluchtig door, liep daarna het hele procesverslag met de wijsvinger langs terwijl ik haar bestudeerde, verontrust was over wat ik zag en ineens merkte ik dat ik haar met nieuwe ogen bekeek.

"Zie je ergens vermeld staan dat hij mij daarnaast achthonderd gulden moet betalen? Duizend misschien?” vroeg ik na een tijd. Inmiddels was ze lijkbleek geworden. Ik vergeet nooit meer de lege blik in haar ogen toen ze eindelijk opkeek en zag dat ik enkel wachtte zonder woest te worden. Zou ze excuses maken? Er kwam niets. Bij de tweede kop thee was ik op een vreemde berustende manier onnatuurlijk rustig: ”Ik weet van de smerige roddels, die over mij de ronde doen. Inmiddels heb ik daardoor geen vrienden meer over, maar dat jij, mijn beste vriendin, de onzin gelooft die ze jou door de strot douwen, vind ik méér dan erg. Wat een motie van wantrouwen, zeg, zo zonder dat je ooit navraag bij mij hebt gedaan. Om verdrietig van te worden,” zei ik met een brok in de keel en ze zag dat ik rode ogen kreeg." 

Wordt vervolgd Meten met twee maten

Reacties (17) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
vriendschap kan zo broos zijn!!
Zoiets meemaken doet pijn , ben ook een goede vriendin verloren en heb jaren nodig gehad om dit een plaats te geven!
Daar had ik eigenlijk geen tijd voor met een hummel van drie die alleen van mij afhankelijk was en met zo weinig hulp. Dan neem je het zoals het komt, verlies je vier stel mensen in eens en dan je ook nog je 'beste' vriendin, Ik snapte dat echte vrienden je niet zo in de steek zouden laten en stelde het uit om dat een plaats te geven.
hmz.. hoe herkenbaar... ik dacht ook een goede vriendin te hebben.. tot afgelopen kerst.. toen kwam ze het 'uitmaken'.. ik ben nog verbijsterd.. het spookt door mijn hoofd en ik denk erover het op papier te zetten, maar zoals jij dat kunt, zal mij nooit lukken vrees ik

meid.. ik leef met je mee
Gewoon eerst voor jezelf proberen, een tijd wegleggen en er dan nog eens naar kijken. Ik weet zeker dat je het kunt want het zit nu nog vers in je geheugen
Van je vriendinnen moet je het maar hebben. Om koud van te worden.
Ja, ze haalden het geen van allen bij EmjE
Neerpenner zegt dat hij in een roman niet kan geloven dat mensen zo hard kunnen zijn. Ik hoop dat hij er nooit achter komt. Ik weet dat het wel zo is, ik heb er zelf van mogen proeven.

Het duurde tot in mijn vroege volwassenheid tot mijn moeder me vertelde wat er allemaal voor gore laster en vuile leugens over haar was verspreid. Op dat moment had ik erg veel zin om naar mijn oude buurt te fietsen om met een honkbalknuppel een aantal smoelwerken te 'corrigeren'. De gipsafdeling van het Catharina Ziekenhuis had overuren kunnen draaien. Gelukkig hield ik me in.

Ook bij mijn eigen scheiding was ik verbijsterd. De twee oudste vriendinnen van mijn ex hebben met haar gebroken, ik heb geen flauw idee waarom. Mijn familie zat ook in het conflictmodel totdat ik het machtswoord uitsprak en duidelijk maakte dat ik dat niet pikte.

Hoe ga je als betrokkene en als omstander om met een scheiding? Het is helaas vaak de lakmoesproef voor mentale volwassenheid. Met veel mensen die faliekant zakken voor dat 'examen'.
En het gekke in dit geval was, dat het de eerste jaren voor geen van mijn vrienden een probleem was geweest dat ik gescheiden was..Tot zij trouwden ging het prima, totdat bleek wat er achter mijn rug aan vuiligheid over mij werd rond geroepen. Karaktermoord schijnt dus ook nog te mogen, als je alleen (voor twee mensen) de zorg voor je kind op je neemt. Ze konden het niet uitstaan dat ik ondanks dat gewoon in mijn eentje gelukkig was?
Het is wel duidelijk dat hij erop uit was niet alleen zijn relatie met zijn kind te verzieken maar ook nog eens jou kapot te maken. En ondertussen wist hij er ook nog voor de zorgen dat jij in de ogen van jullie kind de kwade genius achter alles wat er gebeurd bent. Als dit een boek was, zoals Neerpenner zei, had ik alles veel te fantastisch gevonden want zoiets kun je toch niet verzinnen? En dat is dus het punt met de waarheid, het is vaak nog veel absurder dan fantasie.
Datzelfde heb ik al regelmatig beweerd. Uit ervaring, zoals je nu leest: De realiteit kan ik, als simpele ziel, nooit zo doortrapt verzonnen krijgen.
Als zelfs je beste vriendin zo tekeergaat... ik begin mij te realiseren hoe alleen jij er blijkbaar voor stond, in die tijd. Dat iedereen het zo op je heeft gebeten, is verbijsterend. Ik schrik ervoor dat een handvol leugens een persoon zo kan isoleren.

Als ik dit in een roman las, zou ik niet geloven dat mensen zo hard kunnen zijn.

Ik ben wel benieuwd hoe ze reageerde op het document.

Niets, ze zei niets...
Het stond zwart op wit en nog kon ze geen excuses maken voor al de nare dingen die ze in haar woede had gezegd. Ik hoorde bijna letterlijk dezelfde dingen als mijn ex ons toeschreeuwde.
Ik ben later rustig met haar gaan praten, maar ze had niet in de gaten dat ze in 'hun kamp' werd gebruikt om mij uit te horen over hoe ik leefde en dat ze haar met halve waarheden om de tuin leidden, kon ze niet geloven. Later bleek dat ze als goedgelovige in hun plan zat om mij daar weg te krijgen
Tja, wat doe je dan met iemand die in het gezicht van de harde feiten nog glashard(er) blijft liegen?

Het is wel een verwittiging voor mij. Ik moet niet te snel mensen geloven als ze iets zeggen over andere mensen. Dat zal mij niet snel overkomen, maar als een 'vriend' (in wie ik dan op dat moment nog geloof) mij misbruikt en gruwelijke leugens vertelt om een ander te verstoten, denk ik dat ik daarin zou trappen.

Nu weet ik hoe gevaarlijk het is om zonder enige kennis te oordelen. Dank je, voor daarover te vertellen.
Zo leert een mens zijn echte vrienden kennen... Zijn sommige kennissen later nog wat 'bijgedraaid'? Zodat je op feestjes en dergelijke in het 'voorbijgaan' even wat gewoon sociale prietpraat kunt uitwisselen? Of was zelfs dat nog te veel gevraagd voor de snelle veroordeelaars?
Nee, niemand nam de moeite om iets bij mij na te vragen. Dat is makkelijker ook, want je kunt iemand beter uit je kring opruimen dan jezelf eens af te vragen of al die roddels wel klopten. Ik heb nooit iemand meer gezien en als ze achter de waarheid zijn gekomen had niemand de moed om toe te geven dat ze bij de neus zijn genomen waren.
Ik denk eigenlijk dat men in Zwolle nog steeds gelooft wat hen destijds op de mouw is gespeld.