Stomme trut, doe toch niet zo onschuldig

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 09 February 00:03

Stichting Jeugd en Gezin

We maakten kennis met John van St. Jeugd en Gezin via B****’s supervisor. Ze had me geadviseerd samen met hem een psycholoog te raadplegen,  "omdat ik B**** zo vreselijk gesloten vind. Ik kan hem niet bereiken en moet hem voor de scriptie eigenlijk een dikke onvoldoende geven. Er moet iets met hem aan de hand zijn." Ik vertelde over zijn broertje die op zijn veertiende verongelukt was. Hoe hij mij daar één keer alles over verteld had, maar hem daarna nooit meer ter sprake bracht, ook niet als ik er naar vroeg. "Als je me belooft hulp te zoeken, komt hij voorlopig weg met een mager zes minnetje, maar het is wel zaak dat jullie er iets aan doen."

c70176c3c456bd79d68465858655e0a1_medium.

John kende mij door en door

B**** deed er inderdaad iets aan en nadat duidelijk werd dat mijn huwelijk gestrand was heb ik alleen bij John de linken met mijn jeugd gelegd waardoor mijn aandeel duidelijk was. Ik kwam er gezuiverd en sterker uit.

In de drie jaar na de scheiding had ik hem maar twee keer telefonisch om raad hoeven vragen voor een klein probleem, maar nu was dit al de derde keer in het laatste halve jaar dat ik hem hoog nodig had. Maandagochtend om negen uur belde ik hem op en had onverwacht geluk: “Aanstaande woensdagmiddag is er een afspraak afgezegd, dan kun je terecht.” Ik kon echter niet zolang wachten en legde uit waarom het ineens zo urgent was. “Kun jij hem niet bellen? ”vroeg ik en hij zei enkel. “Ik ben bang dat ik nu niets meer voor je kan doen. Kom woensdag, dan zullen wij een strategie bepalen.

“Oh, John, het is in die laatste maanden steeds erger geworden, maar dit is wel het toppunt, " viel ik opgewonden met de deur in huis. "Nu stond ze tevergeefs in de hal klaar naast de pappa-logeerkoffer. Zo wanhopig en ze sommeerde me om hem direct te bellen, wat ik ondanks het verbod ook deed, maar ik kreeg daar geen gehoor.” Hij schudde zijn hoofd en ik zat met een brok in mijn keel. 

“Dit kan echt niet. Zij hebben inmiddels een hechte band en hij mag beslist niet zomaar wegblijven. Hier raakt jullie kind volkomen verknipt van,” bewaarde John de rust, die bij mij nog steeds ver te zoeken was na dat weekend. "Afgelopen maandag hoorde ik van Nienke, onze gezamenlijk vriendin, dat hij ijskoud met G**** naar de Ardennen is gegaan. Een weekendje zorgeloos relaxen, zei ze! Zij wist niet dat hij M**** op had moeten halen, keek heel raar toen ik vertelde wat er in de laatste maanden allemaal voorgevallen is,” klaagde ik en kon het enkel met hem eens zijn dat dit schadelijk was voor mijn kind. “Ja John, want ik had haar, zoals altijd, er goed op voorbereid dat pappa komen zou. Ze had het er al dagen over, keek mij dan ook verwijtend aan omdat hij niet op kwam dagen. Straks gaat ze nog denken dat ik lieg!  We moeten ingrijpen, John. Het beeld dat ze van mij heeft is al beschadigd. Na ieder weekend met paps heeft ze steeds meer tijd nodig om me zoals vroeger te vertrouwen. John schudde zijn wijze hoofd en fluisterde dat hij hier niet meer op gerekend had. " Juridisch heeft hij er recht op om haar te zien. Je kunt hem niets verbieden."

"Dat wil ik ook niet, dat mag niet eens want dan zal ze nooit begrijpen waarom hij weg bleef. Hij moet gewoon weer komen om de schade beperkt te houden."  Als ik er nu, een kwart eeuw later in het lege nest, aan terug denk, ril ik toch nog, wetend wat ons hummeltje daarna nog méér voor de kiezen kreeg. Gelukkig voel ik me er al lang niet schuldig meer om; niet alleen ik, maar alle betrokken hulpverlenende instanties, tot de Kinderrechter aan toe, hebben bot gevangen, zich verwonderd afgevraagd wat hier aan de hand was...

“B**** verstoort tegenwooordig meestal gillend onze rust, voorkomt zelfs dat ik haar voor haar middagdutje naar bed kan brengen. M**** is er altijd getuige van hoe hij me uitscheldt. Dat kan zo niet langer, moet afgelopen zijn!” werd ik kwaad en mijn ogen vulden zich als vanzelf met machteloze tranen. John raadde me bij deze derde keer met klem aan om nu toch de Kinderbescherming in te schakelen. Al weet ik inmiddels hoe het in elkaar gestoken werd, toen het gebeurde bleef het een ongrijpbare oorlog, die ongehoord gemeen was tegenover ons kind, wiens veiligheid steeds meer afbrokkelde.

Flashback

Voor het eerst na drie jaar zat ik bij John omdat ik gealarmeerd was en vroeg: “Waarom moet het nu ineens allemaal anders? Het ging prima. De sfeer was rustig. We kletsten wat over niets, hij dronk een kopje koffie, een kwartiertje, zodat M**** merkte dat wij het goed met elkaar konden vinden.” John knikte en zei dat het hem was meegevallen hoe goed we het samen deden. “Je weet wat G**** drie jaar geleden heeft beloofd? Welke plannen ze had?” Hij knikte. “Volgens mij brengt ze die dreigementen nu tot uitvoer en heeft B**** inderdaad niets in de gaten. Over twee weken trouwen ze. Ik feliciteerde hem, beter een gelukkige paps dan een brok zenuwen, maar ik viel bijna flauw toen hij met al die rare, onnodige eisen op de proppen kwam. Zij wensen op hun bruiloft niet geconfronteerd te worden met M****! Haar oma heeft een zwak hart en weet niet dat ze bestaat!" John's ogen werden meteen groter. "De overdracht dient vanaf heden binnen één minuut te zijn afgehandeld. Alsof ze een postpakketje is? Ik moet me onzichtbaar maken als hij zijn kind op komt halen of terugbrengen. Moet zij dan alleen in de hal op hem staan wachten, of wat? Ze is drie! Moet ik me soms in de woonkamer schuil houden?” John schudde van niet want het zou M**** heel onzeker maken als het ploseling allemaal zo anders moest. ”Maar we zijn er nog niet, John. Ik mag hen niet bellen, schrijven of op welke manier dan ook met B**** communiceren. Dan weet je toch zeker dat er misverstanden ontstaan? Ik heb geprotesteerd, gekletst als brugman, maar geen enkel argument nam hij serieus." Hoofdschuddend zat John tegenover mij en zo te zien was hij net zo overrompeld als ik. Hij raadde me toen aan om voorlopig niets te ondernemen, te proberen de nieuwe regels te respecteren en dacht mee: “Ik zal een brief sturen, hen uitnodigen om in het belang van jullie dochter met zijn allen om de tafel te komen om één en ander naar ieders tevredenheid te regelen.”

Mijn gevoel op tilt

Ik werd de leeuwin die haar welp koste wat kost beschermen zou. Totdat mijn ex met G**** trouwde liep het prima, maar nu leek de pleuris te zijn uitgebroken en ik schaamde me er niet voor om na drie jaar opnieuw een gesprek bij John aan te vragen. Geheel tegen mijn natuur was ik inmiddels uiterst wantrouwend en het was duidelijk dat John er géén verklaring voor had toen ik drie maanden later alwéér bij hem zat.

"John, laats vroeg ik hem om er eens over na te denken of hij M**** wellicht in de vakantie wat langer wilde zien. Niets mis mee toch? Andere vaders zouden hun handjes dichtknijpen, maar hij werd woedend. Dat was de eerste keer dat zij achter mijn benen wegkroop omdat hij zo hard schreeuwde: "Wanneer dringt het nou eens tot die botte hersens van jou door dat ik niet nog meer tijd aan M**** kan verspillen!" Ik wond me er wéér over op toen ik John erover vertelde.

"B**** houdt zich niet aan zijn eigen strenge regels, zag zijn kind de volgende keer niet eens staan, stampte door de hal mijn huiskamer in en schreeuwde meteen. “Waar ben jij in Godsnaam mee bezig?" Ik was sprakeloos, stond hem met grote ogen aan te staren." Ja, kijk jij maar niet zo onschuldig, ik weet dat je mijn huwelijk probeert kapot te maken.” Ik wist niet wat ik hoorde, doe wat jij me aangeraden hebt en wij weten inmiddels ook dat die brief niets opgeleverd heeft, dat pas na zes weken het antwoord kwam. “Wij gaan niet in op onzinnige voorstellen. Het verleden is voorbij en wij willen er niet mee geconfronteerd worden. Wij richten ons op de toekomst." Het zijn exact háár woorden, John. Ik kan me niet voorstellen dat hij het daarmee eens is. Heeft hij die brief wel zelf geschreven? Heeft hij de jouwe wel gekregen of...? Hij is gek op zijn kind, maar wat heeft het voor zin om mij al die regels op te leggen als hij zich er zelf niet aan houdt?” John, die mij destijds uitstekend geholpen had, wist hier geen sluitend antwoord op, vond het enkel de spuigaten uitlopen.

“Nu kwam hij afgelopen weekend weer woedend de woonkamer binnen stampen, gooide met een enorme knal de koffer op tafel en wij stonden stijf van schrik. Ik wilde M**** meteen naar boven brengen maar hij sprong er tussen en riep dat ik haar kleertjes in de Lysol had gewassen. Ik weet niet eens wat dat is, maar ze stonken inderdaad de koffer uit en hij bleef maar gillen: “Ja, het is wel duidelijk dat jij goed toneel kunt spelen met je onschuldige tronie, stomme hoer. Doe jij je maar niet zo onschuldig voor want ik weet dat jij aan alle kanten probeert ons huwelijk kapot te maken." Dat moet afgelopen zijn, John. Ik leef mijn eigen leven, waarom zou ik hem treiteren? Ik snap niet eens waarover hij het heeft. Ik bemoei me nooit met hen en ze is nog zo klein, zat angstig weggedoken in de hoek van de bank." John sprak er bij dat tweede gesprek voor het eerst over dat we altijd nog de Kinderbescherming in konden schakelen. "Wat denk jij zelf? Jij kent ons, weet wat zich allemaal heeft afgespeeld, maar zullen zij mij geloven? De Raad van de Kinderbescherming is zijn broodheer. Hij krijgt zijn salaris van hen als groepsleider voor moeilijk opvoedbare kinderen in één van hun gezinsvervangende tehuizen. En, en, en."

Ineens, vijfentwintig jaar later, rollen er tranen over mijn wangen die ik niet aan heb voelen komen want hierna worden de herinneringen eenvoudig te wreed. Ik snap wel waarom ik al die tijd heb geweigerd er met EmJE over te praten, enkel verklaard heb dat er, vóórdat ik terug verhuisde naar mijn geboortestad, te veel afschuwelijke dingen in Zwolle waren voor gevallen. Dat ik voor mijn kind en mij een nieuwe start moest maken. Het heeft allemaal niet gebaat.

Wordt vervolgd De rechtszaak uit het lege nest

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (30) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat moet als kind gevoeld hebben ; niet welkom op de bruiloft van haar vader, niet gewenst bij de familie van G ..
En ik voelde zo met je mee bij het lezen van dit alles .. zo erg voor een moeder! Dáár is het beginnen misgaan met M. en aangezien er een schuldige moet zijn was jij een al te gemakkelijke prooi!
Erg, erg ...
Zij was te klein om te merken dat ze niet welkom was...en daarom denkt ze dat ik de boosdoener ben geweest. Ach ja, waar moeders al niet goed voor zijn, maar leuk is echt anders
Dit is mensonterend. Ik begin langzamerhand een vermoeden te krijgen hoe je dochter op verknipte gedachten kan komen, maar ik wacht de komende delen wel af.

Het is niet zo moeilijk voor mij om even terug te gaan in mijn jeugd, hoewel ik natuurlijk wel een stukkie ouder was.
Ik herinner me dat mijn moeder een keer echt vond dat het meer dan genoeg was. Ze heeft mijn pa aan de deur volledig op zijn nummer gezet, waar ik bij was. Achteraf, toen hij met de staart tussen de poten afgedropen was, schijn ik gezegd te hebben: "Hè hè, eindelijk! De slaventijd is voorbij!"
Ze heeft het er nog over, met pretlichtjes in de ogen.
Het scheelt inderdaad dat jij al ouder was...denk ik.
Ken jij Simon Speyer? Die heeft ooit een boek geschreven over hoe kinderen zelfs mishandeling leren zien als liefde. Ik ben even de naam kwijt, maar dat las ik ver voordat ik kinderen kreeg en daarom was ik me er ook zo vreselijk pijnlijk van bewust hoe erg het was wat hier gebeurde.
Ik was al 11 toen dit gebeurde. Vamn Speyer heb ik nog nooit gehoord, maar dat principe ken ik wel. Doet me ook denken aan het Stockholm syndroom.
Toen op mijn elfde, wist ik ook al hoe de vorken in de steel staken, maar een hummel van drie, vier, raakt uiteraard helemaal uit haar eigen baan.
Als ze geen band met hem had gehad, was het zeker heel anders gelopen. Dan had ze niet beter geweten of wij waren samen en pas op haar elfde had ze misschien gedacht: He, toch eens weten wie mijn vader is.....
Ik heb echt met je te doen lieve schat kon ik je pijn maar helen
Ik zelf heb ook verraad mee gemaakt en het is het ergste voor een hart wat al gebroken is
Dank je voor je medeleven.
Ik denk dat veel mensen verraad mee maken.
Ik ben er inmiddels wel helemaal klaar mee, anders kon ik het niet zo als in een roman opschrijven, denk ik altijd maar.
Klopt daar ben ik het helemaal mee eens ook in mijn boek schrijf ik erover
Het ergste is dat hij er nog mee wegkwam. Je zou toch denken dat hij beter moest weten, zeker met het oog op zijn beroep.

Ik heb zo met je te doen! Ik vind dit echt verschrikkelijk om te lezen.
Ik voel me niet schuldig, want niemand had kunnen voorkomen dat het verraad uit de eigen kring zou komen
Ik zag in hem een kat in het nauw, die maken altijd rare sprongen. Veel erger is het dat hij er zijn kind op een zeer onnatuurlijke wijze mee aan zichzelf bond.
Wauw, ik heb te doen met jouw dochter.
Afschuwelijk als je dit zo jong al moet verwerken.
Wel handig dat er al iemand klaar stond die overal de schuld van kon krijgen. Mensen zitten soms ingewikkeld in elkaar.
Inderdaad Ik ben haar moeder en heb het ook nog steeds met haar te doen. Zo jammer dat ze hier zelf niets meer van wee. Het wordt nog afschuwelijker, maar dat komt nu nog niet aan de orde.
Dat arme kleine meisje heeft het altijd aan moeten horen en zien. Is het een wonder dat ze zich als kind en puber tegen jou - de blijkbare boeman - afzette?
Maar ja, dan wordt je volwassen en een 'normaal' mens kan dan met afstand en iets van objectiviteit naar het verleden kijken. Dan moeten er puzzelstukjes op de plaatsvallen die, toen je nog een kind was, in de doos waren achtergebleven.
Dat zou wel moeten, maar jong geleerd is oud gedaan en verknipt blijft soms de rest van het leven een gespannen doos vol puzzelstukjes.
Te bedenken wat er daarna allemaal nog gebeurde is bijna te moeilijk om te beschrijven, maar ik heb me voorgenomen het toch te doen (om het boek compleet te maken)
Het is toch wel overduidelijk dat het allemaal aan de nieuwe vrouw van haar vader lag. En aan hem omdat hij te zwak was om tegen haar in te gaan. En dat is een groepsleider van kinderen?
En even iets anders, je kunt dit deel beter even nalezen want er staan behoorlijk wat schrijffouten in.
Ik lees kennelijk gewoon over de fouten heen, dank je wel