Schaamte

Door De heer van Gieten gepubliceerd op Sunday 08 February 17:33

Het is vrijdagmorgen, iets voor zessen, wanneer de wekker op mijn telefoon voor de eerste keer piept. Half slapend nog strek ik mijn arm vanonder de warme dekens het koude duister tegemoet en op de tast vind ik mijn mobiel die – als ik ‘m op de juiste manier aanraak – er  het zwijgen toe doet.
Nog even, sta ik mezelf toe en ik draai me om, sla mijn arm om mijn lief en dut weer in om na vijf minuten opnieuw wreed gestoord te worden door het irritante gepiep. 

De kou van buiten lijkt een redelijk geslaagde poging te hebben gedaan om tot binnen door te dringen en huiverend zet ik koffie. 
Turend door het raam naar buiten realiseer ik me dat ik beter iets eerder kan vertrekken vanwege de mist; het lijkt potdicht te zitten terwijl de ramen van de auto wit bevroren zijn.
Snel, koffie en een broodje. Een warme douche - altijd net iets te lang waardoor je toch nog in tijdsnood dreigt te raken – een kus. “Ik hou van je. Tot vanmiddag,” en de deur uit.
Scheldend op de kou krab ik de bevroren autoruiten schoon om met een rokende wagen de straat uit te rijden.

Bovenaan de oprit naar de N34 vloek ik binnensmonds. Net zeven uur en nu al file? Alles staat stil en het voordeel van de nieuwe rotonde ontgaat me volledig; het is er nog dikwijls een puinhoop. 
Geïrriteerd geef ik vanaf de minirotonde gas, de oprit op richting Groningen. Ik overweeg om mijn collega te bellen om te vertellen dat ik waarschijnlijk later ben, maar ik besluit uiteindelijk hier nog even mee te wachten.
Zacht voor me uit scheldend en me hardop afvragend hoe vroeg ik dan wel niet van huis moet gaan en hoeveel reservetijd je tegenwoordig wel moet inbouwen om ergens op tijd te zijn sluit ik aan in de lange rij zich langzaam voortbewegende rode lichtjes.
De onheilspellend blauwe zwaailichten bij de rotonde in de verte verraden de reden van de verkeersophoping. Wanneer het mijn beurt is om de rotonde op te draaien via de omleiding over het OV-punt  heb ik goed zicht op de kraanwagen die zich op de rotonde rechtdoor in de aarden wal heeft geboord. 
Die had de gang er goed in, denk ik nog. 

Wanneer ik die middag rond een uur of één weer de rotonde opdraai, maar nu in de richting van thuis, staat de zwaar gehavende kraanwagen er nog steeds, gedeeltelijk aan het zicht onttrokken door groene schermen en omringd nog door hulpverleners. 
Dan besef ik me dat het voor de chauffeur niet goed is afgelopen, en ik schaam me diep. 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Yep, ik hoorde de sirenes die ochtend.
Dan is het ineens minder erg om te laat te komen...