Het zijn de kleine dingen die het doen.

Door Theun50 gepubliceerd op Sunday 08 February 13:01

527bd83b140caed17611c658c04bf6bd_medium.
 

Maandagmorgen, ik word gewekt door het geluid van tjilpende vogeltjes in de achtertuin. Langzaam gaan mijn luiken open en kom ik in een opwaartse beweging.
Ik sta op en loop naar de badkamer. Verrek, de badmat ligt er niet, die ligt nog te snurken in de wasdroger. Aangezien ik na het douchen geen zin heb om op een koude vloer te staan, pak ik de badhanddoek met “het meisje in bikini” en leg deze op de grond voor de wasbak.

Zwaar beledigd kijkt “het meisje in bikini” me aan. ‘Waar haal jij het lef vandaan om mij op de grond neer te leggen’ lijkt ze te willen zeggen. Als ik eindelijk klaar ben met het vaste ochtendritueel en naar de slaapkamer loop, kijk ik nog één keer achterom. Het kletsnatte “meisje in bikini” ligt er doodongelukkig en verfomfaaid bij. Ik kan het niet over mijn hart krijgen haar zo achter te laten dus loop ik terug, pak haar op, aai haar subtiel uit de plooi en hang haar netjes over de warme radiator.

Na het eten van een bakje yoghurt met muesli voel ik een grote bruine beer aan de achterpoort rammelen, dus ga ik naar het toilet. Eenmaal op het toilet word ik begroet door een heel blije wc-pot die zijn bek enthousiast openspert. Gulzig slobbert hij zijn ontbijtje naar binnen, spoelt het met een beetje water weg en gorgelt zijn adem fris met het Harpic blokje.

Een halfuur later stap ik de achterdeur uit en word ik in de schuur kwispelstaartend begroet door mijn grijze elektrische Giant de Luxe fiets. Voordat ik mijn sleuteltje in het contact steek roep ik, zoals elke keer als ik weer een beroep doe op zijn medewerking: ‘Goede morgen Gigantje’. Ik weet, als ik dat niet doe, hij mij uit wraak subiet afsluit van de stroomvoorziening. Theuntje kan op weg!

Even op de school, waar ik ooit huismeester was, een paar kopietjes maken.
Uit de ‘veredelde kastruimte’ waar de kopieermachine staat hoor ik opeens kabaal komen en zie hoe een leerkracht vloekend en tierend tegen de kopieermachine staat te schoppen. ‘Wat een waardeloos klote apparaat is dit toch’. Het apparaat kijkt me radeloos aan en dikke inkttranen rollen over haar displayscherm. ‘Er zit papier vast in mijn keel’, staat er te lezen. Ik trek de zijklep open en verwijder het vastgelopen papier. Dankbaar knippert ze met haar groene display oogjes. De leerkracht krijgt een verwijtende blik: ‘…onderwijzer!’

Als ik eenmaal thuis mijn jas aan de kapstok wil hangen, zie ik dat het ophanglusje is gebroken. Dan maar op een hangertje. Maar ik zie alleen een klein plastic kinderhangertje wat nog vrij is.
Ik heb geen zin om naar boven te lopen om een groter hangertje te pakken en hang mijn zware winterjas voorzichtig aan het kleine hangertje. Ik hoor tromgeroffel bij de andere grote hangers die met ingehouden adem toekijken of het kleine ding het wel gaat redden. Dapper zet het kleintje zijn schoudertjes eronder en … ja hoor, de jas blijft met afgezakte schouders hangen! Er klinkt een daverend plasticapplaus van de grote “klerehangers”. Respect voor de kleine kracht!

Als ik ’s avonds in bed lig hoor ik zacht geklop tegen het deurtje van mijn nachtkastje, gevolgd door een zacht ‘pssst, pssst’. Ik ben te moe om te reageren en doe ik net alsof ik al slaap. De volgende dag word ik weer vroeg gewekt door het geluid van tjilpende vogeltjes in de achtertuin.

Theun50

 

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat leeft u in een prachtige wereld meneer Theun.
Ja, vindt ik ook.
haha ... wat is het toch steeds heerlijk om jouw verhalen te lezen !!
Graag gedaan, Chris.
:)
Ik voel mee met die leerkracht, wat wij op het werk niet te stellen hebben met onze printer. Deze week vlekte het ding en liep constant vast. En dat terwijl wij met de hele afdeling de verlof kaarten moesten printen van het hele bedrijf een flinke 1500 stuks. Gelukkig hebben we nog een andere veel langzamere printer en kunnen we de printers op de andere verdiepingen gebruiken maar vervelend is het wel. Ik heb trouwens een collega die regelmatig de printer toevertrouwd dat hij braaf is. Maar of dat helpt?
:-) Heerlijk verhaal..
Graag geschreven.
Zie je wel. Ik heb het altijd al geweten... Jouw huis leeft.
Hahaha. Ja, zo kun je het ook zien.