Is het niet vreemd dat iemand zijn leven achteruit leeft?

Door gepubliceerd op Friday 06 February 10:49

Is het niet vreemd

dat iemand zijn leven achteruit leeft?

  

Sinds ik gescheiden ben is mijn leven compleet veranderd. Van een druk leven met het bedrijf, het gezin, familie, krijg je ineens heel veel tijd omhanden en dat is best wennen. Ik was niet comfortabel met die tijd, je wacht af wat je er mee kan doen, ik vond het verspilde tijd, dodende tijd in de echte zin van het woord.

Nu bijna tien jaar later zit ik in een klein kamertje die niet van mij is, je bent hier ondergebracht, je slaap niet in je eigen bed, je leeft in en niet realiteit en je verliest het spoor bijster. Ik ben een vreemde van mij zelf geworden als ik in de spiegel kijk, ik bedrieg mezelf onder mijn kleding en lippenstift die ik draag. Ik herken me zelf niet met tien jaar geleden, je voelt je ongemakkelijk en je realiseert je dat je van al die jaren uitgeput bent.

Door die tijd die je over hebt ga je op zoek naar manieren om je leven invulling te geven en mijn  hele leven zit in mijn computer, op mijn harde schijven, in mijn foto´s, in mijn email en documenten en allerlei ander spul die ik opgepot en bewaard heb mijn leven lang. Ik ben onvoorwaardelijk verbonden met dit verleden als ik dat niet meer zou hebben zou ik afgesneden zijn en mijn adem zou wegvallen.

Ik blader vaker door de duizenden foto´s die ik heb bewaard, van mijn kinderen, van mijn dieren, van mijn vakanties, van momenten, ongebruikelijke beelden die onmiddellijk mijn aandacht trekken. Ik krijg vaak een glimlach op mijn gezicht of breek in tranen uit als ik zie wat je allemaal in een seconde kan verliezen.

Ik kan mij deze foto nog goed herinneren, mijn zwarte labrador vlak bij mij wandelend door het bos, ik had nog geen benul ervan dat mijn leven onherroepelijk zou veranderen. Je ondervindt een lange stroom van bewustzijn en nu tien jaar later probeer ik door mijn schrijven mezelf te laten zien en dat kan alleen als jullie door mijn lens kijken. Ik ben voor jullie vreemd en toch zo vertrouwd,raar hé, maar ik ben mezelf. Ik heb fouten en gebreken, ik heb kuiltje sin mijn wangen, maak schrijffouten en toch heb  ik nu voldoening gevonden in mijn leven.

Ik ben eigenlijk de beste editor van mijn eigen leven.

Denken en onze hersenen zijn vaak knap lastig, moeilijk je gedachten op een rij te krijgen, je leest soms wat niet zo bedoeld is maar je moert onthouden dat achter de schrijver Vandollum een kwetsbaar iemand steekt.

Te langheb ik anderen mij laten kwetsen, irritant gedrag, straffen, hopeloos mezelf in zaken verwikkeld waar ik niet in verwikkeld wil raken. Mijn identiteit is gebonden aan mijn labels maar voor de rest haal ik gewoon adem en doe wat ik doe. Ik leef mijn eigen leven nu en het verleden heb ik vergeven.

Indien ik mij zelf eerlijk een spiegel voorhoud dan leef ik vaak het leven achteruit… snappen jullie dat?

 

 

 

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Deze foto bedoel ik. Hoe oud ben je hier?
tegen Elly2
1
Op deze foto ben ik 22. hoezo?
We hadden zussen kunnen zijn. Ik zag die foto en ik dacht, dat ben ik :)
tegen Elly2
1
Frappant toch of niet
Ja, heel leuk :)