Help ik heb een klikklas!

Door Niema137 gepubliceerd op Friday 06 February 00:22

Sinds het begin van dit schooljaar valt mij al iets op bij de groep die ik dit jaar als juf toebedeeld heb gekregen. Veel meer dan groepen die ik eerder heb gehad vinden deze kinderen het buitengewoon interessant om de hele dag door op elkaar te letten. Nu  is dat 'letten op' nog niet zo'n probleem, maar ze vinden het ook nodig om al hun bevindingen met elkaar en vooral met mij te delen.

'Juhuf? juhuf?' Hij bijt op zijn potlood!
'Ok lieverd, en op welke manier heb jij daar precies last van?'
Stilte...
'Nou, ehh, het mag niet he.... toch?
Werpt steelse blik op het slachtoffer. Slachtoffer kijkt een beetje moeilijk naar mij.
'Heb je idee dat ie gevaarlijk bezig is, is het een noodgeval, moet ik 112 bellen?
'Neeheee, maar hij bijt wel op z'n potlood hoor'
Nog steeds bespeur ik stille hoop bij de aangever dat ik de boosdoener ferm zal toespreken. Slachtoffer begint al wat opgeluchter te kijken.
'Zeg je het even als je je potlood op hebt?' vraag ik aan het slachtoffer, 'Dan krijg je een nieuwe van me anders gaat je overbuurman zich vervelen'. Slachtoffer kijkt nu ronduit vrolijk. Aangever vindt het wat minder en gaat mokkend weer aan z'n werk.

Wat is het toch? Waarom lukt het me dit jaar niet om ze als groep meer te verenigen? Afzonderlijk van elkaar zijn het schatjes, ook in kleine groepjes kun je met ze lezen en schrijven, maar de algehele groepsdynamiek is te vaak negatief. Ik kijk naar de kinderen, verschillen ze misschien te sterk van elkaar. Er zitten zoveel niveaus in deze groep, zoveel verschillende lichamelijke- en mentale problemen, is dat het? De groepen in het Speciaal Onderwijs zijn kleiner, hun eigen wereld is kleiner dan die van reguliere leerlingen. Ze zijn min of meer 'veroordeeld' tot elkaar. Ik vraag me af of sommige leerlingen toch niet beter tot hun recht zouden kunnen komen in het regulier onderwijs, iets wat de regering wil stimuleren met het 'Passend Onderwijs'. Maar ja, als ik dan kijk naar de scholen van mijn eigen kinderen, passen mijn leerlingen daar dan tussen? Zouden ze gelukkiger zijn daar, of zijn ze dan juist het buitenbeentje, het kind dat veel verzuimt, dat niet mee kan doen met de gymles, het kind dat altijd hulp moet vragen? Hoe vrolijk word je daarvan als kind, ik gruwel van het idee dat ze zouden kunnen verworden tot een soort 'knuffelgehandicapte' of tot een eilandje binnen de reguliere groep, dat is toch ook geen integratie? Moeilijk... bij ons leren ze in ieder geval om te gaan met verschillen, ze leren als vanzelf dat iedereen elkaar kan helpen en ze leren dat iedereen andere kwaliteiten heeft. En ze hebben nog even, het is pas groep 5... het komt vast goed...

'Juhuf?
'Ja mop?'
'Zij zegt dat hij zei dat hij gisteren over mij zei dat ik stom ben!'
'Ok, en waarom zegt hij dat precies?'
'Nee, u begrijpt het niet, hij zei het niet maar zij zei dat hij dat zei van hem dus'
'Juf begrijpt het niet meer helemaal...'

Dat was geen slimme opmerking van me want als juf het niet begrijpt zijn er minstens 6 meisjes die me het hele verhaal tegelijk uit de doeken willen doen. De jongens (waar de 'hij' ook bij zit neem ik aan) gaan ondertussen gierend van de glijbaan en zijn zich nog nergens van bewust.
Na 6 verschillende versies door elkaar heen aangehoord te hebben vraag ik voorzichtig of ze ook navraag hebben gedaan bij de persoon in kwestie. Dit blijkt niet het geval. Op hoge pootjes rijdt (want dit is speciaal onderwijs) de dame die vermeend stom is genoemd naar de jongen die volgens iemand iets gezegd zou hebben. Ik zie hem verbaasd kijken, en vervolgens z'n schouders ophalen. De andere dames kijken een beetje teleurgesteld. De jongen geeft het meisje een vriendelijk porretje, ze giechelt. Hij helpt haar om weer veilig van het glijbaanterreintje af te komen.
'Opgelost' zeg ik vrolijk, 'we gaan naar binnen!'

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Haha MrcRts, touché! :). En ik ervaar het werk niet echt als zwaar Bokita, het is erg leuk en ik vind het gevarieerder dan werken in regulier basisonderwijs ook omdat je, door de kleinere klassen, veel meer persoonlijke aandacht kunt geven. Had nog geen reacties verwacht, wat een leuke verrassing!
de wereld zit vol met verrassingen ;)

Het is herkenbaar! Kinderen die worden gestimuleerd niet te klikken, maar op hun donder krijgen als ze papa of mama niet vertellen als broertje of zusje iets stouts doet.. Tegenstrijdigheid ten top!
Klopt! Maar er is hier wel een 'intentieprobleempje'. Als ze serieus menen dat er iets ernstigs aan de hand is dan wil ik het natuurlijk wél graag weten! Wat ik beschreef neigt meer naar klikken puur om een ander in de problemen te brengen. Blijf ik erg apart vinden, zoals ik al schreef, ik ken dit op deze schaal binnen een groep echt niet, vandaar ook m'n verhaaltje denk ik :)
precies. Leuk geschreven ;)
Je doet vermoedelijk zwaar, maar dankbaar werk. Mijn tante heeft ook in die wereld gezeten.
Waar zouden ze het van kunnen hebben? ;-)