De levensreddende pet van opa

Door Natuursmurf gepubliceerd op Thursday 05 February 19:25

Het was op 11 mei 1943, twee dagen na mijn veertiende verjaardag, dat ik een jong kauwtje redde van een hongerige zwerfkat.
Ik droeg die dag voor het eerst de pet van mijn opa, nu mijn pet.
Er ging bijna een hele ceremonie aan vooraf. Hij was fier op dat ding, noemde de pet zijn vaste maatje. Opa had hem van zijn vader geërfd en volgens hem was het tijd dat een jongere generatie het van hem overnam. Hij deed er heel geheimzinnig over en fluisterde me toe dat het een hele speciale pet was waar ik goed voor moest zorgen. Hij zou de drager geluk brengen… Ik vond hem prachtig en toen ik de pet voor het eerst opzette, voelde ik mij een echte man. Een week later nam ik echter bedroefd afscheid van mijn opa.
Het was een lentedag en ik zwierf wat door de velden toen ik die zwerfkat zag aanlopen. Het dier had iets in zijn bek dat bewoog. Ik dacht eerst dat het een muisje was, maar toen ik dichterbij kwam zag ik dat het een jong kauwtje was. Ik probeerde het vogeltje van hem af te pakken, maar dat ging nog niet zo makkelijk. Gelukkig was ik in het bezit van een paar lange stelten en na een stevige spurt gaf de kat noodgedwongen zijn buit op.
Ik was blij te zien dat het kauwtje niet al te zwaar gewond was en ik legde het vogeltje voorzichtig in mijn pet. Zo liep ik met mijn bijzondere vangst terug naar huis.
‘Wie is dat Henk?’ vroeg mijn pa toen ik met hem thuis kwam.
‘Harry,’ antwoorde ik prompt.
Hij mocht blijven zolang ik hem goed zou verzorgen. Een taak die ik met veel plezier op me nam. Het kauwtje had een nieuw nest gevonden en ik een vriend die ik innig koesterde.
Harry bleek ook verbazend slim. Hij lifte de hele dag mee op mijn schouder en ook onze namen wist hij al gauw feilloos uit te spreken: ‘Hallo Henk! Harry hier,’ riep hij dikwijls.
We waren een onafscheidelijk duo. Zodra ik mijn pet opzette, kwam hij aangevlogen en wist hij heel brutaal alle aandacht op te eisen. Ik was echt dol op die vogel.

Exact een jaar later redde mijn nieuwe vriend zelfs het leven van een heel gezin. Mijn ouders zaten in het verzet en vingen een Joodse familie op; een jong stel met een baby van anderhalf.
Ons huis had een gebroken kap. De wanden van de slaapkamers waren recht opgetrokken. Achter de opgetrokken wanden waren grote bergruimtes, pal onder de pannen. Daar konden ze zich schuilhouden. Er werden namelijk regelmatig razzia’s gehouden.
Als ik niet met Harry op pad was, speelde ik spelletjes met David en Mirjam. Ze waren beide 21 en hadden als enige van hun familie de Duitsers kunnen ontvluchten. Van David leerde ik schaken, een spel waarmee ik me al snel hele middagen vermaakte dit tot groot ongenoegen van Harry. Ondanks zijn jaloersheid, bleef hij ‘beleefd’ voor zover je dat van een aanhankelijke kauw kan verwachten.
Hij had zijn buien en dan snaterde hij de hele dag aan je kop, maar dat nam ik graag voor lief.

Het was de elfde mei 1944 toen ik met David aan het schaken was toen er ineens hard op de deur werd gebonsd. ‘Aufmachen!’
Ik schrok me vreselijk en David, Mirjam en de baby verborgen zich in allerijl achter de wanden van de kamer. Ik was er niet gerust op. De Duitsers gingen zeer grondig te werk. Het leek wel of ze ‘iets’ wisten. Ze haalden letterlijk alles overhoop. Met knikkende knietjes luisterde ik naar de schreeuwende mannen. Het leek wel of ik in een droom zat. Toen ze de slaapkamer binnen stormden, plaste ik bijna in mijn broek van angst. Ik dacht echt dat we erbij waren!
Maar op dat moment hoorde ik een bekende stem. ‘Hallo hallo. Harry hier,’ klonk het plotseling vanaf de vensterbank.
Ik schrok me een hoedje, maar die Duitsers begonnen te lachen en Harry ging maar door: ‘Hallo Henk. Hier is Harry. Ga je mee Henk!’
Ik kwam bij het raam staan en Harry ging op mijn schouder zitten. Het leek wel of die Duitsers het doel van hun bezoek totaal vergeten waren. Ik liep de kamer uit en zij liepen in ganzenpas achter mij aan. Ik zei het natuurlijk niet hardop, maar ik voelde me op dat moment precies de rattenvanger van Hamelen.
Wat een feest werd het toen ze weg waren. Harry, de held werd behoorlijk verwend die dag!

‘Ik denk nog vaak terug aan de woorden van mijn opa. Zou de pet echt geluk brengen? Nu, na al die jaren ben ik ervan overtuigd en er is geen dag geweest dat ik hem niet draag als ik van huis ga. Hoe het mogelijk is dat ik de pet dan ook verloren heb in de trein is mij een compleet raadsel, maar ik ben dolblij dat jij hem gevonden hebt jongeman.’
‘Ach,’ zegt de student tegenover mij, ‘eigenlijk was het andersom. De pet kwam als het ware uit de lucht vallen.’ Hij glimlacht even en vraagt dan nieuwsgierig: ‘Hoe is het met Harry afgelopen? Is hij tot zijn dood bij u gebleven?’
Ik schud mijn hoofd. ‘Hij bleef bij me tot het einde van de Duitse bezetting. De dag na bevrijdingsdag was hij ineens weg. Ik heb hem nooit meer gezien.’
Het is even stil in de kamer tot ik ineens met mijn wijsvinger op de zijkant van mijn hoofd tik. ‘Maar hij leeft voort…’
De student staat op. ‘Ik ga er maar eens vandoor. Bedankt voor het prachtige verhaal.’
‘Vergeet je beloning niet knul,’ roep ik haastig. ‘Die 500 euro kun je vast goed gebruiken.’
Hij schudt heftig zijn hoofd. ‘Ik ga hier weg met iets veel mooiers,’ vertrouwt hij me toe. 

 

 

0be2172cbddb112e9162b6b4a9549ba6_medium.

Reacties (23) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen.
mooi verhaal
Dank je.
Mooi verhaal.
Dank je.
Gelezen
Kippenvel, wat een prachtige bijdrage
Dank je.
Rijp voor het Plazillaboek! ☺
Heel mooi geschreven. Onsmurfelijk mooi dit keer.
Dat is een idee. Bedankt voor je reactie.
Wat goed geschreven en prachtig verhaal
Dank je Yneke.