Logeren met haken en ogen

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 05 February 12:55

“Ja, waren we toen echt zo blind? Of zo murw geraakt door hun egocentrische houding dat we opveerden van iedere positieve wending?” vraag ik na al die jaren aan EmjE, maar zij haalt haar schouders op.

“Sommige dingen zullen we nooit begrijpen en het is al zolang geleden, we zijn inmiddels erg veel vergeten. Waarom zou je al die ellende onthouden? Pak maar vast een sapje, ik ga me vast in mijn huispak hijsen.”

27aaf309854c1e563f2295564d043326_medium.

Terwijl zij weg is ga ik als vanzelf terug in de tijd. Dat M**** en C. opkrasten was hoog tijd. Ze hadden met diverse heftige aanvaringen een jaar bij mij in huis samengewoond. Aan EmjE vertelde ik er nooit meer iets over want als ik bij haar was moest ik op adem komen en hun constante aanvallen waren van zulk een absurd kaliber dat ik het toch niet meer kon vatten.

Na hun vertrek sliep ik weer naar genoegen in mijn helft van het oude huwelijksbed dat M**** al die jaren had gebruikt. Ze hadden het niet mee willen nemen. Enkele jaren daarna moest ik vanwege de hernia alles, dat zo vol overgave was opgebouwd, opdoeken. Het nieuwe huis was prima, maar hoeveel ik er ook aan deed, het bleef een zielloze betonnen zeventigerjaren blokkendoos en ik had simpelweg heimwee naar mijn oude huis. Dat was vlak na de oorlog door een plaatselijk bekende architect speciaal op die hoek neergezet. Die woning paste mij, was mij, ademde mij en had al een hele geschiedenis toen ik hem kocht. Het was in die achttien jaaar mijn veilige haven geworden en alle muren wwaren, stukje bij beetje, weer terug gezet waar ze van origine ontworpen waren.

Tijdens die verhuizing leek het er even op dat ik een gewone moeder was, wiens kinderen blij met haar waren. Ze hielpen zelfs die ene keer met klussen aangezien ik veel minder kon met de kwetsbare rug. C. legde samen met één van mijn vrienden parket in de woonkamer. Het was prachtig, duurzaam en het contact met de kinderen leek toen ook wat minder moeizaam. Ach ja, zo vreemd was het niet dat ik dacht:  misschien gaat het vanaf deze verhuizing  wel bergopwaarts met onze moeder-dochterrelatie. Het had dan wel heel lang geduurd, maar mijn kind leek eindelijk wat minder wereldvreemd in het geheel te staan.

Ik sliep echter niet lekker in dit ook nog veel te grote huis. Vanuit de grootste slaapkamer waar het brede twee persoonsbed stond, zag ik enkel hoge flats en al snel verhuisde ik naar de oude vertrouwde Auping die bewees zijn eigen reclameslogan waar te maken. Die spiraal en bijbehorende matras bleek inderdaad levenslang mee te gaan. Het sliep veel beter in de kleinste kamer aan de voorkant. Nu stonden er twee volledig ingerichte twee persoonsslaapkamers leeg en ik nam een Noorse jongen in huis die bij de Hogeschool in de buurt studeerde. 

Gelukkig had ik via het uitzendbureau een baan waar ik me kon bewijzen en ik kocht luxe satijnen lakens plus dekbedovertrekken want als de kinderen wilden komen moesten ze zich welkom voelen. Een keer maakten ze er gebruik van, maar een knus, rustig of gezellig weekend werd het niet. Ze hadden met zijn ouders afgesproken, kwamen enkel bij mij slapen omdat dit bij hen niet kon. In verband met het inmiddels weer stroeve contact- mocht je dit contact noemen?- gaf ik langzaam de hoop op ze ooit nog eens te kunnen verwennen omdat zij het in de opbouw van hun leven zo druk hadden. Nee, via hen zou ik niet jong blijven en zeker niet weten wat er bij de jeugd leefde. Inmiddels had ik weer ander werk wat niet erg bevredigend was en langzaam merkte ik hoe de lol stukje bij beetje uit mijn leven verdween.

EmjE komt terug in haar huispak en gniffelt nog steeds bij de gedachten aan die logeerpartij.

“Ach meid, tijd heelt alle wonden en hoewel we al veel gekke ontwikkelingen hadden meegemaakt, zo zout als met dat logeren hadden wij het toch nog niet eerder gegeten,” pikt ze moeiteloos de draad weer op.

“Ik wist niet wat me overkwam toen ze zomaar belden. “Het lijkt ons zo leuk om weer eens wat mensen van onze oude school te ontmoetenWe komen logeren. ” Donderslag bij heldere hemel maar het klonk zo voor de hand liggend dat ik er gematigd blij om was. “Hebben jullie al iets met die oude vrienden afgesproken?” trachtte ik tijd te winnen en van deze wending te bekomen. “Nee, nog niemand te pakken gekregen maar dat komt wel goed.” 

Ik probeerde een beeld te krijgen van hun plannen. ”Gaan jullie vrijdagsavonds dan uitgebreid de stad in?” Net toen ik me er op begon te verheugen zei M**** kordaat,” Oh ja, eh, en we slapen bij EmjE” Ik schrok me rot,  vroeg wanneer ze dat met jou hadden afgesproken. Ik begreep niet waarom jij me daarover niet had gebeld. Het zoveelste raadsel dat ik niet op slag ontwarren kon. Waarom mij bellen als ze bij jou wilden slapen? Ik vroeg of jij dat al wist en ze zei met een vanzelfsprekendheid waar mij de bek van open viel: “Nee, we hebben het nog niet doorgegeven,” zei ze alsof dat de normaalste zaak was. DOOR GEGEVEN! Verbeeldde ik me dat? Had ik het wel goed verstaan? Ik vroeg, alsof ik nu ook al seniel geworden was, wat ze daarmee precies bedoelde."

”Ja, later, toen we het achter de rug hadden, vroeg ik me ook af waarom zij jou belde als ze bij mij wilden logeren. Haha, het is dat we inmiddels door de wol geverfd zijn, maar toen wisten we toch echt niet dat ze zulke rare dingen konden bedenken. Haha, anders had ik wel meteen de GG en GD gebeld.”

“Jaha, het busje komt zo, komt zo,” zing ik, zit weer even helemaal in het idiote verhaal en EmjE draait ook nog een sigaretje.

“Dat zou ik dan wel eerst even met haar o-ver-leg-gen,” zei ik uiterst weloverwogen, want, oh jeh, soms voelde ik aan mijn water dat ze weer op ontploffen stond. De ander kant snoof ook alweer. “Het staat een beetje raar dat ik EmjE moet vertellen dat jullie bij haar komen logeren, vind je niet? Dat huis is trouwens ook niet berekend op twee loge’s.” Voor de zekerheid vroeg ik maar of het eigenlijk wel de bedoeling was dat ik daar bij zou zijn. Natuurlijk werd ik hartelijk uitgelachen, want wie kon nou toch zoiets achterlijks bedenken. “Haha, typisch jij weer, natuurlijk,” zei ze met die inmiddels normaal geworden neerbuigende intonatie, “want jij hoeft voor ons echt niets te verbergen. Wij weten best hoe dat zit met jullie daar, hoor.”

“Haha, wat zou je moeten verbergen? Dat we niet lesbisch zijn? Hahi,” grinnikt Emje er nog steeds om en ik vertel dat ik ondertussen wel oplossingsgericht had zitten denken: “Is het dan misschien een optie dat jullie de sleutel van mijn huis meekrijgen zodat, nadat jullie zijn uitgeweest, er daar geslapen kan worden? Dan hebben jullie het huis voor jezelf alleen, komen jullie zaterdag naar EmjE.” Dat leek mij de perfect oplossing maar ze reageerde weer nergens op.
”Je had haar natuurlijk overbluft met die logica. Haha, zonder het zelf te weten zette je haar voor het blok, ze kon geen kant meer op.” weet EmjE nu ineens bijna zeker. “Ik zei ook nog, terwijl ik dacht dat ze dat zelf ook wel hadden kunnen bedenken: ”In mijn huis staat jullie bed kant en klaar, opgemaakt en wel. EmjE moet er van alles voor organiseren. Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan? Ik haal lekkere dingen in huis voor jullie ontbijt en dan kunnen jullie helemaal je eigen gang gaan,” maar het mocht niet baten. “Nee, wij willen niet bij jou slapen.” Kort en bondig en het stak toch nog. Wat was er in Godsnaam mis met mijn huis? Was dat niet de beste oplossing voor ons allemaal?”

“Ja, dan hadden wij het op onze manier gezellig gehad en zij konden toch helemaal vrij zijn, ” vindt EmjE het nog steeds een geweldige vorm van anticiperen.

"Ja, daarbij zou het mes aan twee kanten hebben gesneden." zeg ik met een overdreven pruillip. We kijken elkaar tien jaar na dato met pretlichtjes aan, wetend hoe later bleek dat we weer feestelijk bij de neus waren genomen. 

Wordt vervolg. Deel twee

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
het is toch allemaal zo raar
Waarom moet ze JOU contacteren om bij EmjE te logeren?!
Durft ze niet recht op de man (in dit geval vrouw) afgaan?
Ik was toen al zo vaak verrast door die ingewikkelde wereldvreemde methode en nog steeds snap ik het iet.
Je blijft me verbijsteren met de streken die ze uithaalt. Hoe verzint ze het.
Ja ik was ook verbijsterd
O, dus als ze je nodig hebt, ben je goed genoeg? Maar als het haar lukt je te passeren dan doet ze dat zonder met haar ogen te knipperen.

Zou het kunnen dat haar idee over jouw vriendschap met EmJe één van de redenen van haar afwijzend gedrag kan zijn?
Het blijf natuurlijk allemaal giswerk, helaas.
Twee woorden schoten meteen door m'n hoofd bij het lezen: gebruiken en weggooien. Zucht...

Prachtige foto trouwens.
Inderdaad zucht, ook dit gesprek is gelukkig al lang geleden, op de maandag dat ik die therapie afsloot en de foto is van heden. mijn hondje door het bos bij mij in de buurt
Wat een verdrietig verhaal is dit weer. Maar in elk geval wel meesterlijk en aangrijpend geschreven

Als ik je verhalen lees, denk ik dat je dochter niet op je op zich heel logische voorstellen durft in te gaan, omdat ze er dringend behoefte aan heeft zelf alle regie in handen te houden, misschien omdat ze als klein kind volledig machteloos stond tegenover de gevolgen van de echtscheiding van haar ouders?

Ik vraag me nog steeds af wat er voor haar nodig is voordat ze die angst om de controle kwijt te raken, durft los te laten. Want ja, ik blijf hardnekkig geloven dat een herstel van het contact mogelijk moet zijn, al weet ik werkelijk niet hoe.
EmjE zei het zo mooi. "We mogen blij zijn als blijkt dat de gevolgen zijn van dat jeugdtauma. Dat is, weliswaar met veel liefdevolle inzet en werk, te genezen, maar als het echt een daardoor getriggerde persoonlijkheidsstoornis is zal ze ermee moeten leren leven (dat zal ze nooit met mij willen delen, denk ik)