De geroepene 103, de grot

Door San-Daniel gepubliceerd op Thursday 05 February 07:53

images?q=tbn:ANd9GcS35JGsXQY_3AJpGP3GPLh

Boismont, besefte dat hij in een grot zat, met heel zijn wezen besefte hij dat en het benauwde hem zo dat hij even twijfelde even of hij naar buiten zou gaan de onweers storm in. Een beklemd gevoel bekroop hem dat sterker werd per adem stoot, hij draaide zich om en probeerde over zijn schouder het duister van de grot te doorgronden. Weer overwoog hij naar buiten te gaan, want een onberedeneerde angst begon hem te vullen. Maar hij had zo maar het gevoel dat de bliksem hem daar zou treffen en hij bleef in de grot een paar meter weg van de opening.'Soms is geen van beide keuzen goed,' dacht hij, 'wat moet je dan?' Wie weet hoe het Boismont vergaan zou zijn als hij zijn intuitie gevolgd had, maar keuzen worden gemaakt in minute deeltjes van seconden en hij besloot dat het ogenblik dat hij die grot kon verlaten hij dat doen zou. 'Straks zit ik op mijn paard,' dacht hij, 'en dan rijd ik de berg af Cordoba binnen en dan kan ik mijn angst van nu niet meer voorstellen,' en hij glimlachte voor zich uit bij de gedachte alleen al. 

Achter zich hoorde hij iets over droge takjes naar zich toe schuiven, het was buiten nu onheilspellend stil geworden en een zonnestraal brak door. Zijn paard hinnikte en Boismont nam een stap naar de opening toe, de grond onder zijn voeten begon heftig te beven en terwijl hij nog dacht 'een aardbeving net zoals in Saliente voelde hij de grond golven en verschuiven en het regende stenen van de helling af die de grot bedolven en het werd donker, aarde donker. Nog een laatste aardverschuiving  trilde na en de grot was verzegeld. De laatste trilling had een minuscule spleet veroorzaakt  en Boismont voelde lucht naar binnen komen en hij zag een straaltje licht van enkele centimeters breed. De moed zonk hem in de schoenen toen hij probeerde naar buiten te kijken, de afzegeling was een paar meter dik. 

images?q=tbn:ANd9GcQ43Ugkm3Nmzitogf6De1S

'Rustig, rustig blijven,' maande Boismont zichzelf aan. 'Herders zouden langs komen, dit was hun pleisterplek en zij zouden zijn paard zien en de grot en hem vinden.' Hij begon van binnen uit voorzichtig wat kleiner steentjes weg te peuteren en zag toen dat het geen zin had, als hij wilde overleven dan moest hij zijn energie daar niet aan verspillen, de zware stenen hadden aan de zwaartekracht als eerste gehoorgegeven en die lagen voor, en half in, de grot opening. Stenen en rotsblokken van een paar ton elk. Hij draaide zich om toen hij had zachte geschuifel weer hoorde, maar hij was te laat, he was te geobsedeerd geweest op de uitgang.  Hij voelde de beet gelijktijdig dat hij naar beneden keek, een adder had net iets boven de hiel toegeslagen en haastte zich snel zijwaarts kronkelend weg, het duister in. 

'Een adder,' dacht Boismont, ' het type dat je ook in Zuid Frankrijk had. Hij tilde zijn linker voet wat op om te zien of de tandgaatjes lekte, Boismont balanceerde nu op zijn rechterbeen, hij voelde nog geen gif maar dat zou ook even duren, zei de arts in hem. Het gif breekt weefsel af en vernietigd bloedcellen, met een beetje geluk had hij weinig tot geen gif in zijn tanden gehad. Net toen hij dacht één beet is niet dodelijk voor een volwassen mens, voelde hij een scherpe pijn in zijn rechterbeen. 'Dit was bizar, haast onmogelijk,' dacht de arts, 'slangen horen vlucht gedrag te vertonen en twee verschillende soorten adders in een grot... en toen drong de waarheid tot hem door en hij besefte ten volste dat hij verloren was. De bliksem, de aardbeving de adders, het was teveel van het goede. Hij was gevonden en ontdekt en opgesloten.

Boismont ging liggen en dacht, 'weinig bewegen anders bereikt het gif mijn hart eerder' en koortsachtig raadpleegde hij wat hij wist over slangebeten. Je kon proberen het gif uit te zuigen, maar dan moest je geen wondje in je mond hebben en je moest er bij kunnen, zelfs dat kon niet. Weinig bewegen, des te harder je hart werkt des te sneller pompt het gif rond, dacht, Boismont. ' Misschien was er wel geen gif in de wondjes gespoten,' dacht Boismont tegen beter weten in. Zijn valies hing aan de zadelknop, hij kon niet afbinden en uit laten bloeden.  'Rustig gaan liggen,' dacht hij en hij vouwde zijn jas op onder zijn hoofd. Binnen enige minuten weet ik of ik de gif hoofdprijs heb.

Zo lang hoefde de Franse arts niet te wachten, zijn linker been kondigde een brandend gevoel aan, dat langzaam de ader volgend steeg en net toen hij dacht dat hij maar één giftige beet had opgelopen, begon zijn rechterbeen zeer te doen, een zachte gloeiende stijgende pijn. Boismont, had nog maar één hoop, dat zijn weerstand sterk genoeg zou zijn om de komende uren door te komen, dan zou zijn lever het gif kunnen uit filteren, één beet moest je als gezond mens kunnen overleven. Hij had wel eens iemand geprobeerd te behandelen die in een slangenkuil was gevallen. Die was binnen een half uur overleden aan drie beten. Hij was gaan hallucineren toen het gif uiteindelijk door zijn hersens joeg en daarna waren zijn organen gestopt met werken. 

Contra vim mortis non est medicamen in hortis "Tegen de dood is geen kruid opgewassen" glimlachte Boismont,' de Leviet had hem dat vroeger voorgehouden tijdens zijn vorming tot arts. Hij zag even later de zonnestraal in en uit focus gaan en zijn laatste heldere gedachten vonden plaats. Hij dacht aan zijn dochter die hij niet meer zou zien, ' in dit leven voegde hij er aan toe,' ik kan nog relativeren meende hij, mijn gedachten zijn nog van mij' en hij hoopte tegen beter weten in. 

'Hij zwaaide op een steel in de wind en zijn bladeren bogen door en hij was de wind, die even later het water in dook en hij zag letters en studies en rijen boeken en hij wist dat zijn hersens met hem aan de loop gingen.  En daar stond zij in de grot opening, met haar lieve lach en zij hield haar armen uit en nog heel even concentreerde hij zich met alle macht en sprak zachtjes voor zich uit:

- ik zal je strelen in de wind als die langs je haren strijkt... Ik zal fluisteren tot je uit het water als het klaterend zijn weg zoekt.. Ik zal deinen in de bloemen op de velden en elke keer als je liefde ontmoet in je leven, zul je me herkennen, oh lief mens uit vele levens, ik heb de waarheid gevonden en ik zal er altijd zijn.. Spreken zal ik uit mijn boeken, direct in je hart en je zult me weer herkennen. je zult me zien in je kinderen en je kinds kinderen en we zullen weer lachen .. 

images?q=tbn:ANd9GcSFr97HOdiCcXu5HddiGU6

en zijn geest werd even heel helder en hij werd een tunnel ingetrokken met een snelheid die alleen maar toenam en zag aan het eind een licht, een helder lokkend licht en hij was gelukkig en zijn geest brak. Een kleine blauwe vlinder zocht zijn weg naar het licht en fladderde even boven het paard, alvorens te verdwijnen. 

 

 San Daniel 2015

voor informatie over de boeken van San Daniel druk op deze link aub.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Arme Eva...