De geroepene 102, een leven voor een leven

Door San-Daniel gepubliceerd op Wednesday 04 February 07:32

images?q=tbn:ANd9GcQgD5Kd--jTkKpHe10vFna

Het plensde neer boven Saliente en de monniken sloegen Endymion gade van onder de beschutting van de zuilen gallerij die het kwadraat omsloot. De pij kleefde aan de monnik die nog steeds klagend en beschuldigend vervloekingen de donkere lucht in schreeuwde.  De zware regen druppels die weer opspatte waste de restanten van de abt en Severius schoon en de dikke kook monnik keek met morbide verbazing naar het geheel. Hij kon nauwelijks bevatten wat er allemaal gebeurd was de laatste dagen. Dit was niet de reden geweest om toe te treden. Hij had rust gezocht ver weg van een wereld's leven dat hem niet meer bekoorde.   Hij stond het dichtste bij de poort en dacht dat het fijn zou zijn om hier niets meer mee te maken te hebben. Hij besefte dat zoiets een gevaarlijke gedachte was, al heel snel zou je dan onwaardig lijken om de godin te dienen. 'God was in alles aanwezig,' had de  abt zijn broeders altijd voor gehouden' en als je dat niet zag of daar voor openstond, dan zou je God ook nooit vinden'  Hij kon met de beste wil van de wereld hier de Goddelijke hand niet in ontdekken en hij was bang.

images?q=tbn:ANd9GcSf9n6iaJfN_5-6xBCowOR

De regen stopte nu en een onderaards gerommel deed zich horen. De schreeuw en vervloek monnik stond nu midden in het kwadraat en krijste nu de vervloekingen omhoog. De wolken pakten zich nog meer samen en het leek wel nacht te worden. Een bliksem schicht flitste even en een tweede en een derde. De kookmonnik hoorde de klap samenvallen met de flits en de grond dreunde onder zijn sandalen. Endymion lichtte heel even hel wit en blauw op en werd toen tegen de putwand gegooid, waar hij nog smeulend bleef nadampen. 'Blauw en wit,' de kleuren van Maria, dacht de kookmonnik.  'was de verkoolde monnik de onwaardige geweest, de derde onwaardige? ' de kook monnik kon niet meer zuiver denken, indrukken overspoelden zijn geest. De stilte trad aan en het wolken dek brak open. Er werd op de poort naast hem gebonkt. De dikke monnik bevroor, hij was bang dat hij wist wie er aan de andere kant zou staan en toegang verzocht.

'Niet opendoen,' schreeuwde een oude monnik, maar de dikke monnik kon niet anders, hij had de schuif al omhoog getild. een akelig bekende stem klonk hem tegemoet terwijl hij voelde hoe de poort opengeduwd werd.  'Oh zuster van de zon, ik ben Endymion,' en de dikke monnik viel flauw.

 San Daniel 2015

voor informatie over de boeken van San Daniel druk op deze link aub.

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Je manier van schrijven blijft indruk maken, je boeken lees ik met plezier. Dit is ook weer zo spannend en beeldend geschreven
dank je lief mens
Gruwelijkheden in de naam van.....er is nog steeds niets veranderd.