De bevrijding

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 03 February 13:04

Ik zal alles geprobeerd hebben voordat ik opgeef, mompel ik stijf van de stomende adrenaline terwijl ik van machteloosheid jankend langs de bosrand de volgende heuvel afzak. Mezelf kennende bijt ik me als een terriër in een klus vast zolang ik er de zin van in zie. Jaja, maar ik ben niet helemaal stapelierend gek. Momenteel heeft de zin in dat hooghartige schepsel dat mijn nazaat schijnt te zijn me echt totaal verlaten, merk ik. 

bd761413eff4ba0896d92e6af37b2705_medium.

“En deze vette kluif mag voor de rest aan mij voorbij gaan,” roep ik keihard tegen de donkere schaduwen van de bomen, heb er lak aan of iemand mijn schreeuw hoort. Het geeft verrassend bevrijdend veel verse lucht aan mijn beurse hart. Ineens jank ik ook van woede. Om alle moeite die ik er, verdorie alweer, voor Jan met de korte achternaam ingestoken heb. Was het niet oerstom om me te laten overhalen zodat ik haar een laatste rondje moedertje-pesten heb toegestaan? Nee, Niek heeft me aan de hand genomen en laten zien wie ze momenteel in feite is. Ik zie weer dat zinnetje: 'Ik wil niets meer met je te maken hebben, als ik klaar ben hoor je het'. Alsof een mens ooit klaar is, haha. 

Er is ook niet het gevoel gefaald te hebben, kan ik met een gerust hart vaststellen. Ik had dit echt niet beter kunnen doen. Alles is gezegd en het is uiteraard wel maf, zo niet illustrerend, dat zij daar voor betaalt. Ineens schiet ik in de lach, hihi, zo komen de snoepers met hun dubbele agenda’s te pas, hihi. Had dan ook niet op voorhand gedacht dat Niek en ik te stom zijn om voor de duvel te dansen, jou niet zouden doorzien. Ik heb je nog gewaarschuwd: Je hoeft niet te proberen iets voor hem verborgen te houden want hij heeft alles meteen door. Natuurlijk wist jij het weer beter met je imago van ik-weet-als-enige-hoe-het-werkt-in-de-liefde-met-respect. Hahah. Je weet niet eens half hoe jij op G**** lijkt, de vrouw die ervoor heeft gezorgd dat je vader je moest laten schieten. Hoe zou je dat ook moeten weten? Ik heb mijn kaken stijf op elkaar gehouden omdat ik dat geroddel helemaal niet zie zitten en jij zou dat zelf ooit wel kunnen uitvinden. Mooi niet dus... Van normale liefde ga jij gruwen. Dat is te soft en die vriend van jou is niet voor niets zo oud als je vader. De volgende valkuil ligt met hem al klaar, maar dat zul je zelf moeten ondervinden. Met nieuwe energie loop ik de volgende heuvel op, langs de sportvelden waar felle schijnwerpers een elftal trainende jonge voetballertjes in het kunstzonnetje zet.

Niek heeft me alle ruimte gegeven en ik had deze laatste sessie niet beter kunnen benutten of verstandiger aan kunnen pakken. Het was tevens erg goed voorbereid al wist ik uiteraard van te voren niet hoe het verlopen zou, maar ik wist wel welke zaken ik beslist aan wilde kaarten. Geen moment ben ik ten prooi geweest aan provocaties. Wat keek ze vreemd op toen ik me niet onder de indruk toonde van die maffe in-trance-vertoning. Het leek wel zelfhypnose. Ze keek alsof ze niet tot tien kon tellen toen ik zei dat zij er veel voordeel van heeft om alles te vergeten en dan die bijna voorspelbare reactie. Het wantrouwen droop er af: 'Oh Ja? Geef daar dan eens een voorbeeld van?' Zoals pubers in de pauze op de speelplaats die in hun hang naar macht hun rivaal proberen klem te zetten. Wat dat betreft duurt haar puberteit nu al een kwart eeuw en nog heeft ze niet in de gaten waar de schoen wringt.

Mijn tranen zijn gedroogd en nog voor ik EmjE’s flat bereik ben ik weer mijn vertrouwde oude zelf, van slachtofferige emoties is geen enkele sprake. Nee, integendeel, ik ben zelfs wel tevreden. Alles wat ze zou moeten weten is gezegd. Voldoende aanknopingspunten om mee aan de slag te kunnen als ze dat wil. Maar ik weet zeker dat ze dat niet wil. Veel te gevaarlijk, jezelf onderwerpen aan een eerlijk onderzoek, hahaha. Navelstaren zou zij dat noemen en dat is volgens haar echt nergens goed voor, iets voor watjes, voor slampamperige profiteerders. Nee, zo lang je de ander de schuld geeft van je in de knoop geraakte gevoelsleven denk je natuurlijk óók nog dat het niet aan jou ligt. Sjonge…

Ik ben lekker vroeg, EmjE is nog niet eens thuis. Meteen schil ik de aardappels en zet ze vast op een laag pitje, kruid het vlees en denk dat onwil de ergste duivel is in dit helse spel. Via Niek heb ik gezien dat het geen onkunde, noch onvermogen is. Onwil. Zij is er het toonbeeld van en het tegenovergestelde van waar een wil is, is een weg. Wie niet wil ziet ook geen weg, al was ie met goud geplaveid.

Ze weet nog steeds niet wat van haar is en misschien gebruikt ze dáárom wel de 'krijgersmethoden' die ik altijd van anderen heb verafschuwd. Nooit van haar gedacht dat ze zo ver zou gaan in de strijd om mij er onder te willen krijgen. Er zijn nu enkel maar verliezers, met dit verschil dat ik mijn kind al zolang geleden los heb gelaten en ik weet niet of zij ooit los komt van wat haar is aangedaan. Kinderen zijn geen bezit. Het mijne heeft te jong een vreselijk drama voor de kiezen gekregen. Zij doet dit ermee en heeft voldoende in huis om zich in die vlugge oppervlakkige buitenwereld waar te maken. Ik had alleen niet verwacht dat ze in die vijf jaar met haar vader zo weinig had opgestoken. Alweer een gemiste kans door angst. Ik heb haar eenvoudig te aardig, sociaal, en te intelligent ingeschat want de emotionele intelligentie is nog steeds die van dat vierjarige hummeltje. Door Niek’s rustige aanpak zie ik het nu simpel zoals het is. Haha, nu heeft ze toch nog iets voor me gedaan, zonder dat ze dat zelf doorheeft en zeker niet zo heeft gewild, want ik heb geen recht op haar aardige behulpzaamheid. 

“EmjE, het is voorlopig over, uit en sluiten. Ze staat weer  buiten mijn intieme kring, veilig in de buitenwereld waar ze het ijskoud, gevoelloos en eigenwijs helemaal gaat maken met haar waarden en normen. Wie weet wel als gewiekst uitgevallen ijzeren huppeltrutje door iedereen in de weg omhoog gewetenloos te gebruiken. Ze zit strak in het vel, dus ze kan met gemak elke vent om haar vingers winden. Dat zijn haar zaken, daar hoef ik niet over te waken. Door de jaren is er bij ons beiden een sterk doorzettingsvermogen gekweekt en ik geef ook pas op als afdoende bewezen is dat het niet beter kan. Dat was vandaag. Laten we er lekker een borrel op nemen. Ik heb iets te vieren."

"Jij bent een aanhouder pur sang, maar het is nu zeer duidelijk: het is niet altijd de aanhouder die wint en wie goed doet goed ontmoet gaat bij haar ook niet op."

"In zekere zin doet mijn dochter precies hetzelfde als ik, maar vanuit een totaal andere optiek, niet vanuit harmonie en gelijkwaardigheid, maar uit machtsgevoel. We zijn de eerste drie weken echt wel even klaar met elkaar.”
“Komt er dan nog een volgende keer bij Niek?”
“Nee zeg, ben je mal? Ik ga me niet nog eens vrijwillig aan haar methoden onderwerpen. Dat treiterend spel om mij te moeten overheersen, te kleineren en uit te schakelen kan enkel als ik daar deelgenoot van ben. Ik weiger haar nog eens de kans te verschaffen om zo met me om te gaan, maar dat wil niet zeggen dat ik haar moeder niet meer ben. Ze zal wel merken hoe ik het verder aan ga pakken. Ik hou van haar, dat zal nooit over gaan, maar hier ligt voorlopig even mijn grens. Nu zit zij daar ineens alleen te koekeloeren met haar haatverslaving en of ze mij het liefst zou vermoorden kan me zelfs niets schelen.”

De andijvie smaakt weer als vanouds en we smikkelen ontspannen terwijl ik al redelijk snel ben uitgepraat over deze toch bijzonder leerzame therapie.

“Ik weet zeker dat Niek je zal zou adviseren haar de eerste jaren maar weer lekker te vergeten.”
“Ik weet niet, dan heeft ze uiteindelijk haar zin gekregen en mij plat gegooid. Als ik haar met rust laat komt haar dat wel erg gelegen, denk ik. Ze had er niet van terug, toen ik haar met de neus door de waarheid wreef: weet je nog steeds niets over het hoe en waarom jouw paps je heeft laten stikken? Ze werd meteen bloedrood. Ik ben blij hem nog steeds niet zwart te hebben gemaakt.”
“Natuurlijk durft ze hem daar niet naar te vragen, net zo min als ze haar visie op jou wenst de herzien. Ze zit in de maag met twee waandenkbeelden, één over jou en de andere over hem. Die kan ze, denk ik, nog niet loslaten. ” EmjE slaat de spijker weer eens geheel en al precies op de kop. Als ik haar niet had zou ik dit echt veel minder snel verwerken.

"Al zie ik haar de eerstkomende vijf jaar niet, dat vooruitzicht doet me op dit moment zelfs goed. Misselijkmakend, mensonwaardig gedrag kan ik missen als kiespijn. Het is ook zo onbegrijpelijk, de niet te breken weerstand die haar in zijn macht heeft terwijl ik echt denk dat je er zelf voor kiest om je zo negatief op te stellen. Zij durft niet eens naar me te kijken. De toon waarmee ze riep dat ze helemaal niets van me weten wil en ze heeft niet in de gaten hoe ze daarmee haar innerlijke gesteldheid verklapt? Hoe dom ben je dan? Nee, die heeft nog wel een aantal jaar nodig om zichzelf te vinden en daar hoef ik géén getuige van te zijn. Ik kan ook wel van haar houden zonder dat ze mij met de grond gelijk wil maken. Ik heb haar bewust nooit met mezelf, mijn gevoelens of zorgen doodgegooid om haar de kans te geven onbekommerd kind te mogen zijn. Alleen zag zij dat op haar vijfde al anders. Nee, zij was de baas. Herinner jij je dat nog? Ieder woord dat ik volgens haar verkeerd uitsprak verbeterde ze, want ik deed het weer verkeerd?”

” Ja, dat deed ze ook alleen bij jou, nooit bij mij.  Dat pinnige afgeknepene van zo’n oude vrijsterachtige schoolfrik, burgertruttig schooljuffie. Het was soms ook wel leuk, hoor, klonk zo potsierlijk wijs uit zo'n klein lijfje.”
“Ja, maar ook om je dood aan te ergeren. Weet je nog, die keer dat ze met haar huiswerk in de maag zat en ik vroeg of ik haar ergens mee helpen kon?”

“Oh ja, haha en wat keek ze op haar neus he?”
“Kan ik je ergens mee helpen, M****,”vroeg ik omdat zij duidelijk met iets in de maag zat, mokkend aan de keukentafel achter die indrukwekkende stapel boeken. Ja, dat moest ik natuurlijk niet aanbieden. Dat was toen ook al de Goden verzoeken: “Doe jij toch niet altijd zo stom, tssssk. Wat weet jij nou, jij kent helemaal geen Frans.” Ik had toen al jaren niet meer gereageerd als ze zo neerbuigend deed en ik zei nu ook alleen maar: “Oh nee?”

“Nee, je hebt niet gestudeerd, EmjE wel.” Ik dacht, wacht maar meis, wie niet horen wil, mag best even voelen.
“Zal ik je dan even naar haar toebrengen?” vroeg ik poeslief en ja dat wilde ze wel, dus jou gebeld, expres niet verteld waar we voor kwamen. Dat hoefde ook niet, ik vermoedde wel hoe jij reageren zou. Hupsakee, in de auto ermee en naar jou toe. Oh wat keek jij vreemd op toen je hoorde wat we kwamen doen."
“Dat gezicht van haar toen ik zei dat ze over Frans niets aan mij moest vragen omdat ik op school niet, zoals jij, vier jaar Frans had gehad. Maar nee, ik moest en zou met haar aan die tafel gaan zitten en tot drie keer toe zeggen dat ik haar niet helpen kon. Kijk zo viel ik natuurlijk meteen ook van haar voetstuk af, haha.”

 Wordt vervolgd Ze zegt dat het hoerig is

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
ja, dat van dat 'geen frans kennen' herinner ik me nog - dat heb je ooit verteld!
IK wou zeggen zoals Anerea 'met zichzelf in de knoop?!"
Een zeer ingewikkelde knoop dan toch
Een met de jaren strakker aangespannen knoop!!
Ik denk dat je dochter zonder dat ze het zelf misschien wel door heeft heel erg met zichzelf in de knoop zit. En ik denk dat jij goed hebt gehandeld want ze wil geen normale relatie met jou.
Ja, zij wil een relatie die zij normaal vindt en dat moet ik dan ook normaal vinden want haar mening is de enige goede. Soms snap je gewoon hoe iemand zo hooghartig denken kan
Nee ik vraag me dat over je dochter al heel lang af.
Ik begin me toch echt af te vragen of ze achter dat dikke muurtje van haar van weet hoe ze van zichzelf moet houden. Ze is zo bitter en hard.
Nee, wie niet weet wat van hem/haar is, leeft alleen in het hoofd en is altijd op zoek naar bevestiging, erkenning, kan niet tegen kritiek en ziet het als een afkeuring als je iets van jezelf vertelt, want er is geen bodem in henzelf. Die had ze tot haar vierde wel en die bodem was heel stevig ook, dus het zag er toen nog niet naar uit dat het zo mis zou kunnen lopen
Ik weet niet of ik dit als buitenstaander zomaar mag zeggen maar....
Ze had een bodem tot haar vierde. We zouden dus kunnen zeggen dat ze -emotioneel gezien- op haar vierde zowat is blijven steken? Denkwijze, emoties, relativeringsvermogen (geen) enz enz.
'Van normale liefde ga jij gruwen. Dat is te soft......'
Daar zeg je zoiets.
Ja, dan is men wel erg ver van de weg geraakt, toch?
En het lijkt me moeilijk, zo niet onmogelijk, om terug op de goeie weg te komen.