The making of a schrijfopdracht

Door Doortje2 gepubliceerd op Tuesday 03 February 11:26

Vandaag is het dinsdag.
De zon zit zijn best te doen om door te breken, en van mij mag hij.
Hmm… ik blijf meteen met mijn ooglid aan die zin hangen. Waarom zou ik ‘zijn’ en ‘hij’ schrijven? Volgens mij is de zon vrouwelijk. De vrouw is toch altijd het zonnetje in huis? Tenminste, als zij niet in de overgang zit. Sorry Karina, ik moest opeens aan je artikel denken. Overgang, wat een ellende! Het vrouwenlichaam moet er blijkbaar vijftien jaar aan wennen dat het niet meer gaat menstrueren. Belachelijk lang, en ronduit onacceptabel. Het is niet alleen lichamelijk maar je hele denkvermogen wordt er door aangetast. Ik dwaal nu dus ongelooflijk af van mijn onderwerp.
Goed!

De zon zit haar best te doen om door te breken, en van mij mag zij.
Yep, veel beter!

Het is dinsdag, en op die dag is mijn brein koortsachtig in de weer om een nieuwe schrijfopdracht te verzinnen. Het moet een inspirerende opdracht zijn, waar alle schrijvers iets mee kunnen. Het moet ook heel veel verschillende mogelijkheden bieden, zodat we niet met twintig dezelfde verhalen opgescheept worden. Het moet ook wel leuk blijven om de inzendingen te lezen. Toen ik de opdracht ‘haat’ plaatste, wist ik al dat de uitdaging erna over de pet van opa moest gaan, een geweldige luxe.

Maar nu? Geen idee!
Ik blader het algemeen dagblad door en ik kom niets stoms tegen waarmee ik jullie op kan zadelen. Jawel, een flat in Schiebroek is geëxplodeerd na een gaslek. De 150 bewoners overnachten in een hotel en naar alle waarschijnlijkheid zullen zij nooit terugkeren in de ruïnes van wat ooit hun thuis was. Zit daar een schrijfopdracht in? Nah… niet leuk!

Ook een stuk over een Jihadist die zich nu aangesloten heeft bij IS. Worden we ook bepaald niet vrolijk van.  Vrolijk, dat is de key waar het om draait. Op vrijdagavond moet er een schrijfopdracht staan, waar je met plezier je hersens op kunt pijnigen. Je wilt een unieke invalshoek hebben en je wilt de medestrijders in de opdrachtverhalen wit doen wegtrekken. Immers, jij schrijft het verhaal dat in de opiniepeiling op drie eerste plaatsen zal belanden. Hebben we allemaal die droom niet? Helaas flikken alleen Karazmin en Nonnie dit. Ooit zal jij dat ook zijn, als ik maar met de juiste opdracht kom. Welja, voer de druk maar op!

Ik ben supereigenwijs.
‘Yah, vertel me iets nieuws’, hoor ik u denken, en gelijk heeft u. Ik wil ook eigenwijs zijn, dus het is enkel een compliment; mij heeft u er niet mee.
De mogelijkheid bestaat dat als ik het niet zou weten, dat ik een ander vraag om een onderwerp voor een schrijfopdracht uit te werken. Maar weet je, dat is uitgesloten. Vergeet het maar, ik ga dat echt zelf doen.

Wat een gebazel!
Het is best wel stil op Plazilla, en dat is jammer. Meer dan eens is het gebeurd dat een bepaald schrijfsel weer een nieuwe inspiratie oplevert voor een ander. Helaas zie ik dat momenteel weinig gebeuren, vandaar dat ik u nu belast met mijn dinsdag-gedachten.

Deze gedachten worden trouwens wreed verstoord door de Klussenier die onze badkamer aan het verbouwen is. Het geeft best wel een pestherrie hoor, dat sleuven frezen en dat uithakken in de muur om de nieuwe leidingen aan te leggen. Geen moment voel ik hierdoor enige vorm van stress bovenkomen, want ik ben het gewend; ik zit mijn hele leven al in de verbouwingen. Eigenlijk vind ik het best wel leuk, omdat ik altijd zo nieuwsgierig ben naar het resultaat. De rotzooi is slechts een detail. Oh, wat ben ik relaxed!

Zou ‘verbouwen’ een schrijfopdracht kunnen zijn?
Nee, niet iedereen kan hier iets mee. Je krijgt dan trouwens een serie ervaringsverhalen van instortende muren en scheefgeplaatste toiletten, opgelopen hernia’s en onnodig vuil gelopen trappen; na drie soortgelijke verhalen heb je het ook wel gehad, als lezer zijnde. Jawel, ik houd daar rekening mee. Zal het prettig zijn voor de Plazilla-lezers om hiermee overspoeld te worden? Nee dus. Het valt denk ik sowieso niet mee voor de Plazilliaan, die zichzelf niet gezegend voelt met genoeg schrijftalent om mee te doen, om dan telkens omsingeld te worden door twintig enthousiaste verhalen op hetzelfde vlak. Mijn mening is, en blijft trouwens, dat men zichzelf vaak onderschat. Iedereen kan meedoen! En waarom zou je dat alleen maar doen om op dat podium te komen? Schrijven is toch leuk?

Zie je, nu heb ik nog steeds geen schrijfopdracht.
Even koffie maken!

Kun je nagaan wat een kop koffie doet hè?
Ik heb een idee!

Op zich wil ik de opdrachten altijd verfrissend ‘nieuw’ hebben. Niet van dat standaard gedoe, zeg maar. Maar als ik nu eens een oubollig onderwerp een bepaalde insteek geef?

Yep! Ik ben eruit!

 

KOFFIE!

Reacties (35) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Oh, maar ik is zussie!
Ik mag het wel weten toch? toch?
hahaha
Ik moet streng zijn zussie!
Gelijke rechten: gelijke kansen :)
Aan de ene kant lijkt het me wel leuk om opdrachten te verzinnen, aan de andere kant heb je de druk om elke week met iets goeds te komen. Daarom neem ik - om in de stijl van deze week te blijven - mijn petje voor je af.
Goed gezien! Echt spannend elke keer of het een leuke inspiratie is.
Dank je wel
Dit heb je smakelijk beschreven.
Ben wel benieuwd wat het nu uiteindelijk gaat worden :)
Een oud idee in een nieuw jasje :)
Ik weet het!!!

Een paasverhaal waar Zwarte Piet in mag voorkomen?
In één keer goed!
Koffie zetten is dus een soort magische sleutel tot inspiratie? :)
Vooral het opdrinken ervan :)
Jammer. Ben niet zo'n koffiedrinker :)
Vandaar dat je de laatste keren niet meegedaan hebt :)
Inderdaad ;)
En wat is het nou geworden dan?
Een oubollige opdracht met een duwtje in een bepaalde richting.
De rest houd ik nog geheim tot vrijdagavond :)
Wat leuk dit, Doortje, nu krijgen we even een kijkje in de keuken van de verzin ster die ons vaak zo lekker inspirerend aan het werk zet. Fijn... Ik ga even koffie zetten.
en wat een leuke reactie! :)

Ja, ik zet ook nog een bakkie
ik zit er sterk over na te denken om deze buiten op te drinken.
De zon doet echt haar best :)
Ik ben benieuwd wat er allemaal uit jouw brein voortkomt. Geniet lekker van je koffie. Ik moet door de straten glijden. Als ik lange tijd van het Plazilla-toernooi verdwenen ben, weet je dat ik op Candice ben gaan lijken.

En als ik niet meer kom, mag je me in de hemel komen zoeken.
haha.. je praat een beetje in raadsels. Jij op Candice lijken? Ik kan me er geen voorstelling van maken :)

haha. De zon schijnt. De sneeuw is bijna weg. Misschien dat ik nu mijn adres om de hoek kan bezorgen. Gladde stenen, het pad loopt een beetje naar beneden en die bewoonster heeft een keer een gecompliceerde beenbreuk opgelopen, tijdens de gladheid in 2010 op dezelfde dag dat ik mijn pols brak. Het was daar vandaag ook spekglad.

Candice glijd ook regelmatig uit als ze aan het hardlopen is. Ze weet er alles van.
aha! nu wordt het duidelijk :)
Ik heb even geen zin om weer wat te breken of erger. Heb ik net wat te vaak gehad in mijn leven.