Hormaal

Door Alreadythere gepubliceerd op Monday 02 February 19:53

Ik was bevallen en het leven ging door. Ik voelde me zo eenzaam, zo gebroken, zo moe, nutteloos. Ik irriteerde me aan mezelf en elke dag was een struggle om die dag door te komen. 's Avonds zat ik huilend op de bank omdat ik het niet meer zag zitten, ik deed mijn kinderen tekort, mijn partner en ten slotte zei iedereen dat ik ook nog aan mezelf moest denken. Maar hoe dan? Ik deed dus ook mezelf tekort. 

Ik ging naar de dokter, ik was er klaar mee. Ik had waarschijnlijk een postnatale depressie. Stemmingswisselingen, huilen, moe, het niet meer zien zitten. De dokter was het ermee eens, symptomen van een postnatale depressie. Dus op naar de psycholoog. Daar kreeg ik een aantal goede tips en trucs om ook aan mezelf te denken en mijn partner en kinderen gelukkig te houden. Tips als, niet iedereen vindt hetzelfde leuk, partners zijn er om elkaar aan te vullen. Als je partner het niet leuk vindt om voor te lezen en jij wel, dan vul je elkaar aan, als ik het niet leuk vind om te stoeien en hij wel, dan vul je elkaar aan

Na een paar weken voelde ik me opeens beter, alsof ik van de een op andere dag een nieuw mens was. Ik kon weer lachen, ik huilde niet meer elke avond of heel de dag, ik kon weer bezoek verdragen.. vreemd? Mijn jongste is nu bijna 9 maanden. Was het misschien geen postnatale depressie en klopt de bewering, 9 maanden op 9 maanden af?

Wat het ook is ik ben blij, blij weer een beetje mezelf te zijn en elke dag weer een beetje mezelf te worden. De hele zwangerschap wordt je geleid door hormonen, na de zwangerschap ben je moe, prikkelbaar omdat je moe ben en zit je nog steeds vol hormonen. Weet je nog wel wie je was voordat je iemand anders werd? 

Misschien is het wel hormaal. Uhh, normaal.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik ben blij dat jij je nu weer een beetje beter voelt.
Of het nu een postnatale depressie was, of 9 maanden-op-9-maanden-af, feit blijft dat een kind krijgen een ingrijpende gebeurtenis is.
Mijn kinderen zijn allang volwassen (ik heb zelfs al volwassen kleinkinderen) maar ik herinner mij nog goed, hoe ik, vooral na de 2e, doodmoe was.
Je bent druk met de nieuwe baby, maar intussen ben je op een andere manier ook druk met je oudste kind. Bij elkaar opgeteld is dat al een dagtaak.
Tussen de bedrijven door, heb je ook nog eens een huishouden, waar je, vooral als je man full-time werkt, vrijwel alleen voor staat.
De 1e 6 weken zijn fysiek het zwaarst.
Eigenlijk zou iedere jonge moeder minimaal 6 weken full-time hulp moeten hebben.
Mijn zoon heeft, beide keren bij de geboorte van hun kinderen, 6 weken vakantie opgenomen. In die tijd heeft hij alle taken in huis op zich genomen, inclusief het verzorgen van de baby. De 2e keer bracht hij ook de oudste naar school, zwemles etc.
Mijn schoondochter mocht zich alleen bezighouden met leuke dingen en met de kinderen knuffelen. Hij liet haar ook extra vitaminen innemen (dat bevordert de stabilisering van de hormonen) en heeft zelfs een thuiskapster voor haar besteld. Zoals je zelf waarschijnlijk gemerkt hebt, zit het haar van een pas bevallen moeder meestal waardeloos. Als je dan in de spiegel kijkt, zou je vanzelf depri worden als je het nog niet was.

Geniet van je kinderen: ze zijn op alke leeftijd geweldig, maar ze zijn maar heel kort klein.