In de gevangenis gezet

Door Weltevree gepubliceerd op Sunday 01 February 15:11

Wie geen huiswerk maakt, heeft vette kans op een lullige onvoldoende, moet onvoorbereid aan het proefwerk beginnen. Niek hanteert een aangenaam traag tempo waarbij ik mijn gedachten hoor zolang er geen baanbrekende uitspraken de revue passeren.

154f3a912657a3eb5a74da201e3b8a6b_medium.“Ik begrijp dat jij hiermee door wilt gaan?“ vraagt de door mijn dochter ingehuurde psycholoog verbaasd. Hij heeft tot op heden nooit zijn mening door laten klinken. Nu druipt het ongeloof in stroperige strengen langs de muren van de ruime spreekkamer.  Zijn klant knikt overtuigd, zegt dat ze het er wel voor over heeft om hier nog een aantal gesprekken aan te spenderen.

Mijn wereldwijze dochter, die het vanaf haar vierde over alles en voor iedereen beter wist dan welke gerenommeerde filo-antro-of psycholoog dan ook, wil nog wel een paar keer van zijn diensten gebruik maken? Pas maar op, meid, nu komt zo de hamvraag.

Niek wil inderdaad weten of ze dan ook suggesties heeft over hoe we dat aan moeten pakken, maar ze schudt het fiere lege hoofd. Wat? Heb jij echt géén uitmuntende analyse noch opzienbarend plan dat de hele psychologische wereld op zijn grondvesten doet schudden? Jammer, nou moet jij op je internette dertigste in het echte leven in gebreke blijven.

“Ja, hoor eens, jij bent hier de deskundige,” gooit ze ineens snerend over tafel. De toon schraapt schillen van ieders goede wil en ze merkt tijdig dat dit toch te ver gaat. “Nou ja, dus, eh, ik neem aan dat jij wel weet hoe het nu verder moehoet?” Magistraal hoe jij deze trol uit de hoge hoed tovert. Wie verlegen zit om een flinterdun schijfje goedkeuring, trapt er misschien in, maar Niek heeft geen erkenning nodig. Hij laat zich ook niet provoceren. Met de minuut krijg ik meer respect voor zijn vakmanschap.

“Weet je M****, ik zie jou binnen komen als een zelfverzekerde jonge vrouw.” Toe maar, men vangt met een pot stroop meer wespen dan met een fles azijn en wie zou niet blij zijn met zulk een stevig compliment.  “Aantrekkelijk, sterk, intelligent. Iemand die weet wat ze wil, die zich makkelijk beweegt in de huidige mediamarkt.” Er is voorlopig nog geen veiligheidsspeld tussen te wurmen. Ik kan dat alles dan ook volledig beamen en knik mee. Ze fronst de wenkbrauwen. Mag dat ook al niet? Het is natuurlijk ook niet erg eerlijk, want na zeven sessies ken ik zijn methode, weet ik dat hij in het strafschopgebied is aanbeland waar hij de gouden  ja-maar-bal voorzichtig voor zal zetten. Ik zie bijna hoe hij er kundig mee richting het doel dribbelt.

“Maar ja…ik weet zo weinig van jou af.” Zijn bekentenis rolt haar kant op, maar snel op Niek’s perfecte pase inspelen lukt niet. Zonder haar participatie hompelt zijn goed gemikte doelschop klungelig langs de stramme geest om net voor het doel stil te vallen. De rust is weldadig. Zij knippert met de ogen en fronst nu echt nadenkend. Even loert ze vragend naar mij, maar helaas heb ik plotsklaps een papieren zakdoekje uit mijn handtas nodig.

“Weet je M****. Ik heb jou pas twee keer gezien, maar jouw moeder kent jou natuurlijk al jouw hele leven.” Ik maak de zin in mijn hoofd af en zij knikt ook, maar of zij hetzelfde denkt? Nu geeft ze met een stimulerend hoofdknikje aan dat hij door kan spreken, maar hij vraagt of ze begrijpt wat hij bedoelt. Het “ja” klinkt mager als de echo in een lekke put en haar visie over wat ze denkt dat hij bedoelt blijft uit. Een gepensioneerd keuterboertje, trappend in de eerlijke mest van zijn enige melkkoe, voelt op de klompen aan dat jij niet begrijpt waar hij op doelt, maar ja., maar nee, maar ja... 

We laten haar aan haar lot over tot ze zegt wel blij met me te zijn, “want ze is nou eenmaal mijn moeder hè?” Alsof het was ingestudeerd zetten wij alle twee grote ogen op. Je zou bijna gaan denken dat we samenspannen.

“Jaha en... zij heeft het ook nog eens helemaal alléén gedaan.” Niek geeft er een extra dimensie aan en ik schiet bijna in de lach vanwege de dubbel betekenis daarvan. Meisje, je moest eens weten hoe ik alleen voor alles verantwoordelijk ben gemaakt en hoe moeilijk het was dat jij mij nooit meer kon vertrouwen. Die gedachte maakt me even weemoedig, maar Niek geeft dat geen kans om wortel te schieten, want hij keert zich nu helemaal naar mij.

“En jij? Wat is de uitkomst van jouw huiswerk?” Tegenover mij lijkt onze zelfzekere  gesprekspartner zenuwachtig te worden? Moet je straks je verslaving aan de haat missen? Wie zich brandt mag op de blaren zitten en wie niet weet wat van haar is, eigent zich alles van alle anderen erg, te makkelijk toe.

“Ja, da’s wat ingewikkeld. Niek. Hoe kan ik dat zo voorzichtig mogelijk uitleggen zonder dat het onoverkomelijke misverstanden oproept? Mag ik het op mijn manier doen?” Niek knikt. “Dan kies ik voor het beeldende,” deel ik mee en doe op mijn gemak of de zinnen nog bijeen gesprokkeld moeten worden. Je wilde dit zelf zo en hebt te lang, te onverschillig, met vuur gespeeld. Ga de veroorzaker maar trakteren op jouw haat en weerbarstige gewoonten. Je kunt op je vingers aftellen dat ik hier ophoud als jij je vandaag opnieuw zo tegendraads opstelt.  

“Niek, jij weet dat ik met open vizier hieraan begonnen ben.” Hij knikt, zij trekt met haar mond en de wenkbrauwen alsof ze dat in twijfel trekt.

“Jij hebt haar pas uitgenodigd toen ik open kon staan zonder zielige verhalen over het verleden want daar kopen we niets voor. Voorbij is voorbij. Ik dacht dan ook dat we hier alle drie met hetzelfde bezig waren, de schone lei. In de vorige twee keer bleek haar weerstand en tegenwerking echter nog even groot is als al die jaren hiervoor. Ik heb daardoor het gevoel dat deze gesprekken volgens haar verborgen agenda moeten lopen, voordat ze tevreden kan zijn. Het lijkt of ik hier weer, net als altijd, aan haar strakke leiband moet lopen. Dat zij beter weet dan jij en ik samen hoe de kloof tussen twee continenten moet worden overbrugd, namelijk enkel op háár voorwaarden en ik heb niets in te brengen.” Ze protesteert niet.

“Zo zie ik de vrede tussen ons niet tot stand komen. Ze heeft mij vijf jaar niet gezien, maar in die tijd is haar houding niet positief veranderd. Ik voel me in haar buurt helemaal niet vrij, sterker nog, het is of ik hier in de gevangenis zit.” Wie onbekend is met beeldspraak bereik ik hiermee niet. Zij snuift inderdaad neerbuigend, maar Niek is wel geïnteresseerd.

“ Van jou mag ik hier mezelf zijn, maar zij behandelt mij of ik zonder fatsoenlijk vonnis levenslang heb gekregen en aan hoor-wederhoor is al helemaal niet gedaan. Wellicht versterk ik bij haar zelfs de idee dat ik gestoord ben, maar dat kan me echt geen moer schelen. Ik ben toch al zonder bewijsbare misdaad als de boze stiefmoeder haar sprookje uitgeschreven.

“Een gevangenis, zozo. Mooi beeld wel, ja.” is al wat Niek mompelt.

“Eerst had ik eenzame opsluiting. Vijf jaar, dat is lang, maar ik heb gelukkig een eigen vrij leven. Tegenwoordig krijg ik hier in het gevang wel eens bezoek. Eens per drie weken, maar ik zie haar daarbij niet. Zij komt, denk ik, vanachter de glazen spiegelwand bekijken of ik al aan haar eisen voldoe. Zo ervaar ik het.” Het desbetreffende bezoek zit me inmiddels gepikeerd met woedende blikken weg te kijken. Zou ze dan toch iets met die beeldspraak kunnen?

‘Weet je Niek, jij wilde ons helpen om met een schone lei te beginnen. Dat wees ze af. Het moest op háár manier, bij een neutrale therapeut en dan het liefst zeven tot tien keer. Ik ben daar toch in meegegaan, dacht dat het beter was als zij haar eigen hulpverlener koos. Helaas, pindakaas, wij zitten nu toch bij jou.” Geen van hen reageert in de pauze die ik in las om een slokje water te drinken.

“Na de eerste keer dacht ik dat we al stof hadden voor de volgende zes sessies. Daar is toen zoveel gebeurd. Ik was daar wel blij mee. Er waren minstens vijf dingen waar we, onder jouw leiding, wel een boom over op hadden kunnen zetten, maar toen bleek dat ze niet meer wist wat er was gebeurd. Dat schiet natuurlijk niet op. Niek, ze mag dan denken dat ik niet goed spoor, maar een ezel ben ik beslist niet. Ik ga me geen tien keer aan diezelfde steen stoten. Dat is tijdverspilling volgens mij."

“Jij wilt niet doorgaan zoals voorheen, begrijp ik?“ Ik laat zien dat ik nog twijfel en neem op mijn gemak een grote slok van het verkwikkende koude water.

“Kijk, we zitten hier samen in een vredesproces. Dat kan uiteraard niet van de één op de andere dag worden gerealiseerd, maar zij betaalt. Ze wil wel meewerken en vraagt om huiswerk. Jij noemt het anders en dat herkent ze niet. Jij noemt het huiswerk en ze maakt het niet. We beleven hier van alles waar we wat mee zouden kunnen, waardoor we elkaar leren begrijpen, maar ze vergeet alles meteen. Ja, dan zit ze hier naar mijn idee onze kostbare tijd te verspillen. Ik kan me minder dure hobby’s voorstellen, maar dat is natuurlijk geheel haar eigen keuze.” Ik neem weer een slokje, heb nog steeds geen nee gezegd. Zelf ben ik daar wel tevreden over en Niek wacht, zij lijkt al niet meer geïnteresseerd.

“Wat valt er te bemiddelen als zij niet bereid is open te staan? Ik wil haar niet op kosten jagen en waarom een peperdure psycholoog in huren? Om mij hier, officieel dit keer, met jou als getuige, af te kunnen blijven katten? Da's dom, want zij heeft me al een kwart eeuw gratis en voor niets afgewezen terwijl ik niet eens weet wat ik heb misdaan. Zonde van het geld ook om ons daarvoor op te laten draven. Misschien heeft zij als jonge geslaagde zakenvrouw te veel poen, dat kan best zijn, maar niet alles is te koop.”

 Wordt vervolgd Uit het gevang ontsnapt

Vorig deel gemist? Klik hier

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
het wordt steeds moeilijker om te begrijpen. Wat wil ze nu wel?
Ja, ik denk dat ze vast wil blijven houden aan de idee dat er niets van mij deugt en dat alles op haar manier moet of anders hoeft het niet. .
zo zie ik het ook!
Inderdaad, niet alles is te koop. Ik hoop zo dat dit eindelijk positief uitpakt voor je. Het wordt je zo gegund.
Het is al zolang geleden, dit alles... en nou ja, je leest het wel
Ik denk dat Niek een hele fijne man is, waar je heel veel aan gehad hebt. Ik ben niet zo'n fan van psychologen, maar ik geloof dat hij wel goed in zijn werk is en jij bent een goede vrouw.
Fijn om te horen, dank je wel
Het nut van deze sessies beginnen me steeds meer te ontgaan. Niet wat jij en Niek willen, maar wat je dochter wil bereiken.
Er komt nog een deel en dan kun je zien hoe het afloopt
Inderdaad, niet alles is te koop. Je zit daar keer op keer jouw tijd te verdoen, terwijl mevrouw betaalt......betaalt waarvoor? Het interesseert haar allemaal niet. Ze heeft jou al afgewezen gratis en voor niets. Haalt ze genoegen uit je nogmaals af te wijzen, ditmaal betaald? Voor een publiek?
Zo sterk wilde ik het toen nog niet zeggen, omdat ik nog steeds niets van haar echte motivatie wist, maar het voelde wel alsof ze deze keer met een deskundige erbij mij wilde laten weten dat ik totaal niet voldeed aan haar ideaal van een moeder.
Nou sorry, mijn moeder was ook totaal niet zoals ik me een moeder voor heb gesteld, maar ik ben haar wel altijd met respect blijven benaderen omdat ze op haar manier haar best deed.
Weet je. Wie zichzelf niet respecteert kan dat ook niet voor een ander opbrengen, denk ik dan
Het wordt er nog steeds niet duidelijker op. Wat wil ze nu eigenlijk?
Ja, dat zou ik onderhand ook wel eens willen weten,
Je doet toch niet zes maanden je best om het alsmaar uit te stellen, ondertussen te verzwijgen welke afspraken je met Niek hebt lopen, om uiteindelijk daar dan te zitten en niet open te staan? Behalve als je vind dat je moeder naar jouw pijpen moet dansen en als jezelf in zo'n netelige positie hebt gedraaid dat je er bang voor bent om door de mand te vallen. Zou het zoiets kunnen zijn?
Niet alles is te koop, weer heel indrukwekkend geschreven
Dank je wel. Het blijft uiteraard een ingewikkelde en vreemde toestand. Gelukkig nam Niek me bij de hand en kon ik me beheersen, anders waren er wellicht klappen gevallen