Ach ja, die oude pet

Door Appelpit gepubliceerd op Saturday 31 January 15:37

439f5944d1eee2cba8bf5857aac9586e_medium.

Nostalgisch Kort Verhaal

Hand in hand liepen ze over de drukke markt. Hij keek af en toe verliefd naar haar opzij en zij hield zijn hand stevig vast. Een marktkoopman prees zijn sinaasappels aan en een andere riep iets over goedkope horloges. De twee hadden weinig oog voor de koopwaar. Tot ze bij een kraam kwamen met petten. Daar stond hij stil en omdat ze zijn hand niet los wilde laten, bleef zij ook staan. “Kijk”, zei hij, terwijl hij een donkergrijze, platte pet pakte. Zo één heb ik altijd al graag willen hebben. Hij zette hem op zijn hoofd en de vrouw achter de kraam riep vrolijk: “Die staat je goed, jongeman!” En tegen het meisje zei ze: “Je liefje wordt er nog knapper van."

Zij lachte een beetje. Eigenlijk vond ze dat donkergrijs helemaal niet mooi. Maar hoe moest ze dat nou zeggen als hij hem altijd al graag had willen hebben.

Voor twee tientjes kocht hij de pet en hij hield hem de hele dag op.

Pas veel later, toen ze samen naar een feestje zouden gaan en hij de grijze pet op wilde zetten, vertelde ze dat ze die niet zo mooi vond. Zo saai, dat donkergrijs. Hij moest er om lachen en vroeg of het minder saai was als hij er een bloemetje op plakte. Voor de grap borduurde zij toen met knalrode borduurzijde een klein roosje op de zijkant. Hij gaf haar een zoen en zei dat hij nu nog veel meer van de pet hield.

Het werd een terugkerende grap. Steeds als ze samen iets speciaals gingen doen en hij zijn onafscheidelijke pet op wilde zetten, borduurde zij er een kleurig bloemetje bij. Al gauw begon hij op te vallen met een pet waar rondom tientallen kleine bloemen op prijkten. Er werd vaak naar hem gekeken en gewezen. Saai was de grijze pet zeker niet meer.

Er kwam een tijd dat ze niet veel aan leuke uitjes toe kwamen. Ze werkten allebei en met vier kinderen hadden ze het druk. De pet lag jaren lang ergens onder in een kast. Hij werd niet gedragen en er werd al helemáál niets op geborduurd. Tot de kinderen groter werden en de oudste het huis uit ging. Het betekende een stoelendans met de slaapkamers, waarbij alle kasten werden uitgemest en daarbij kwam de pet weer te voorschijn.

“Ach ja, die oude pet”, zei hij glimlachend en hij streek voorzichtig over het allereerste, rode roosje dat een beetje rafelig was geworden. “Het wordt hoog tijd dat ik die weer eens ga dragen.” Samen haalden ze de herinneringen op die bij elk bloemetje op de pet hoorden en ter ere van de verhuizing van de oudste dochter, kwam er eindelijk weer één bij. En drie jaar later weer een, toen hun eerste kleinkind werd geboren.

Opa en oma waren ze nu, maar nog steeds liepen ze af en toe hand in hand over de markt. Nu de kinderen allemaal de deur uit waren, was er weer meer romantiek in hun leven gekomen. Soms zaten ze dicht naast elkaar op de bank naar een film te kijken. Zij met haar hoofd op zijn schouder. Niemand die plotseling binnen kwam en riep dat ze niet zo klef moesten doen. Ze hadden het goed samen, al kregen ze steeds meer rimpels en kleine kwaaltjes.

Op een ochtend was ze er niet toen hij wakker werd. Hij riep haar naam, maar kreeg geen antwoord. Ze was niet in de badkamer, maar ook niet beneden. Echt ongerust was hij niet, maar vreemd was het wel. Toen hij dan maar in z’n eentje had ontbeten en rusteloos ritselend met de krant aan de keukentafel zat, zag hij haar door het raam aankomen. “Hé,” zei ze toen ze de keuken in stapte en hem daar zag zitten, “moet je niet naar je werk vandaag?” Hij was al negen jaar met pensioen.

Het was een agressieve vorm van dementie. Na die eerste keer gebeurde het regelmatig dat ze zomaar een tijdje verdwenen was. Ze kon plotseling totaal in de war zijn en zag dan dingen die er niet waren. Hij verstopte ’s avonds de sleutel, hij suste haar als ze boos en verdrietig was en als ze al om tien uur ’s avonds lag te slapen, huilde hij alleen in de woonkamer.

Toen de situatie onhoudbaar werd omdat ze in ieder onbewaakt moment rare dingen deed, wegliep, het gas aanstak of alles van een kastplank veegde; toen ze incontinent werd en haar kinderen bij de deur wegstuurde omdat ze hen aanzag voor ongewenste collectanten; toen hij ’s nachts niet meer durfde te slapen en overdag liep te wankelen van vermoeidheid, vonden ze een plekje voor haar in een verzorgingshuis.

Elke dag bezocht hij haar. Met de trein was het maar één station verderop en dan vijf minuten lopen. Hij had ontdekt dat zijn grijze pet houvast bood voor hun gesprekken. Als ze samen in de huiskamer zaten, legde hij de pet op tafel, wees op een bloemetje en vertelde over de keer dat zij dat had geborduurd.  “Weet je nog toen je de gedichtenwedstrijd gewonnen had en we naar de prijsuitreiking gingen… weet je nog toen je nichtje ging trouwen…weet je nog toen we voor het eerst samen op vakantie gingen… ”

Maar op een dag liet hij de pet per ongeluk in de trein liggen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (24) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi verhaal
Gelezen
Gelezen.
Prachtig en liefdevol geschreven. Echt heel mooi Appelpit!
Mooi, zit met tranen in m'n ogen.
Prachtige bijdrage.. Voor deze pet tel je inderdaad 500 euro neer.
schitterende binnenkomer.