De enige echte Koningin

Door Weltevree gepubliceerd op Saturday 31 January 15:23

“Het professionele van Niek is dat hij het voor elkaar krijgt, vraag me niet hoe, dat ik durf te kijken alsof ik niet haar moeder ben. Dat ik het loslaat." EmjE reageert verrast, de vork met witlof blijft even voor haar mond zweven.

“Dat je wat los laat,” wil ze weten, terwijl we aan haar eettafel truttig genieten van het vaste ritueel waarmee wij ons gezamenlijke weekend inluiden: de Hollandse pot. Ik vind het altijd rustgevend om voor ons tweetjes te koken en zij is blij na haar werk en een sherrytje zonder meer aan te kunnen schuiven.  

57544eeb8066e2729837ebf54fdd78cd_medium.

"Ik denk onderhand dat ze helemaal niet zo integer is als ik altijd heb aan genomen. Wat zeg ik? Ze liegt zeer bedreven, zelfs met een zeker meesterschap, dat moet ik haar nageven. Een uitstekend actrice en hij zorgt ervoor dat ik haar door een andere bril bekijk.” We eten even rustig door onder haar vreselijk uit de tijd geraakte Glas-in-Loodlamp.

“Ik zie die brief niet meer als iets van een kind. Althans niet van mijn kind.”

“Hoezo? Omdat ze daarin iemand anders citeert?”
“Nee, omdat ze elke vorm van inlevingsvermogen ontbeert. Zij moet haar strategie heel doelgericht 'uitdenken'. Dat staat los van gevoel. Die brief bijvoorbeeld, heeft ze  heel goed uitgedokterd. Hij appelleert aan mijn gevoelens en dat is zeer vakkundig uitgebuit. Waarom schreef ze over die kunstenares die toevallig óók haar twee zonen niet meer ziet? Wat moest ik met die onnodige info? Ik vond het toen al wat vreemd, niet ter zaken doende. Het onderste stuk was echt van belang. Je had er vanmiddag bij moeten zijn om het te geloven, EmjE. In een paar tellen sloeg ze om als een blad aan de boom. Al vind ik het vreselijk om te zeggen; ik vertrouw de truckjes niet meer. Het leek wel of ze ervan genoot om mij, deze keer via die surprise, af te wijzen. Net nadat ik nota bene voor het eerst in zesentwintig jaar weer even een glimp zag van wie ze van origine is, zo frank en vrij." EmjE weet niet wat ze hoort, de vork met het stukje karbonade ligt een tijdje bewegingsloos op het bord koud te worden.

"Heel af en toe vergeet ze zich kennelijk te beheersen. Het was fijn om mee te maken, want nu weet ik dat ze diep vanbinnen nog zichzelf is. Na een paar seconden kwam ze er blijkbaar achter dat ze uit haar rol gevallen was omdat Niek tegen mij riep: "Kijk, kijk!" Daarna was ze weer de gesloten niet te kraken kokosnoot. Het lijkt onderhand een goedkoop foefje om mij te misleiden, maar ze hoeft niet te denken dat Niek dat niet allang heeft doorzien, haha. Drie keer, zei hij en dan is het duidelijk. Wel, EmjE, twee keer is ook voldoende.”

We ruimen af en ik zet koffie als EmjE informeert hoe het verder verliep. Tot mijn verrassing hoor ik mezelf zeggen bang te zijn dat er drugs meespelen en ik vertel wat zich buiten afspeelde. Voordat de detective begint filosoferen we bij de verse zwarte koffie nog even door.

“Waarschijnlijk heeft ze dat spul gebruikt bij Niek op de wc. Na afloop kwam ze nog redelijk normaal boven waar ze, haha, lelijk op haar neus keek omdat we de volgende keer niet op vrijdag kunnen. Dat airtje, het was echt om van te kotsen. De jonge geslaagde zakenvrouw. Zij heeft hem ingehuurd, staat wel aardig op je CV. Je kent ze ook wel, zo’n strontverwend tachtiger jaren schepsel, die geld en een glossy baan als zaligmakend ambiéren. Hooghartige smalspoor intellectueel met gehandicapt emotioneel gevoelsleven. Wat dat betreft was mijn moeder haar tijd ver vooruit, haha. Het zou beter zijn geweest dat zij mijn kind had grootgebracht. Zij zou  apetrots op haar zijn. Yuppen denken dat maatschappelijke status en het snelle geld de heilige graal  is en het verleden? Weg ermee. Zij wensen zich er geen rekenschap van te geven over wiens rug hun welvaart is verkregen. Rot op met al die stomme uitgewerkte gepensioneerden, die kosten ons, de heilige jongeren, alleen maar geld. Ik zal me kapot schamen als blijkt dat ik gelijk heb, dat ik zo’n leeghoofd heb grootgebracht. Men zegt dat een storing een generatie over kan slaan? Dan heeft zij wel twee keer de hoofdprijs. De appel valt bij haar ook nog eens niet zo ver van de boom. Als ik terugdenk aan wat haar vader zonder blikken of blozen flikte ten koste van collegae, is het bijna eng hoeveel ze op hem lijkt.”

“Ze mag van geluk spreken als vast komt te staan dat haar angstige gesjoemel uit een jeugdtrauma is voorgekomen, want dat is nog te genezen. Met een rasechte persoonlijkheidsstoornis kun je het wel schudden. Dan zal ze jou nooit op een volwassen en herkenbare manier waarderen.” Het is voor het eerst dat mijn vriendin- zij komt via haar werk in aanraking met tal van geestesziekten bij kinderen- het hardop aanhaalt. Voor de zekerheid spreken we af dat ik de maandagavond na de derde sessie bij haar zal logeren.

Het huiswerk

4ff487f5e3eecaa076f461c0d9fd4582_medium.Ik heb mijn opdracht heel serieus genomen. In mijn hoofd repeterend hoe ik het brengen zal, loop ik met dubbel gevoel de lange weg van huis naar Bureau den Ouden. Het begint al te schemeren, maar ik zie haar ineens in de verte langs het park omhoog lopen. Ik moet voorkomen dat we het laatste stuk samen oplopen. Gelukkig ziet of hoort ze niets van de omgeving met de onmisbare mobiel aan het oor en ik kan haar een tijdje ongestoord bekijken. Het is en blijft een opvallende persoonlijkheid met sterke uitstraling. Die speciale vlugge wereldwijde web allure doet het in deze wereld prima, dus ze zal wel slagen in haar leven. Fier rechtop, breder in de heupen dan ik, wat ze vroeger vreselijk vond, is ze de karikaturale illustratie van de internette FB-personality. Incluis het onafscheidelijk laatste model van het mediamiddel waar ze zich aan vasthoudt, niet uit haar handen lijkt te kunnen leggen. Ik haast me om haar voor te blijven en hoop dat ze me niet roepen zal, want ik wil achter de vergadertafel klaar zijn voordat ze er is. Niek heeft er ook al op gerekend; zijn schrijfblok ligt aan het hoofd van de tafel als ik de spreekkamer binnen stap. Ze komt even later opgefrist en zelfverzekerd binnen stampen. Het wordt al routine, zie ik..

“En?” valt hij met de deur in huis zodra we achter ons drankje klaar zitten. Vol goed gemutste overtuiging knikt ze vriendelijk meewerkend naar ieder van ons, zich er kennelijk niet van bewust dat heel haar lichaamstaal het ikke-weet-van niks-want-ben-de baas-verhaal uitstraalt.

“Vertel het maar M****.”

“Wat?”

“Je huiswerk.” Even flitst iets van schrik over haar ogen, maar dan kijkt ze hem aan of ze niet tot tien kan tellen. Schitterend siervuurwerk van onbewuste lichaamstaal. Als het niet zo schrijnend doorzichtig was zou je het als topamusant kunnen classificeren, hoe in een paar seconde over haar gelaat de meest uiteenlopende uitdrukkingen schieten. Niek geeft haar alle tijd. Binnen drie tellen, ondanks haar heldhaftige pogingen om ons te bedotten, is de zelfverzekerde vleug veranderd in een broddelwerkje van onzekere ontkende angsten. Mocht ik nog enige twijfel hebben gehad, dan is die nu de bodem ingeslagen. Eerst vraagt ze huiswerk en merkt niet dat ze het krijgt. Dan geeft Niek het haar op en vergeet ze het, precies zoals ik hem vertelde hoe ze het vroeger deed. Komt ze hier enkel voor de vorm, opdat ze straks overal kan rondbazuinen dat ze er als liefhebbende dochter van een gestoorde moeder echt alles aan heeft gedaan? Ik hoor het haar als het ware zeggen: “Praat me er niet van, die halve gare flower power hippy met haar oudbakken psycholoog zijn echt niet meer van deze tijd en zelf denken ze de wijsheid in pacht te hebben. Nee, dáár is geen eer aan te behalen, die kun je beter kwijt zijn dan rijk.

“Ja, vertel maar of je verder wilt.” Nu gaat ze nat, denk ik, maar ze redt zich er, voor de niet ingewijden, nog redelijk begaafd uit.

“Ik vind het prima zo,” zegt ze met een lieflijk knikje. Ze zou werkelijk een filmster met Oscarnominaties kunnen worden, mits ze zelf haar lichaamstaal ook nog leerde sturen, denk ik en moet moeite doen om niet te lachen, duik snel onder de tafel om mijn schoenveter te strikken.

“Nee hoor, ik ben heel tevreden over jou,” voegt ze er aan toe en steekt haar duim naar hem op. Aan Niek's ene wenkbrauw merk ik dat hij zich professioneel opstelt en zij kijkt even schichtig rond. Zelf ga ik op mijn handen zitten want ik zou zomaar eens, als ik niet oppas, onbeheerst van me af kunnen gaan meppen.

“Het gaat voortreffelijk, vind ik,” herhaalt ze toch iets minder zelfverzekerd, maar er komt van niemand goedkeuring. Niek wacht net als ik op het, volgens haar, beste behandelplan. Goh, nu zou je zomaar, via een goed in elkaar gestoken persoongebonden therapie, al je psychologische kennis tentoon kunnen spreiden en doe je het niet? Gemiste kans.

Wordt vervolgd In de gevangenis gezet

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (16) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
ik geloof dat Niek goed van aanpakken weet met haar!
Ja, en ik kon heel goed zien wat ze wel en niet oppikte, hoe weinig ze begreep en ook dat verborg...zonder daar eerlijk te zijn, schiet het natuurlijk al helemaal niets op.
Het is, zoals Zevenblad aangeeft, opvallend hoe je tekeer gaat tegen de yuppen. Een conflict heeft, zoals een verhaal, twee kanten.

Zou het kunnen dat jij ook deels de oorzaak bent van dat conflict? Voor een conflict moet je met twee zijn, denk ik.

En nu weer naar het vervolg...
Ja, uiteraard heb ik er een aandeel in, maar zonder erover te praten schieten we dus niets op.
Voor mensen, zoals EmjE en ik) die zelf altijd hard hebben gewerkt is het opvallend hoe sommige dertigers ervan uit gaan dat wij als domme ganzen ( gelovend in de liefde en zo) nooit de handen uit de mouwen zouden hebben gestoken en zogenaamd niet weten waarover we praten.
Ik kan aan dit conflict ook weinig schuld hebben, want ik spreek hier met mijn vriendin en als zij zo'n yup zou zijn, die me respecteert, me niet kleineert, heb ik er nergens moeite mee. Dat is haar eigen keuze, zolang ze mij ook accepteert zoals ik ben...
Ik weet er niet veel van dat generatieconflict. Dus doe ik er maar ook beter het zwijgen toe.

Iedereen heeft iemand nodig die hen accepteert zoals zij werkelijk zijn, zou zij ook zo iemand hebben?
Ik heb haar altijd geaccepteerd, met alle rare fratsen, maar mij vertrouwde ze niet en nog staat voor haar mijn deur open, maar enkel als ze mij de wet niet meer voor hoeft te schrijven.

Ik dacht toen dat ze wat met die vriend (die zo oud was als Niek) kon maar ja, die heeft inmiddels precies hetzelfde gedaan wat haar vader deed. Daar is ze helaas weinig mee opgeschoten
Het lijkt er inderdaad meer en meer op dat ze dit alleen doet om te kunnen zeggen 'ik heb geprobeerd!'. Misschien heeft iemand (de oudere vriend?) haar gevraagd om het contact met jou goed te maken? Ik gis nu maar in het wilde.

Wie weet. Ik wist toen echt niet wat haar bezielde
In die tijd was cocaïne volgens mij heel gangbaar bij de yuppen. Maar ik heb geen idee hoe je daarvan gaat doen.
Ik weet het ook niet,
Dit is een verslag van iets wat zich al enkele jaren geleden afgespeeld heeft begrijp ik. Gezien de laatste ontwikkelingen heeft dit allemaal niet tot een oplossing van het conflict geleid (ik ben maar eens verder terug gaan lezen).
Dat kan ook niet zo lang er niet meer begrip over en weer komt. Jij wilt een brug, en zij zo te zien niet. In elk geval niet op jouw manier en op jouw voorwaarden. Ze is veel te bang dat er een Trojaans paard met een lading emoties over deze brug komt. Daar heeft zij geen behoefte aan, om niet te zeggen: daar is zij allergisch voor. Zielig en verongelijkt doen werkt alleen maar averechts.

Je zei in een eerdere reactie dat je beschrijft wat dat in de realiteit voor de betrokkenen betekent, maar eigenlijk beschrijf je alleen maar wat het voor jou betekent. Wat het voor je dochter betekent, daar kun je alleen maar naar gissen. Je ziet dat je afgewezen wordt, en je snapt zogenaamd niet waarom. Het zit je dwars dat je geen vat op haar krijgt en dat is nu precies haar bedoeling, desnoods met rare sprongen en foefjes.

En nu komt er ineens de aap uit de mouw en word je hatelijk:
"Dat airtje, het was echt om van te kotsen. De jonge geslaagde zakenvrouw. ... Je kent ze ook wel, zo’n strontverwend tachtiger jaren schepsel, die geld en een glossy baan als zaligmakend ambiéren. Hooghartige smalspoor intellectueel met gehandicapt emotioneel gevoelsleven. Wat dat betreft was mijn moeder haar tijd ver vooruit, haha. Het zou beter zijn geweest dat zij mijn kind had grootgebracht. Zij zou apetrots op haar zijn. Yuppen denken dat maatschappelijke status en het snelle geld de heilige graal is en het verleden? Weg ermee. Zij wensen zich er geen rekenschap van te geven over wiens rug hun welvaart is verkregen."

Nou, in elk geval niet over de rug van de flower-power generatie. Die waren eerder bezig met navelstaren dan met geld verdienen. Naïeve luchtfietsers die teerden op dat wat vanaf de oorlog door anderen opgebouwd werd, en op het Groningse aardgas. Met zakken vol idealen, maar zonder veel impact op de praktijk. Met een enorme ego en een grote mond. Arrogante betweters die alleen maar eisen aan anderen stelden en zichzelf als het zout der aarde zagen. Dat doen velen van hen nu nog steeds. Het enige wat ze aan de wereld achterlaten is een beetje popmuziek, wat twijfelachtige kunst, onuitvoerbare utopiën en heel veel ongelukkige kinderen, omdat hun ego altijd voorop stond. Maar vooral een enorme berg schulden. En straks zijn ze ook nog dement en moeten ze verpleegd worden.

De Yuppen kunnen dan misschien wel minder begrip voor hun medemens en voor diens emoties hebben, maar ze steken in elk geval de handen uit de mouwen en proberen op eigen benen te staan. Ik heb eerlijk gezegd meer sympathie voor de Yuppen dan voor de hippies.
Een no-nonsense mens die gericht is op prestaties en succes kan en wil niets met andermans emoties te maken hebben, zelfs niet als het om de eigen moeder gaat. Daarom is hij niet beter of slechter, alleen maar anders gericht. Een stuk praktischer, beheerster en nuchterder, minder naïef, maar verre van gestoord of zoiets. Dat etiket kun je beter op anderen plakken.

Ik zou, bij wijze van spreken, je dochter kunnen zijn. Misschien ben ik het wel? De afkeer en de afwijzing zijn in elk geval wederzijds.

Nogmaals dank voor de uitgebreide reactie. Ik beschrijf enkel wat ik beleef, houd me aan de feiten en over haar kan ik inderdaad enkel maar gissen
Ik wilde alleen maar duidelijk maken hoe groot zo'n generatiekloof kan zijn. Zo groot zelfs dat een zinvolle dialoog niet mogelijk is. Van beide kanten wrok, wantrouwen en minachting, en allebei overtuigd van het eigen morele gelijk: dan helpt ook de beste psycholoog niet.
Bij schaken gaat het er om de ander te slim af te zijn en te winnen.
In een ouder-kind relatie houd je uiteindelijk alleen maar verliezers over.
Jammer genoeg voor haar heeft Niek alles volgens mij heel goed door.
Binnen twee gesprekken had hij het ook nog voor elkaar dat ik minder rooskleurig naar haar keek...
Wat wel iets zegt over zijn kwaliteiten.