Boris

Door Nicolettepietersen gepubliceerd op Friday 30 January 14:02

Half november moesten wij onze Boris in laten slapen. Geen verrassing en ondanks dat hij de vierde hond was waar we dit bij moesten doen was het toch weer een pijnlijke zaak.

Uiteraard waren we benieuwd hoe Nikita en Christiaan zouden reageren. Papa en mama hadden het natuurlijk al verteld. Dus toen ze de eerste keer, nadat Boris weg was, bij ons kwamen verwachtten we veel vragen. Niets is minder waar: zowel Nikita als Christiaan vroegen niets, keken niet waar Boris was…….. helemaal geen enkele reactie.

Tot enkele weken later Nikita bij ons kwam logeren. Ik had haar opgehaald en ze kwam met haar tasje en rugzak binnen lopen en keek vergenoegd in het rond: ‘fijn hè oma, dat Boris er niet meer is’  zei ze. Mijn mond viel open en ik was even sprakeloos. Nikita was altijd een beetje bang voor die grote Boris maar om nou blij te zijn! Dat ging me wat te ver.

‘Oma snapt best dat jij het niet erg vind dat Boris er niet meer is hoor Nikita, maar opa en oma hebben nog wel een beetje verdriet’  zei ik.

‘Waarom?’ vroeg ze in opperste verbazing.

‘Nou, Boris was al zo lang bij ons, vanaf puppy af aan en we missen hem. Wij hielden heel veel van hem en dan is het niet leuk als hij weg is.’ probeerde ik uit te leggen.

‘O’ zei ze en ging spelen. Ik vond het wel een beetje naar, die onverschillige houding maar oke ze is nog klein, dus liet ik het zo.

Een paar uur later zaten we memory te spelen en ineens vroeg Nikita: ‘oma, wanneer komt Boris eigenlijk terug?’

‘Nee liefje’ zei ik ‘hij komt niet meer terug, hij is dood. Dat heeft mama je toch verteld hè?’

‘Ja’ knikte ze ‘maar als jullie dat willen kan hij toch wel terug komen?’

‘Nee , dat kan niet’ zei ik.

‘Maar oma, waaróm ging hij dood en wáár is Boris dan nu?’

‘Boris had een hele zere poot en toen is opa met hem naar de dierendokter gegaan en  daar is Boris toen dood gegaan en daar gebleven.’

Ze keek me aan, knikte en verdiepte zich weer in het memory. Het hoofdstuk Boris was afgesloten dacht ik.

Tot opa thuis kwam!

‘Opa’ riep ze op enigszins beschuldigende toon ‘waarom heb jij Boris bij de dierendokter dood laten gaan? Nou komt-ie nooit meer terug zegt oma.’

Opa keek mij verbaasd aan en was even sprakeloos, hij had van het gesprek daarvoor niets mee gekregen natuurlijk.

‘Ik heb verteld dat je Boris bij de dierendokter hebt gebracht’ legde ik gauw uit.

Opa knikte en zei: ‘Boris was heel ziek Nikita, hij kon echt niet meer bij ons blijven. Wij  vinden het heel jammer dat hij er niet meer is, jij ook?’

‘Nee hoor, ik vind het wel fijn’ riep ze opgewekt, zich niet bewust van onze gevoelens en zo hoort het ook.

 

 

 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
PS, je hebt het echt heerlijk beschreven.
dank je, met veel plezier gedaan
Heerlijk, de kijk in het kinderhart... zo wonderlijk soms en toch ook zo begrijpelijk...
ja geweldig he? Leert je relativeren, denk ik dan maar. Kinderen zeggen wat ze voelen.