Drie Koningen en de nieuwe hoed

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 29 January 23:08

“Als ik met géén van deze feestdagen iets van M**** verneem, overweeg ik om haar te laten barsten,” deel ik EmjE halverwege tweede Kerstdag mee. Ze is verbaasd. “De vraag is dan of ik Niek van te voren moet inlichten, zeggen dat hij Drie Koningen alleen met haar mag vieren?”

e5bb382c185069372c214552292afd0d_medium.

Ze kan me geen goede raad geven, vindt ze. “Weet je, ik ben nu bij Niek amper aan bod geweest. M**** daarentegen heeft wel iedere kans gegrepen om duidelijk te maken dat zij me minacht. Niek adviseerde ooit, toen ik wilde weten hoe ik het aan moest pakken als ik bij háár therapeut terecht zou komen, om daar de eerste keer alles te zeggen wat ik op mijn hart had. Ik vroeg nog of het niet beter was eerst te kijken hoe hij/zij het deed. Weet je wat hij toen zei?” Ze ontkent, ik heb dit blijkbaar nog niet eerder verteld. “Hij zei heel beslist: Niet doen. Het zou wel eens de enige keer kunnen zijn dat jij de kans krijgt om je zegje te doen. Hij zou daar wel eens gelijk in kunnen hebben want ze heeft me nu ook regelmatig de mond gesnoerd.”

Op Nieuwjaarsdag stuur ik mijn dochter opnieuw een smsje. Ook daar komt geen reactie op en ik begin me af te vragen of ik het goede nummer wel heb. Het laatste smsje ging over de eerste afspraak bij Niek. “Ik zie je vrijdag.” Bij die gegevens staat een ander nummer dan wat ik normaal gebruikte en ik roep naar Emje, die met de laatste oliebollen binnenkomt. “Als ik het niet dacht. Het is toch Godgeklaagd. Hoezo respectvol contact met ma? Die trut heeft niet eens de moeite genomen om mij haar nieuwe nummer door te geven.”

“Super attent weer. Ajai. Over sociale vaardigheden moet je haar géén leerzaam etiquettehandboek laten schrijven want dan sterft de interactie wereldwijd een stille verwaarlozingsdood, sjongejonge.”

“Hallo M****, dit is het derde smsje. De andere twee (met Kerst en Oud en Nieuw) zijn naar je OUDE nummer gegaan, zweven onbestelbaar door de ether. Dus bij deze: Nogmaals, Heel veel geluk in 2008.” Tien minuten later reageert ze: ”Jij ook gelukkig Nieuwjaar.”

Drie Koningen

Drie Koningen, geef me een nieuwe hoed, denk ik want op zich is het heel opvallend dat Niek voor die vrijdag om drie uur heeft afgesproken als juist iedereen weg is, zoals Lydia vertelde. Ik besluit toch te gaan, maar deze keer géén blad voor de mond te nemen. Een kwartier blijf ik buiten wachten, wil die nieuwe vriend van haar wel eens zien. Niek laat me drie minuten voor tijd binnen en zij is nog in geen velden of wegen te zien. Terwijl hij voor de koffie zorgt ga ik pontificaal aan de grote vergadertafel zitten. Wie niet op tijd is moet maar genoegen nemen met wat de ander kiest

“Zo, je hebt grote plannen, zie ik,” glimlacht Niek en legt een groot schrijfblok met pen aan de kopse kant van de tafel. “Ja, ik ga spijkers met koppen slaan.” We wisselen wat info uit over de feestdagen en het sprookjesboek, dat al aardig vordert. Vijf minuten te laat gaat de zoemer en Niek vraagt of ik de benedendeur, via de knop achter de balie, voor haar wil openen. Het duurt daarna een paar minuten voordat ze fris en fruitig, gezond blozend van de kou, binnen stormt.

“Oh zitten jullie hier? Ook prima. Goh, is die leuke secretaresse er niet?” doet ze amicaal en hangt goed gemutst de jas en dikke das over de Van Gispen stoel. Het is duidelijk dat je de vorige keer niet hebt opgelet. “Sorry hoor jongens, zo ben ik helemaal niet opgevoed, te laat komen was volgens ma niet netjes, hè?” tracht ze me een reactie te ontfutselen, maar ik dans niet naar haar vrolijke pijpjes.

“Wat wil je drinken?” vraagt Niek en staat op om thee voor haar te halen.

“Alsjeblieft.” Met een buiging is hij de voorkomendheid zelf en als ze het zakje krachtig door het hete water slaat, zelfs water op de tafel morst, is duidelijk dat ze er zin in heeft, of iets op haar lever.

“Vertel het maar eens M****, ”doet Niek vaderlijk en zij gaat goed rechtop zitten, haalt diep adem, wrijft nog even genoeglijk in haar handen en steekt van wal.

“Ja, ik heb namelijk één harde eis plus een vraag.”

“Prima, doortastend van je,” is Niek tevreden en geeft haar alle ruimte ermee voor de draad te komen, waarna ze mij aan kijkt. “Ik wil graag weten hoe het met jou is.” Even ben ik uit het veld geslagen omdat ze nooit naar mijn welzijn vraagt en ik schokschouder verlegen dat alles in orde is, “wat een tijd geleden wel anders lag.” “Nee, dat bedoel ik niet.”

“Nou ja, ik ben natuurlijk wel blij dat ik er een half jaar geleden, nee iets langer terug, géén eind aan heb gemaakt.” Ze is niet geschokt noch tevreden en tikt ongeduldig op tafel met de lange rode nagels. Wat wil je eigenlijk weten? 

“Ik heb geen enge ziekte onder de leden. Althans, voor zover ik weet en de huisarts heeft me ook geen receptje meegegeven waarop staat dat ik nog tien jaar te leven heb, als je dat bedoelt. Niemand kan ons immers garanderen hoe lang we nog mee kunnen.” Ze zucht overdreven. Mams doet weer iets verkeerd?

“Nee, hèhè, doe toch niet zo raar. Je snapt me toch wel?” Ik schud mijn hoofd. “Geestelijk, bedoel ik. Hoe is het met jou in die zin?” Oh, op die fiets.

“Voor zover ik weet, is het geestelijk ook goed. Zoals ik al zei, ik leef nog en heb er weer zin in.” Ze kijkt Niek aan, die niet reageert, haar ook niet te hulp schiet en blijft me dan sprakeloos aanstaren om verbaasd tegen de leuning van de stoel te zakken. Wil je dat ik mezelf ernstig gestoord verklaar? Ben jij er nog steeds van overtuigd dat jouw problemen bestaan omdat er aan mij een steekje los zit?  Niek vraagt of ik ook iets aan zou willen kaarten.

“Jawel. Over de vorige keer wil ik één en ander bespreken, als je het niet erg vindt.“ “Prima, waar wil je mee beginnen,” vraagt hij, maar tot een antwoord kom het niet.

“Hoho, ik zei, ik heb een vraag en een eis!” roept de dominante overkant. Ik zucht. Opvallend dat ik mijn mond niet mag openen. Niek complimenteert haar om de fantastische oplettendheid en gebaart dat ze door kan gaan. “Het is echt een harde eis, hoor. Als jullie je daar niet aan houden ben ik meteen weg.” Sjonge, denk jij echt dat dreigen nodig is? Zie je dat de psycholoog en ik er niet warm of koud van worden? Hoepel maar op als het je niet aanstaat!  

“Ik wil beslist niet,” onderstreept ze met haar vuist op tafel, "dat we het hier over het verleden gaan hebben." We reageren geen van twee. Zolang het heden te treurig is voor woorden kan mij dat verdomde verleden gestolen worden, meisje. Ze kijkt beurtelings naar Niek en mij, verrast dat we niets te muiten hebben, haar eis niet eens bestrijden. “Dat is te zeggen, nou ja, eh, we mogen natuurlijk wel eens over het verleden praten, maar alleen als het relevant is aan het heden.” Dit is rechtstreeks uit De Huis-Tuin-en-Keuken-Almanac voor luie leken gepikt, hihi. Dat je ons met die relevantie een vrijbrief geeft om het toch over vroeger te hebben, zie je echt niet of heeft jouw vriend je dit voorgekauwd? 

Niek zwijgt met de pen in de aanslag, mijn gevouwen handen liggen op tafel en zij valt stil bij gebrek aan nog meer wet- en regelgeving.

“Dat is duidelijk, M****, ”is al wat Niek er uiteindelijk over zegt. “Jaha, want als jullie je daar niet aan houden, dan, dan-”  

“Ga je weg,” vult Niek aan en zegt dan tegen mij dat ik mijn zegje nu wel kan doen.

“Niek, volgens mij vond M**** het de vorige keer toch een prima gesprek?”
Hij knikt en ik draai me naar hem om het voorval te vertellen. “Oh ja, vond ik dat?” sneert de tegenstandster. Ik schrik alweer, helaas, krijg de neiging te gaan gillen, maar blijf rustig.

“Ja. Jij stak je duim op toen Niek vroeg hoe het je bevallen was.” Ze vliegt bijna uit de stoel van verontwaardiging. “Ik? Hoe kom je er bij, nou ja zeg!” puft ze woest,” ik heb helemaal niets opgestoken en zeker geen duim. Kom zeg.” Op zich is het wel humoristisch dicht bij de waarheid dat jij hier niets opsteekt. Was het bij nader inzien toch erg beneden jouw maat? Gossie toch.

“Je weet het dus echt niet meer,” vraag ik verbaasd en draai me weer af.

“Als ik zoiets raars gedaan had, zou ik het toch zelf wel weten? Wou je soms zeggen dat ik dementeer?” Ze schittert weer op volle woeste sterkte.
“Nee, haha, nee hoor, ik zou niet durven.” Bloedrood hijgt ze amechtig. Klaar om weg te vluchten terwijl dit niet over ons verleden gaat. Onverwacht grijpt Niek in.
“M**** Ik had je echt aangeraden ons vorige gesprek te her-kau-wen aangezien je de dingen dan beter kunt onthouden. Ik vroeg zelfs nog wat je bedoelde met die opgestoken duim, weet je nog?” Volkomen overrompeld schieten haar verschrikte ogen over de tafel. Ik krijg, ondanks alles, toch medelijden met haar.

“Je zei zelfs nog “goed gedaan, jochie,” provoceert Niek. De tegenwoordigheid van geest is inmiddels echter geheel zoek want ze vergeet te gillen dat die gestoorde gek tegenover haar die uitspraak op haar stomme geweten heeft. Wat mij betreft is het duidelijk. Ze weet niets meer van wat er drie weken geleden in deze kamer is voorgevallen.

“Zal ik dan maar gaan?” vraag ik rustig aan Niek, maar hij gebaart me met een sussend hoofd, incluis glimmertje in de ogen, om te blijven.

“Nee joh. Niet meteen opgeven. Er is nog genoeg te doen. Vertel maar wat je dwars zit.” Al kijk ik alleen hem nog aan, ik zie toch hoe de eerst zo vrolijk opgeklopte flierefluiter verslagen in de stoel hangt. Ze is niet alleen de weg, maar ook de controle kwijt. 

Wordt vervolgd: Drie Koningen met de oude Pet

(Foto: www.bestekrabbels.nl) 

Reacties (23) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
wat een spelletje speelt zij toch?
Misschien denkt ze zelf dat dit het beste is?
Niet te geloven!!!!
Doe het toch maar wel,geloven en jij kent ze ook in alle soorten en maten, de spelletjes die sonmmige spelen
en of !!
Volgens mij onthoud de dame alleen de dingen die haar goed uitkomen.
Of in haar hoofd wordt alles negatief?
Ik weet niet wat ik hierop zeggen moet, niet omdat ik perse met een antwoord wil komen, maar gewoon omdat ik het echt niet weet.

Wij hebben zelf ook een jaar bij een psycholoog gelopen vanwege ons dochter. Er waren gesprekken tussen de psycholoog en haar en tussen de psycholoog en ons en er waren tevens ook gesprekken met de psycholoog, haar en ons samen. Ik weet nog hoe moeilijk ik het altijd vond want er komen zoveel emoties los en dingen uit het verleden van mij en mijn man kwamen ook weer omhoog.

Ik weet nog dat ik het zo 'raar' vond dat we gingen voor ons dochter en dat het achteraf wel leek alsof we 'allemaal' in behandeling waren. Een psycholoog weet haarfijn een vinger op de zere plek te leggen of die plek nu van jou of van die van een ander is. Je wordt met veel ook pijnlijke dingen geconfronteerd en ik was altijd kapot als ik thuiskwam.

Klopt. Het heeft geen zin enkel naar de ander te wijzen... iedereen heeft er zijn eigen aandeel in en met dat begrip ben ik er ook in mee gegaan. Positief uitgaande van een schone lei, want anders hoef je er niet eens aan te beginnen, lijkt mij.
Nee, dan kun je inderdaad wel thuisblijven, maar misschien leert je dochter eindelijk dat jij ook de nodige littekens hebt opgelopen in je jeugd en dat zij niet de enige 'slachtoffer' is in dit verhaal. Hopelijk zit er een stukje empathie verborgen achter die keiharde masker die ze draagt.
Het zijn niet zozeer de littekens uit mijn jeugd waar ik daar mee kamp, maar het zal toch wel dat ze nog iets voelt voor mij, achter dat masker?
Dat ze wat voelt is duidelijk, de vraag is wat. Haat en liefde liggen heel dicht bij elkaar en momenteel laat zij zich leiden door negatieve gevoelens. Ik ben geen psycholoog dus hoe me te goede, toch zal er wel liefde zijn maar wordt het overschaduwd door boosheid en omdat ze de boosheid niet verwerkt, het vast blijft houden, krijgt de liefde geen kans om zich te openbaren. Jij was altijd een lieve moeder voor haar, dat is echt wel ergens in haar onderbewustzijn blijven hangen, daar ben ik van overtuigd.
Ik heb alle delen -zorgvuldig- gelezen, achter elkaar.
Een mening heb ik niet, zit je denk ik ook niet op te wachten, maar wel een indruk, hierdoor word ik steeds nieuwsgieriger naar de andere kant van het verhaal. Niet omdat ik twijfel aan jouw integriteit, maar wat ik denk op te merken is dat je veel dingen voor haar invult vanuit jouw emoties en verleden, dat kan dan negatief uitpakken en juist het tegenovergestelde van wat je wilt teweeg brengen. Onbegrip van beide kanten, miscommunicatie, en beiden kanten niet kunnen of willen inzien zelf ook een aandeel te hebben in het geheel. Terwijl beiden niets liever willen dan een fijne band hebben met elkaar, en volgens mij is dat ook van beide kanten geen gebrek aan houden van..., twee hele sterke karakters... Ik ben benieuwd hoe Niek dat verder gaat aanpakken.
Ja, daarvoor zitten we dan ook daar, om elkaar te leren kennen
Na vijf jaar zijn er uiteraard veel dingen die je wederzijds hebt moeten verzinnen, invullen want als er nooit wordt gecommuniceerd kun je niet anders dan gissen.
Ik zat daar om tenminste te snappen wat mijn dochter bezig hield, want wat mij bezig hield wist ik uiteraard zelf wel.
Ja, dat begrijp ik hoor, maar soms kan een psycholoog ook nog ogen openen over iemand zelf, in dit geval jou dan, handvatten aanreiken en niet zozeer hoe jij met jouw dochter moet omgaan, of kijken waarom jouw dochter zo op jou reageert, maar juist kijken naar wat jou ook triggert in jouw dochter (gebaartjes, oogopslag, manier van praten etc) en wat jij daar zélf aan zou kunnen veranderen. Zij voelt mss ook aan dat ze jou triggert en klapt dan dicht of sluit zich af. Dat laatste hoeft niet perse aan je dochter te liggen, dat kunnen ook dingen zijn die (onbewust) in jou zitten. En andersom natuurlijk, een wisselwerking die vaker voor komt bij moeders en dochters.

Het is ook verdomd moeilijk, je wilt het zo graag anders doen dan je eigen moeder en loopt jezelf daarom voorbij, zegt mss ja, waar je nee bedoelt, of durft juist niet eerlijk te zijn in wat je voelt, bang voor de afwijzing die je zelf als kind zo gewend was. En prompt lijkt ze je dan ook af te wijzen en word weer die afwijzing bevestigd met als gevolg dat je zelf misschien ook afstandelijker oogt.

Ik probeer maar een beetje mee te denken hoor, grote kans dat ik er volledig naast zit, maar ik wil gewoon wel eerlijk tegen je zijn en hoop zo erg voor je dat het ooit weer goed komt, dat verdienen jullie alle twee.
[[Deleted]]
Nee, ik bedoel zeker niet dat jij jezelf vrij pleit, wie ben ik? Ik bedoel dat ik het idee heb dat jullie beiden met een zogenaamde blinde vlek zitten. Jij hebt het hier over wat er die zeven jaar geleden gebeurde, maar in andere stukken hierover heb ik ook al het eea gelezen, het is zeg maar mijn algehele indruk, maar zeker niet negatief tov jou, En het is juist goed dat je opschrijft wat jou bewoog en wat je voelde, dat kan voor jezelf verhelderend werken, juist omdat je de hele film in je hoofd nog een keer afspeelt, dan kun je er misschien achteraf nog dingen uithalen.

Ik ga er nu vandoor, maar zal je zeker volgen.

selectief geheugen? Het is heel raar dat ze dingen zo snel vergeet. Blokkeert ze het of?
Verdringen, door de dingen allemaal in je eigen straatje te fantaseren, is het denk ik
Volgens mij, maar ik ben maar een leek in deze, zit ze daar hoofdzakelijk 'voor de vorm' Schrikt ze zich telkens lam en dan gaan de zintuigluiken dicht... Als niemand je ooit heeft gezegd dat je wereldvreemd bent of wel heel vreemd in je emotionele vel zit, zelf denkt alles beter te weten en kunnen
is het bij Niek een constante valkuil.
1/4de van een stap vooruit, 20 stappen achteruit. Zucht...
Ja, zucht zucht...maar je beleeft als betrokkene wel veel waar je niet op rekent
Ik heb het even snel door gelezen. Morgen lees ik het nog een keer door, maar dan beter. Ik ga nu naar bed. Pfff, ben moe zeg.