De bittere smaak van naïeve hoop

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 29 January 10:30

Stijf van de adrenaline sta ik op en pers er in paniek uit, de benen bijeen geknepen, dat ik, sorry, echt even naar de wc moet en draaf met wapperende haren en zigeunerrok als een rasechte heks de deur uit. De glazen buitendeur wil niet meteen van het slot en in nog grotere nood vlieg ik de trap af om een verdieping lager bijna naast de pot te vallen. De sluitspier, keiharde kabels in de schouders en de oorlog mijn hoofd laat ik los om de stovende adrenaline te temperen. Hoe machteloos voelt het om zielsveel van je kind te houden en er totaal niets van te begrijpen. Te merken hoe ze zich bij Niek belachelijk maakt met dat nep-aardige imago, maar haar niet te kunnen vertrouwen steekt het meest. Met een glaasje water probeer ik de verstikkende smaak van mislukking en naïeve hoop uit mijn mond te spoelen. Het lukt maar half, maar ik wil niet te lang wegblijven, het zijn tenslotte niet mijn centen die ik er per minuut doorheen draai.

Als ik opgelucht, redelijk tot rust gekomen, het kantoor weer betreed, staan ze rustig voor het raam te keuvelen en over de heuvelachtige wijk te wijzen. Niek kijkt even om, zij niet en ik val, me volkomen misplaatst voelend, op de stoel. “Je dochter heeft me zojuist gewezen waar zij haar jeugd heeft doorgebracht,” zegt hij alvorens zijn stoel weer op te zoeken. Ik knik, zeg vlak “oh,” maar het zal me een eerlijk gezegd worst wezen. Ik weet uit eerste hand welke rampen zich er hebben afgespeeld waar ze, als ik op Niek af moet gaan, bedrieglijk gezellig over heeft verhaald. Nadat we allemaal weer zitten lijkt de sfeer wonderbaarlijk 'normaal', alsof een donkergrijze donderbui als een mirakel is opgelost.

“Het is duidelijk, dat er veel te bespreken is,” hervat Niek de kennismaking.

“Neem nou zo’n automatisch gebaar, M****, hij tikt op zijn schrijfblokje, waarvan jij niet eens merkt dat je het doet. Daar kan ik een hele sessie aan besteden.” Mijn dochter knikt en op één of andere manier doet het me goed dat Niek er nog even op terug komt.  

“Wij communiceren nou eenmaal met veel méér dan alleen woorden. Afgezien van het feit dat iedereen over het meeste een andere perceptie heeft, kun je daarnaast dus met een klein handgebaar iemand toch héél goed kwetsen. Ongewild.” Ze luistert geconcentreerd als Niek uitlegt hoe de gang van zaken bij hem werkt, “want ik stel een behandelplan op, zodat je weet waar je aan toe bent. Dan moet ik weten wat jij wilt.” Het klinkt heel plausibel en tot mijn verwondering zegt mijn dochter het klappen van de zweep te kennen. Volkomen kalm zijn ze nog als collega’s onder elkaar, lijkt het, in gesprek over het belang van duidelijke communicatie en ze valt hem plotseling in de reden met een voor mij verrassende vraag.

“Geef je me voor de volgende keer huiswerk op?”

“Och, dat is nu nog niet aan de orde.”
“Oh, jammer. Ja, dat is echt wel erg jammer. Dat vind ik altijd wel een zinvolle methode,” houdt ze dringend aan maar Niek kennende gaat hij hierover niet in discussie. In plaats daarvan betrekt hij mij in hun conversatie.

“Communicatie, daar draait het ook bij jullie om. Er zijn vast wel voorbeelden van een gesprek dat tussen jullie niet helemaal goed verlopen is?” Ik glimlach, weet een veilige metafoor die nog klopt ook. Ooit heb ik er Niek over verteld en we hebben nog vijf minuten, zie ik op mijn horloge, dus veel brokken kan ik niet meer maken.

“Ja hoor, misverstanden liggen bij ons heel snel op de loer, als ik even niet oplet ontploffen bij ons de chipszakken nog, haha.” Aan mijn linkerkant schiet het opgewonden standje toch weer alert rechtop.
“Ontploffende chipszakken, haha, wat is dat nou weer voor een onzin.”

“Het is beeldspraak, M****, niet belangrijk nu, ”stel ik haar gerust.  

“Nou, Daar weet ik anders helemaal niets van.”
“Dat is heel goed mogelijk, want-“

“Waarom weet ik daar dan niets van, pffft.” Ik kijk haar koel aan, verhef zelfs mijn stem. “Laat maar, M****, het is onbelangrijk nu!” Terwijl zij zich opmaakt voor een volgend rondje dwars-liggen zet ik de dikke rugzak naast mijn voeten en wuif haar opgewonden gepruttel nu zelf weg.

Het is duidelijk: Ik doe niet meer mee en Niek neemt de afronding over.

M****, luister heel goed nu! Ik raad je ten sterkste aan om deze sessie heel goed te her-kauwen. Gebruik de volgende drie weken om in je hoofd alles wat er vanmiddag is gebeurd te overdenken, het van alle kanten te bekijken. Dan kunnen we de volgende keer meteen een aanvang maken. Je wilt vast wel waar voor je geld, toch?" Ze lacht ontspannen en zegt toe er goed mee aan de slag te gaan, terwijl ik denk dat ze in feite nu toch wel huiswerk meekrijgt.

Als ik nadien langs het park naar EmjE loop weet ik niet of ik huilen of gillen moet. Er is te veel dat niet met elkaar strookt. Wat ze heeft geflikt, toen we bij Niek vertrokken, slaat werkelijk alles. Ik ben zo gekwetst en van slag dat ik EmjE het bos in moet sturen met een slap aftreksel van onze eerste ontmoeting.

“Ach, ik heb het doorstaan. Vraag verder nog maar even niets. Over drie weken, is het volgende gesprek, maar als dat ook zo verloopt kan ze de pot op met al die goedkope van anderen gejatte interessant ogende kletspraatjes over een respectvolle moeder/dochter relatie. Fok op, zeg, wat een aanfluiting.”  

De donkere dagen voor Kerst

Mondjesmaat leg ik in die laatste weken van december, flarden van de puzzel voor EmjE bloot.

“Eerst prakkiseert ze er niet over me fatsoenlijk te begroeten, ik bedoel, zoals dat past bij het herstellen van een relatie die zij heeft verbroken. De ijspegels groeiden uit de muur, foeifoei. Vertelt ze Niek dat komen niets bijzonders was, Nee hoor, zij had geen last van zenuwen. “Ik zie wel wat er gebeurt.” zei ze en dat klonk open, eerlijk. Toen was de hoop die surprise aan haar kwijt te kunnen nog niet helemaal vervlogen en ik, rund, geloofde dat ze open stond, is ontwikkeld tot een sterke onafhankelijke persoonlijkheid, haha. Een half uur later peinsde ik er al niet meer over om met haar ergens koffie te willen drinken. Foeistroeieboei. Spreekt ze eerst nog zelfverzekerd de volgende sessie af, oh zo vriendelijk en meewerkend, staan we samen in de lift, komt meteen de waarheid aan het licht met die pinnige hooghartige rotkop.

274aa7666a02434aa7105338f186ac38_medium.“Hoor eens, ik ga dus echt géén koffie drinken met jou.”
“Prima, dat lijkt mij ook niet erg zinvol meer, nee.”
“Want ik ben gebracht en word zo ook weer opgehaald. Het is tenslotte niet niks, jou zien!” Of ik een stomp in mijn maag kreeg en natuurlijk kon ik dat niet verhullen.
“Daarbinnen zei je anders dat je er helemaal niet tegenop zag,” reageerde ik nog naïef, maar ze lachte me vierkant uit want wie was er nou zo stom om dat te denken. Ze zou wel zien? An me hoela. Ze heeft zich aan het handje mee naar het hol van de leeuw laten nemen en bewust voorkomen dat we na zouden praten."

"Buiten kwam ze naar me toe. “Nou, dat was wel een goed gesprek hè?” Hoe schijnheilig is dat? Ik dacht dat ik gek werd, haalde mijn schouders op en vroeg of ze zijn methode wel zag zitten. Ze knikte, maar zat duidelijk op hete kolen. “Nou, tot zes december,” zei ze, liep weg zonder te groeten, had meteen dat lulijzer tegen het oor en keek geen één keer meer om. Hoezo wil zij een respectvolle relatie? Door na vijf jaar ook nog niet eens te zwaaien? Stond ik daar als een soort stoephoer, wiens klant niet eens de moeite nam te kijken naar wie hij net verneukt had. Daarbinnen werd ze emotioneel, maar erover praten? Nee nu niet. Wanneer dan wel? Kijk EmjE, ik heb geen zin in een partijtje 'raden maar': zoek de leugens, merk hoe ik jou en je therapeut met een kluitje in het riet stuur en bespeel’

“Daar komt ze bij Niek ook niet mee weg,” is EmjE gerust.

“Als het hem niet lukt er doorheen te breken, zie ik het zwaar in.“ geef ik toe en vertel twee weken later, terwijl we de kerstboom optuigen, hoe rustig Niek na de pauze met haar sprak en zij het gevoel gaf van wanten te weten.

“Ik volgde hun gekeuvel over de betaling en hoe hij het aan zou pakken en ondertussen bedacht ik dat er voor een eerste keer erg veel was gebeurd, waar ik niet meteen de vinger achter kon krijgen. Ik vond dat er minstens zes sessies konden volgen om, wat was aangestipt, eens uit te diepen, maar ik dacht dat ze daar niets mee te maken wilde hebben. "Wil je over, laten we zeggen, drie weken een volgende afspraak maken?” vroeg Niek en ze zei ja. Ik viel bijna van de stoel en hij vroeg expliciet nog of ze zijn werkwijze zag zitten. Ze stak zonder aarzelen haar duim omhoog, joviaal en overtuigd. Niek vroeg, je kent dat wel, om het toch nog even te kunnen benoemen, onderstrepen bijna. “Wat bedoel je daar precies mee?” Meteen was ze de weg weer kwijt en hij verduidelijkte.“Dat gebaar dat je zonet maakte, met die duim.” Uit vermoeidheid, meer voor mezelf dan voor hen fluisterde ik “goed gedaan, jochie,” en lachte wat voor me heen, maar dat stond madamme niet aan. “Hoezo jochie? Nou ja zeg, zo ga je toch niet met iemand om.” EmjE schiet ervan in de lach, zegt dat mijn dochter nog nooit anders heeft gedaan dan anderen, maar vooral mij te kleineren.

"Zij moet mij bekritiseren en oh weh als ik anders denk dan zij. Ik stak mijn handen ter overgave in de lucht en trok het onderdanige boetekleed aan. Het zal wel een rare indruk hebben gemaakt, maar het kon me geen donder schelen of ik het juiste zei of het verkeerde deed. Niek heeft gelijk gehad: in drie keer moet het duidelijk zijn of ze werkelijk meent wat ze schrijft."

Met Kerst, EmjE en ik vieren het zoals gebruikelijk met zijn tweetjes, stuur ik een smsje, maar er komt geen reactie op en ik speel met de gedachten helemaal niet meer op te komen draven, die twee samen in het ongewisse te laten… De smaak van mislukking en naieve hoop blijft me treiteren.

Wordt vervolgd Deel 23

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Je schreef in een reactie dat het misschien een thriller zou worden. Dat is wat dit nu is. Een emotionele thriller, waarin nu ook ik het spoor bijster begin te raken met je dochter.

Ze wil jou kleineren, dat betekent dat ze jou blijkbaar te groot vindt. Waarom in vredesnaam...

Uiteindelijk heeft ze met die koude zichzelf er vooral mee.
Het is een doorlopende spiraal waarin ze zichzelf telkens te kort lijkt te doen.
Mij kleineren
Ik denk: omdat ze, na die vreselijke gebeurtenissen waarna paps haar niet meer kwam halen, nooit meer hetzelfde onbeschadigde kind is geweest en ook nooit meer geweten heeft wat van haar was,
Zo lijkt het wel.

Dat is op zich nog geen reden om zich zo te gedragen. Bijna iedereen geraakt vroeg of laat beschadigd, en de meesten weten te leven met hun wond en blijven groeien. Maar ja, daarvoor moet je je inderdaad leren kennen.
wat een tegenstrijdige gedachten en ideeën heeft die meid
ik vrees voor een volgende ontmoeting!
Ik kan niet zeggen dat ik er met plezier op zat te wachten...
dat kan ik goed geloven!!!!!
Ik heb het gevoel dat ook dit nergens toe zal leiden.
Nou. dat moet je niet te hard roepen,
want je leert je kind er verdomd goed door kennen.
Ja dat is wel waar. Maar of het jullie relatie verbeterd vraag ik me af.
Moeilijk hoor als je met iemand te maken hebt die kleineren als de gewoonste zaak van de wereld ziet, onderhand heb ik een vermoeden dat het nooit tot een toenadering en liefdevolle uiting van haar kant na jou toe zal leiden, hoop dat jij jezelf weet te bescherming tegen die nodeloze kleineringen, moeilijk als het je kind betreft, weer met veel respect gelezen.
Ik heb mezelf er gelukkig nooit minder om gevoeld, als doet het altijd zeer. Misschien denkt ze zo de macht te kunnen houden?
Je dochter is echt een vat van tegenstrijdigheden volgens mij. Moeilijk te doorgronden.

Grappig, staat er een advertentie over kerstbomen onder. Zitten we nu echt over te wachten.
Oh, bij mij worden de zonnepanelen aangeprezen, hihi en Annie (69) heeft me een chatverzoek gestuurd, hahaha, als reclame voor oude knarren zeker?