Jezelf zijn.

Door Shasja Angel light gepubliceerd op Thursday 29 January 10:02

Jezelf zijn en kunnen zijn bij de ander hoe belangrijk is dat? In mij ogen heel belangrijk. Mijn zoon was nog maar zo'n klein manneke in groep 2 van de basisschool. Een intelligent baasje, heel gevoelig en zijn emotionele vaardigheden waren toen nog vaak niet in evenwicht met zijn intelligentie. Wat voor de nodig problemen zorgde. Hij had vriendjes tja jongetjes behoren stoer te zijn en dat gedrag mat hij zich ook aan. Ik sprak hem hierop aan en zei tegen hem ;'Jongen wees jezelf, je hoeft niet stoer te zijn, wees gewoon wie je bent.” Hij keek me met zijn doordringende ogen aan en zei; 'Jawel hoor.' Tuurlijk achteraf gezien zocht hij zijn weg om te overleven in de maatschappij dat zo hele andere eisen aan hem stelde. Het groepsgebeuren. Ik antwoordde terug ; 'Onthou schat het is goed wie jij bent! En laat je nooit iets anders wijsmaken. Ga je eigen weg mijn jongen. En ik hou van jou en ben super trots op je.'

Er kwamen ook wel vriendjes mee naar huis en al gauw werd met duidelijk dat sommige vriendjes misschien niet zo geschikt waren. Een jongetjes ik zal hem M. noemen, En mijn zoon J. M kwam dus bij ons spelen en van af het eerst moment dat ik het jochie zag leek hij me niet echt aardig toe. Maar goed ik duwde mijn eigen gevoelens weg. J. vond hem immers leuk. Eerst leek het goed te gaan al werd J. wel wat drukker nu M. er was. Ik voelde een bepaalde onrust bij hem. Op een gegeven moment hoorde ik M. zeggen ;'Als je dit niet doet, ga ik naar huis. Of ik ben je vriend niet meer,' Dit gebeurde die middag vaker. Ik bemoeide me er niet mee, omdat ik vond en vind dat kinderen moeten leren hun eigen problemen op te lossen. Lukt dat niet natuurlijk ben ik daar dan als back-up. Toen M weg was ging ik een gesprek aan met J. en vertelde hem wat ik gehoord had. Hij knikte. Ik zei tegen hem ; ' J. Je hoeft niet te doen wat M. steeds wil. Wil je goede vriendjes zijn moet je dingen gaan doen die je samen leuk vind. Dan zal M. ook eens dingen moeten doen die jij leuk vind. En dat dreigen van hem vind ik niet echt leuk. En niet aardig. Er zijn toch nog wel andere jongetjes in je klas.'

J. antwoordde; 'Hij is mijn vriend.'

Toch heeft J. er wel wat mee gedaan. Hij is nog een poosje vriendje geweest met M. maar nam ook andere kinderen mee naar huis. Wanneer M nu kwam liet J. ook merken dat er ook dingen gedaan moesten worden die hij leuk vond. En de dreigementen van M. trok hij zich niets van aan. Uiteindelijk ging hij minder met M om. Er kwamen nieuwe mensen bij ons in de buurt wonen. Ze hadden kinderen die rond de zelfde leeftijd waren als die van mij. J. kreeg contact met het zoontje we zullen die B noemen. Het leek allemaal heel leuk tot J. op een dag thuis kwam met de woorden; 'Ik ga niet meer met B. spelen.'

Verbaasd vroeg ik hem ; 'Maar waarom niet?'

'Ik vind het gewoon niet leuk, ik moet alleen maar spelletjes doen die hij leuk vind. En daar heb ik geen zin in.'

O wat was ik trots op mijn zoon dat hij op deze leeftijd toch een keuze voor zich zelf kon maken.

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Goed om je zoon op zijn eigen ik te wijzen. Uiteindelijk zal hij daardoor de juiste keuze kunnen maken.
Ja dat denk ik ook.
De grote van de klas blijft onderbelicht. Is een klas kleiner dan ongeveer 20 leerlingen onstaat een sociale structuur. De hoofdgroep wordt de klas. Wordt een klas groter dan ontstaat niet een hoofdgroep, maar deelgroepen.
De leraar verliest het overzicht over het sociaal gebeuren. De minister heeft beslist grotere klassen want dat is goedkoper. Met de extra zorg die het kost aan maatschappelijke begeleiding wordt het duurder.

De kinderen zoveel mogelijk tegen elkaar opjutten want ze moeten leren zich door te zetten. Het moeten uber mensen worden. Van de idealen van Hitler zijn we niet bevrijd.
De meeste ouders willen kleinere klassen. De minister heeft zijn machtssysteem om zich door te zetten.

Een ander punt waar ook de kinderen deel van uit maken, waar ze sociale vaardigheden leren, is het sociale dorpsleven. Het sociale dorpsleven is te duur zegt de minister. De dorpsbesturen worden opgeheven.
De geestelijk gestoorde Hitler had voor ogen wat volgens hem de ideale samenleving was. Van dat idee zijn we bij de bevrijding niet bevrijd. Het is wereldwijd het ideaal van de regeringen geworden. Het volk heeft net zoveel te zeggen als het Duitse volk onder Hitler.
Hij wilde werkvolk hebben zoals werkpaarden die in de avond op stal worden gezet en er in de morgen er uit gehaald worden.
in de oorlogsindustrie waren altijd arbieders tekort. Hitler wilde de vrouwen ook als werkpaard. Het verzorgen van baby's daar had hij als oplossing levensborn voor. Een kinderfabriek. Daar wordt hard aan gewerkt. De kleintjes gaan naar de dagopvang mamma heeft geen tijd.
Twee verdieners en de belasting. Als de vrouw een eigen auto heeft om de kinderen weg te brengen gaat het inkomen achteruit.

Nederland heeft ieder jaar meer inkomsten. Nederland geeft ieder jaar minder uit. De klassen moeten nog groter.
Toch een triest gegeven. Maar zit volgens mij wel een kern van waarheid in.
Mooi, opkomen voor jezelf, daar kun je eigenlijk niet jong genoeg mee beginnen.
Inderdaad.
Heel bekend. Ik heb zelf drie kinderen, twee dochters en een zoon. Mijn oudste dochter zat in een heel hecht klas, ik heb zelfs nog nooit zo'n hechte klas meegemaakt op de basisschool. Er zaten ook maar achttien kinderen in de groep, dus het was een vrij kleine klas. Bij haar ging alles super goed en ze kon zich heel goed aanpassen, was ook erg geliefd bij de anderen.

Maar dochter nummer twee... wat heb ik daar veel hartzeer om gehad. Ze werd gepest, paste niet in de groep en werd niet goed begrepen door de leerkrachten. Ik had het geluk dat ik zoveel op school was en daardoor in kon grijpen als het nodig was. Mijn dochter ging om met een andere meisje dat ook zo gepest werd, ze zochten steun bij elkaar.

Maaaarrrrr... als je ze nu ziet, beiden dames dan, nou mensen, berg je. Mijn dochter heeft een keuring gedaan voor de hoogste cluster binnen Defensie, (dat is een hele zware keuring,, fysiek en mentaal) want ze wilde hondenbegeleider worden en ze is aangenomen. Ze kan heel goed voor zichzelf opkomen, is getrouwd, heeft inmiddels zelf een dochtertje waar ze over waakt als een pitbull en is nergens meer bang voor. Haar vriendin is verpleegkundige en is niet minder pittig. Als je iets zegt wat haar niet bevalt kun je het ook van haar terugkrijgen.

De pesters van vroeger zouden nu niet meer zo ver komen met beide dames denk ik, want ze zijn bepaald geen watjes, maar de levenslessen die ze hebben geleerd om zo te worden gun je je ergste vijand niet.
Ja uiteindelijk komt meestal alles wel goed.
Klinkt heel bekend.
Wat klinkt bekend?
dat met die vriendjes, altijd andermans hun zin doen, heb ik mijn kinderen ook moeten afleren.
O op die manier.