De geroepene,99, Boismont en de grot

Door San-Daniel gepubliceerd op Thursday 29 January 06:59

images?q=tbn:ANd9GcRYyDTbKgoWKcK0xiCxRDz

Boismont had een redelijk veilige gevoel, het was al 2 dagen zwaar bewolkt en hij was weg gereden van Endymion, vanuit de nacht die het klooster omringd had, de ochtend in, die zonloos was. Hij  was niet bijgelovig maar zijn ervaringen van de afgelopen maanden, hadden hem veranderd en zijn zekerheden waren hem ontnomen.  'Het leven was allemaal zo eenvoudig geweest,' bedacht hij, 'hij was arts geweest en had een boerenzoon opgenomen in zijn huis als leerling arts. Hij had kruiden gezocht en mensen genezen en elke dag thuis, de maaltijd gedeeld met zijn dochter Eva en Jean.' 'Je waardeert het normale te weinig,' besefte de arts, 'dat mis je pas als je situatie verandert. Er was een dorps priester en die leidde de mis en er was niets gecompliceerds zoals de zuster van de zon of een Endymion die offers eisten en in de streek Langue Doc was hij een gerespecteerd man geweest.'

Ondertussen stopte hij nu alleen maar om wat te eten en een paard te wisselen. Dat was weer een voordeel, sinds het kloosterkwadraat en zijn verblijf in de nabijheid van de aanwezigheid, waren zijn behoeften veranderd. Hij was nog steeds niet moe en sliep niet of nauwelijks. De nacht was geëindigd, die eerst nacht van zijn vlucht en hij had verwacht dat Endymion als een wraak God gelijk, langs zou zijn komen zweven, om hem te vermorzelen. Maanden geleden zou hij om zo'n gedachte zijn schouders opgehaald hebben en het hebben afgedaan als onzin. Maar hij was veranderd, hij besefte nu beter dan ooit dat er werelden binnen werelden bestonden.  Hij had het klooster verlaten en daarmee de Godin afgewezen. Endymion had gezegd dat zoiets een onvergeeflijke belediging was. Er was niets van dat alles gebeurd en Boismont vroeg zich af of zijn vertrek nog steeds onopgemerkt was, of dat wellicht de dienaar van de Godin nog naast de put zat in diepe meditatie.

images?q=tbn:ANd9GcRYyDTbKgoWKcK0xiCxRDz

Het was zijn vierde paard, sinds zijn vertrek en Jaen lag al weer achter hem.  Hij werd gewoon niet moe. het was de derde dag, als je de nacht van zijn vertrek meerekende.  Hij wist dat hij nog die zelfde dag de provincie Cordoba in zou rijden, de hoogvlakte van Jaen achter zich latend.  Hij voelde zich veiliger per mila die hij aflegde maar het gevoel bekroop hem dat het fijn was dat de zon niet door de bewolking heen drong. Het was irrationeel maar hij had het gevoel dat Endymion niet zomaar, de Godin, de zuster van de zon had genoemd. Zij die het licht reflecteerde van de zon. Als de zon hem bescheen zou de Godin die hij afgewezen had, dan weten waar hij zich bevond? In ieder geval was de nacht, de maanloze nacht geweest en aan het einde van deze dag zou hij in Cordoba zijn.

'Het was ook vandaag  de dag,' besefte Boismont,' die de dienaar van de Godin, uitgekozen had om de onwaardigen uit het klooster te offeren door een vuur zuivering.' Arme Severius en Benedictus, Boismont meende met zekerheid te weten dat zij zeker op de brandstapel zouden eindigen. Ver weg van Rome zou de rook opstijgen om de komst van de zuster van de zon voor te bereiden. Op het klooster kwadraat, zou wat Rome alleen maar als afgoderij zou kunnen bestempelen, buiten haar zicht, de abt en zijn assistent de dood vinden. Rome die Saliente nooit bezeten had en de speciale plek ingelijfd had in haar opsomming van kloosters en abdijen, alsof het een administratieve zaak betrof, zou onwetend zijn van de rituelen die zich zo ver weg zouden afspelen.. De Godheid was er altijd al geweest en het had alleen maar de dienaar genomen die openstond voor de Godin om haar weer op te wekken.

Boismont reed de laatste bergen uit de nieuwe hoogvlakte op en besefte dat hij in het gebied van Cordoba was! Hij keek eens omhoog en zag dat de lucht nog meer betrok, donkere wolken stapelden zich op. Hij steeg even af en liet zijn paard grazen, terwijl hij zijn benen gewoon moest strekken, hij was zo ongelooflijk stijf geworden van het letterlijk dag en nacht in het zadel zijn, dat zijn enige lichaamlijke behoefte was om af en toe wat te lopen. De eerste stappen  richting bergbeekje gingen dan ook houterig en daar ging de Franse arts even zitten. Vandaag laat in de middag zou hij  de hoofdstad Cordoba bereiken en hij glimlachte voor zich uit voor het eerst in tijden. Alle somberheid en zwaarheid vielen van hem af.

images?q=tbn:ANd9GcRYyDTbKgoWKcK0xiCxRDz

Hij zou Eva en Jean en Samuel de Leviet weer zien. Zij hart sprong op bij die gedachte, het leven zou weer normaliseren. Hij hoopte met heel zijn wezen dat Eva en Jean veilig aangekomen waren en hij stelde zich die hereniging voor. Ineens was hij niet stijf meer, hij hurkte en dronk snel twee handen water uit de beek en liep naar zijn paard, hij had zomaar haast om Cordoba stad binnen te rijden. Nog 30 milas schatte hij in. Hij wendde zijn paard af van de bergen van Jaen die hij  nu achter zich liet. Er klonk nu gerommel ver achter zich en hoog in de luch, dreigend en diep. 'God spreekt,' zou zijn vader gezegd hebben.

Eenmaal in het zadel was de connectie in zijn denken, met het klooster er weer.  'Zou Endymion gebruik maken van de aanwezigheid of de aanwezigheid van hem en was Endymion de spreek buis en uitvoerder, of zou de aanwezigheid in de vorm van de Godin daadwerklijk verschijnen.' Als Boismont even neer had kunnen kijken op het klooster kwadraat dan zou hij zich nog onrustiger gevoeld hebben. Nog onrustiger dan het weer dat donker en duister werd. 

Endymion stond naast de put, zijn handen wijd uiteen, leunend op de put rand  met zijn ogen naar binnen gekeerd. De lucht van rokerig en verbrand hout van de zoen offers kringelde nog uitdovend omhoog. De monikken stonden op het kwadraat en probeerde de verschrikking die zij hadden gade geslagen te verwerken. 'Oh zuster van de zon, ik ben Endymion,' sprak de dienaar met een sonoor stemgeluid in de put.  'roozigh inkarnaet', herhaalde de broeders die nu dichter naar de put kwamen. 'De derde dag,' sprak de dienaar, 'de derde onwaardige,' het bleef even stil, 'oh zuster van de zon, vindt de derde Endymion,' het gemompel van het Roozigh inkarnaet, dat hem aanvulde werd overstemd door een gerommel. De lucht leek samen te trekken boven Saliente en het rommelde en donderde. De eerste spatten kaatste weer op van het kwadraat en de Monikken die toevlucht zochten voor de onweersbui zagen hoe Endymion mompelend in de stortbui in diepe trance over de put opening bleef mompelen.

images?q=tbn:ANd9GcRjxX94PAzY18C78bojgMf

Boismont was de lager gelegen grotten benaderd, Specubus descendi, van deze heuveltop zou je bij helder weer Cordoba kunnen zien liggen, en al hoewel het steeds somberder en kouder werd, was zijn hart verwarmd van binnen. daar wachtte zijn dierbaren op hem. Even brak het bewolkings dek open en een straal zonlicht  scheen even om hem heen. Hij kreeg daar een onprettig gevoel bij, alsof hij betrapt, of gezien was. Maar veel tijd om daar over na te denken had hij niet, een intense onweersbui brak los. Boismont wist dat hij beschutting moest zoeken, hoog op het paard gezeten zou hij door de bliksem getroffen kunnen worden. Hij wendde zijn paard dan ook af naar de grotten waar nog maar een paar maanden geleden Eva en Jean overnacht hadden.

Hij zette zijn paard onder de grote boom en haastte zich naar de grootste grot. Hij liep langs een uitgedoofd vuurtje en hij dacht nog, 'de herders komen hier nog altijd' en de hemel brak los in dikke spetters. Hij kwam nog net droog binnen toen een bliksem schicht zich in de grond boorde en een tweede en een derde. Hij hoorde zijn paard hoog hinniken. Een volgende donderslag echode door de bergen en een iets verhoogd rotsblok op luttele meters van de grot versplinterde.  'Dit is niet normaal,' dacht Boismont en toen drong het tot hem door dat hij in een grot zat en een grote angst bekroop hem.

 

San Daniel 2014

 

voor informatie over de boeken van San Daniel druk op deze link aub.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ooh ik ben hier niet gerust op....