Ogen van vuur

Door Natuursmurf gepubliceerd op Wednesday 28 January 19:17

De winterse kou deert mij niet ook al dringt het diep door en heb ik al enige tijd geen gevoel meer in mijn armen. Het strakke koord snijdt in mijn polsen. Mijn rug schreeuwt om zijn ongemakkelijke houding en de wond aan mijn slaap lijkt mijn hoofd te verscheuren. Maar ondanks mijn uitzichtloze situatie is mijn blik vast en schitteren mijn ogen vol haat. Het is die vreselijke emotie die mij in leven houdt.

Nog een paar uur tot de dageraad en de jacht weer wordt voorgezet. Ik heb er alles aan gedaan om het gruwelijke leed te stoppen, maar het mocht niet baten.
Er is geen menselijkheid meer.

Het was even voor vieren en ik had net mijn ronde gedaan toen ik het eerste schot hoorde. Ik wist meteen dat het niet goed zat. Mijn eerste gedachte was om versterking te roepen, maar die zou veel te laat komen. Er was geen tijd te verliezen. De sporen waren duidelijk te volgen en toen ik de stropers in het oog kreeg, aarzelde ik geen seconde. Luid schreeuwend leidde ik de aandacht af van de reeds gewonde tijger die geen schijn van kans had tegen de drie zwaarbewapende mannen.
Ze schrokken duidelijk toen ik zo uit de bosjes kwam stormen en de eerste liep ik zo tegen de vlakte. Ondanks de overmacht vocht ik als een leeuw. Heel even kreeg ik zelfs het gevoel dat ik ze eronder zou krijgen, maar één van hen gaf me een flinke klap met de kolf van zijn geweer tegen mijn hoofd en toen ik eenmaal op de grond lag was het snel afgelopen.
Ze waren behoorlijk kwaad dat ik hun jacht had verstoord en waren in staat om mij ter plekke te lynchen. In plaats daarvan bonden ze me vast aan een grove den, afwachtend van een onzeker lot.

Een paar meter voor mij werpt een klein kampvuur een griezelige gloed op de omgeving. Helaas zit ik net te ver weg om mijn bevroren ledematen te warmen. Met walging kijk ik naar de stropers die lachen en drinken alsof ze een feestje aan het vieren zijn.

Hoelang heeft de Siberische tijger nog?
Al twintig jaar probeer ik als ranger voor deze prachtige dieren op te komen, maar er is geen beginnen aan. De internationale handel in tijgers is verboden, maar voor criminele netwerken is het stropen en verhandelen van tijgers big business. Tijgerbotten zijn al honderden jaren een populair ingrediënt in traditionele Chinese medicijnen.
Zolang er mensen zijn die geloven dat tijgerklauwen, tanden en snorharen bescherming en geluk brengen, zullen deze dieren nooit veilig zijn. Drie van de acht ondersoorten van de tijger zijn reeds uitgestorven en van de Siberische tijger leven nog slechts een paar honderd in het wild.
Ik kan er met mijn hoofd niet bij dat er mensen zijn die zo’n schitterend wezen moedwillig van het leven beroven enkel en alleen om er financieel op vooruit te gaan.

Bezweet slaak ik een zucht van machteloosheid. Het laatste half uur heb ik getracht mij los te wurmen van de touwen die mij aan de boom vastsnoeren. Er wordt nauwelijks op me gelet, de mannen zijn overmoedig en de wodka vloeit rijkelijk.
Het enige resultaat van mijn worsteling is dat het touw iets losser zit, maar daar schiet ik weinig mee op. De pijn in mijn rug is nog iets erger geworden. Het enige positieve is dat ik het nu zeker niet koud heb. Vermoeid sluit ik mijn ogen en laat mijn kin rusten op mijn borst. Ik doezel weg tot ik ineens weer opschrik. Ik knipper met mijn ogen en kijk naar de stropers die stil rond het kampvuur liggen. Buiten de bewegende en knisperende vlammen is het doodstil. Zo stil dat ik zelfs mijn hart hoor kloppen terwijl ik een en al rust ben. Heel in de verte hoor ik een uil en ineens staan al mijn nekharen overeind.
Mijn ogen boren de duisternis in. Al mijn zintuigen staan op scherp. Ik zie schaduwen verschuiven en een onverwachte bezoeker sluipt dichterbij.

Ademloos kijk ik naar de majestueuze tijger die met behoedzame stappen de kring van licht betreedt. Met zijn gele vacht lijkt hij bijna op te gaan in de vlammen, zijn strepen en ogen zijn gitzwart als de nacht. In de seconde die hij stilstaat voor de sprong, kijken we elkaar in de ogen. Ik aanschouw een schoonheid die ik zelden heb ervaren. Ik houd dat verstilde beeld vast als de tijger toeslaat.

De mannen zijn totaal overrompeld. Ze hebben geen enkele kans tegen de grootste van de tijgers. Binnen een paar minuten zijn de luide kreten en schreeuwen verstomd en rest er weinig meer van de stropers die het waagden om het machtige dier te verwonden.

De tijger verdween net zo stil als hij gekomen was en liet mij in opperste verwondering achter. Niet lang daarna wist ik mij te bevrijden. Ik negeerde de roze sneeuw om mij heen en stapte vastberaden en met een nieuwe ervaring rijker de nieuwe dag in.


d38924f28574e3a8b14fe11e211299c8_medium.

 

Een jager zei eens: ‘De tijger is sterk, krachtig en eerlijk. Je moet hem respecteren. Je denkt dat hij de taal niet begrijpt, maar hij begrijpt alles. Hij kan jouw gedachten te lezen.’

 


 

Ogen van vuur

ik heb je ogen gelezen

een blauwe ademing
van vlam
doorboorde mijn hart

versmolt 
het koude wezen
in mij

laaide hernieuwde
hartstocht in
een vurig samenspel

Reacties (28) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Tijgers en panters, pareltjes van de natuur.... Mooi verhaal!
Gelezen en beoordeeld!
Prachtig, en erg origineel gedaan ook Natuursmurf!
Bedankt Karina!
Gelezen.
Waanzinnig mooie dieren zijn het.
Mooi verhaal.
Dat zijn het zeker, dankjewel.
Mooi
mooi