Op de plaats gezet (20)

Door Weltevree gepubliceerd op Wednesday 28 January 00:09

Er is goed over nagedacht en met creatieve overgave leef ik me erop uit. Ik heb er net zoveel plezier om als vroeger voor pakjesavond. Wij vierden het met een stel vrienden, zodat we niet alleen, maar met een leuke grote groep waren. 

cdf8c198fbbc1c04398d99d73c9425cc_medium.De surprise

Het wordt een symbolisch overlevingspakket voor de reis die we samen gaan maken. De blikken koektrommel, een Engelse carrousel, heb ik vorig jaar al op de rommelmarkt gevonden. Toen was er nog geen sprake van dat we elkaar snel zouden zien, maar ik viel er meteen op: het perfecte cadeautje voor mijn dochter, hij past precies bij haar inrichting en smaak. Nu krijgt hij eindelijk de passende bestemming. Deze trommel moet de rechthoekige Delfts blauwe vervangen die ze meegaf naar Ethiopië. Ze wilde hem met alle geweld terug, maar die belofte heb ik helaas niet kunnen nakomen en ik hoop dat hiermee goed te maken.

“Ik wil het ludiek aanpakken om het minder zwaar te maken,” antwoord ik EmjE, die zich afvraagt waarom ik niet gewoon met lege handen naar Niek toe ga. “Ach, een aardigheidje, ‘t is tenslotte Sinterklaas en het blijft in de rugzak tot we klaar zijn. Misschien gaan we daarna in de stad iets drinken om onze eerste ontmoeting te vieren? Dat lijkt me een prima moment om die surprise aan te bieden want ik zou niet weten waar ik verder nog wel met haar over praten kan.”

Het is een lief klein theatertje geworden 

Ik heb een bloemlezing geschreven met schattige, lieve verhaaltjes over wat ze als baby en kleuter zoal deed. Door het dak van de draaimolen op te tillen met het rond gebogen boek dat in de trommel staat hield ik een mooie toneelopening over. Daar hangen nu gordijntjes voor die je met een koordje open kunt trekken. De toneelvloer is een rol superzacht toiletpapier voor de menselijke behoeften of eventuele tranen onderweg. Op het toneel ligt een zakje harten snoepjes met spreuken, waar ze altijd zo gek op was, maar uit het gat van de rol piept de hoofdrolspeler, een lief pluchen muisje met superlange staart. Dat is een sleutelhanger voor de sleutel van mijn huis die ze na de therapie krijgt. Ik heb al mijn liefde en begrip in het gedicht weten te stoppen, met een vleugje humor en wat levenswijsheden, maar ook zelfspot; alle ingrediënten die Sinterklaasgedichten zo kenmerken.

Fris gedoucht, zie ik er goed uit met de leuke, niet al te opzichtige oogmake-up. Voor deze gelegenheid draag ik mijn lange wijde zigeunerrok met kekke laarsjes en in de ingevlochten haren heb ik enkele feestelijkheid paarse nepvlechten gestoken. Veel te vroeg sta ik voor het kantoorgebouw waar Bureau den Ouden de vierde verdieping gebruikt. Zal ik buiten wachten? Nee, dan zie ik haar al van verre aankomen. Een kwartier te vroeg ga ik vast naar boven waar ik de aardige secretaresse in de wachtkamer annex hal weet. Lydia begroet me vriendelijk, zegt dat ik maar even plaats moet nemen tot mijn dochter er ook is. Blijkbaar weet ook zij van wanten. Ze werkt stug door aan de computer achter de kleine moderne balie. Inmiddels klopt mijn hart toch opgewonde, verlangend om mij dochter na vijf jaar in de armen te sluiten, met heel mijn lichaam te laten voelen dat ik ook een goede relatie met haar wil, het verleden voorlopig in de kast blijft. Tien minuten kunnen soms een eeuw lijken, maar dan zwaait de glazen deur om de hoek met onverwacht bruut geweld open en ik weet dat ik haar over één seconde zal zien.

Met grote stampende passen is ze op weg naar de balie, zelfverzekerd glimlachend. Ze ziet me nog niet, maar staat midden op de vloer stil en kijkt om zich heen. Lang, knap, slank en blond met de neus trots in de wind. Nu ze me ziet sta ik op en loop glimlachend met gespreide armen op haar af, maar zie haar frisse gezicht op slag veranderen. Het wordt zwart voor mijn ogen als ze met een vies vertrokken gezicht drie passen achteruit struikelt. Om te voorkomen dat ik haar aan kan raken weert ze me met vooruitgestoken handen af. In de verwarring zie ik nog net hoe Lydia met opgetrokken schouders en grote verschrikte ogen de situatie overziet terwijl ik bijna misselijk terug plof op de stoel. Binnen twee seconden is mijn positieve instelling vergruisd. Het liefst wil ik wegrennen, de vijandig verstikkende sfeer ontvluchten. De toon is gezet, denk ik meteen en probeer me vliegensvlug te herpakken. Het lijkt wel of er bijna letterlijk ijspegels uit de muren, de vloer en het plafond van de moderne ruimte groeien als Lydia vraagt of zij mevrouw P**** is. Mijn dochter knikt en Nieks assistente gebaart vriendelijk dat ze ergens kan gaan zitten. Vijf lege stoelen op een rij. Ze laat er echter géén vrij tussen haar en mij, Pontificaal ploft ze tegen me aan en verkracht mijn persoonlijke cirkel die ze zojuist met afgrijzen geweigerd heeft en ze zucht voldaan.

“Zo, mooi op tijd. Jaja, daar zitten we dan,” doet ze opgewekt alsof ze op visite zit. Ik ben nog ondersteboven van haar reactie als ik opnieuw schrik van een storend gevoel bij mijn slaap. Ik schud mijn hoofd. Hinderlijk ongedierte hier? Nee, zij woelt met haar handen door mijn lange haren, plukt er één van de paarse strengen tussen uit en bekijkt hem met een misnoegd mondje. “Pffft…Waarvoor heb jij die rare dingen in Godsnaam in dat haar?” sneert ze. Ik wil slaan, wegrennen, maar grijp de stoel vast en fluister raspend met de kikker in de keel: “Omdat het me wel feestelijk leek, maar ja…een miskleun, merk ik nu,” Voorzichtig duw ik daarna haar plukkende vingers weg. Strak voor me uitkijkend merk ik dat Lydia me welwillend toe knikt. “Zo, het zit er voor mij bijna op.” zegt ze en ik kan haar wel om de nek vliegen omdat ze de enge stilte verbreekt. Zacht vraag ik of ze dan al klaar is voor deze week en ze knikt. ”Vrijdags werken we allemaal maar tot twee uur dus ik maak dit nog even af en dan ben ik weg. Daarna zijn jullie he-le-maal alleen met de grote baas.”

“Oei, oei…maar fijn dat jullie altijd een lekker lang weekend hebben."                         “Soms besluit mijnheer den Ouden een cliënt op vrijdag na twee uur te ontvangen want dan kan het eventueel ook uitlopen, mocht het nodig zijn, maar als ik wegga, doe ik wel de voordeur op slot.” Die info kan ik niet meteen thuisbrengen.

“In verband met al die dossiers?" vraag ik omdat een stilte me parten spelen zou en ze kijkt me lachend aan. "Dus alle kantoren zijn leeg, " zegt ze nog.

"Dan hebben we alle spreekkamers tot onze beschikking als we elkaar achterna willen jagen?” grap ik terwijl naast mij iemand verveeld snuift. Klokslag twee uur komt Niek zijn grote kantoor uit, geeft ons een hand en stelt zich aan mijn dochter voor als mijnheer den Ouden. Hij vraagt wat we willen drinken en schenkt het glas water in dat mijn ranke mooie dochter met een glimlach heeft besteld.

“Alsjeblieft. Hallo M**** , fijn dat je bent gekomen, zoek binnen maar vast een plekje waar jij je prettig voelt, “ raadt hij haar aan. Mij overhandigt hij de zwarte koffie zodra die is doorgelopen en we lopen naar binnen. Midden in de spreekkamer staat mijn fiere zelfverzekerde nazaat te wikken en wegen. Een paar keer schieten de blauw-groene ogen van de grote vergadertafel naar het lage zitje in de hoek bij de ramen. Uiteindelijk vraagt ze waar ik zitten wil, maar ik laat de eer aan haar. Nee meid, dank je.. jij bepaalt het hier, je hebt mij iets te duidelijk op mijn plaats gezet. Dan loopt ze op de rode kuipstoel af waar ik altijd zat, hangt het donzen jack over de leuning die daar vreselijk bij vloekt, terwijl Niek zijn eigen plek op zoekt. Ik zet de rugzak met de surprise naast de palm waar ik hem zo pakken kan vanuit de overgebleven stoel. Als een veer gespannen van de koffie nippend wacht ik af, maar Niek laat er geen gras over groeien, vraagt M**** hoe het voelt nu eindelijk hier te zijn, “want jullie hebben elkaar lang niet gezien. Hoe lang eigenlijk?”

“Och, ik denk een jaar of twee? Twee en een half misschien?”schat ze luchtig..
“Sorry, het is volgende maand op de kop af vijf jaar, Niek,” zeg ik en zie in mijn ooghoeken hoe zij onverschillig haar schouders ophaalt.

“Dat is zeker lang,”constateert de therapeut rustig en houdt zijn blik op haar gericht, “maar vertel eens, hoe was het voor jou om hier naartoe te komen?”

“Oh, niets bijzonders. Ik maak me nergens druk om, zie wel hoe het loopt.”
“Goed zo. En voor jou?” vraagt hij aan mij. Ik vertel zoals gebruikelijk weer duizend scenario’s te hebben uitgedacht, “maar ja, je kunt natuurlijk van alles bedenken.” Links van mij zie ik vaag hoe mijn kind het zo gehate wegwerpgebaartje maakt, waar ik me niet aan wens te storen, “het loopt meestal toch niet zoals je dat zelf bedenkt, al ben ik wel wat zenuwachtig na zo-“ Ineens onderbreekt hij me met opgestoken hand en ik kijk verbaasd naar Niek die mijn dochter met gefronste wenkbrauwen bestudeert.

“Wat deed jij nou?” vraagt hij haar op de man af. Nadat ze hem geschokt aan staart flitsen haar verwijtende ogen even naar mij, om daarna met haar hoofd een knikje in mijn richting te maken: “Jaja, zij zegt dan wel zo makkelijk natuurlijk, maar zo na-tuur-lijk is het allemaal he-le-maal niet.” Ik zucht, want het gaat precies zoals vroeger thuis.

“Nee, dat bedoelde ik niet. Ik vroeg wat jij daarnet deed. Toen je moeder aan het woord was.” is Niek duidelijker. Zij grimast onwetendheid, de handpalmen naar buiten gedraaid, de opgetrokken schouders en onschuldige kijkers suggereren dat ze zich van geen kwaad bewust is. Niek wacht lang, maar ze zwijgt. In stilte dank ik hem. Nu moet zij zich realiseren dat hij alles ziet, dat haar lijf veel meer verklapt dan haar lief is en ze zichzelf bewust is.

“Zag jij ook wat ze deed?” vraagt hij uiteindelijk aan mij en ik schokschouder. 

“Ja, ze maakte zo’n wegwerpgebaar.”

“Hoe voelt het als je dochter zoiets doet?” Met een berustende blik zeg ik dat soort gebaren toch nog steeds pijnlijk te vinden, “en het geeft mij het gevoel niet mee te tellen, maar, om het maar eens fijntjes uit te drukken: dáár ben ik door al die jaren heen wel in getraind. Ik doe maar of ik het niet zie, het me niet raakt.”

Wordt vervolgd Deel 21

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Het wordt interessant, nu jullie eindelijk oog in oog staan op neutraal terrein. Het voelt een beetje aan, uit verhaaltechnisch oogpunt, alsof de telefoongesprekken een opmaat vormen die de lezer leiden naar dit gesprek.

Zo schrijnend om te lezen dat ze jouw knuffel weigerde, maar het verbaast mij niet, ik denk dat ze niet graag intiem wordt met jou. Dat ziet zij volgens mij als te kwetsbaar zijn...
Ja, maar wie weet slaat Zevenblad, een nieuwe ster aan het firmament hier p Plazilla, een aantal afleveringen verderop de spijker wel precies op de kop?
ze toont dus weer duidelijk hoe ze is!
Ja, het is naar om mee te maken, maar het is wel goed om het met eigen ogen te zien gebeuren
De toon is hiermee wel gezet lijkt me. Volgens mij zal ze nooit veranderen
De delfts blauwe trommel die ze met alle geweld terug wilde, ik dacht dat het niet zo belangrijk was maar dat ze daarmee wilde zeggen dat jij terug moest komen.

Het duurde wel even , zolang, dat ze haar eigen weg kiest?

Vijf jaar voor een kind is een veel langere tijd dan 5 jaar voor de ouderen.

Dat ze naast je kwam zitten en door je haren kroelt is ook een teken van genegenheid ,
Vreemd dat je dat zag als het doorbreken van je persoonlijke cirkel
alsof je die afgesloten had voor haar.
Ik denk dat het andersom is, dat de tijd voor een moeder veel langer duurt dan voor een kind, die in een andere levensfase zit

Heb je niet gelezen hoe ze die moeder weigert in haar eigen cirkel toe te laten?
Je duwt zo iemand niet eerst van je af en gaat dan (zonder diens toestemming) in haar haar zitten pulken want dat is veel te intiem. En zeker houd je dan een denigrerende opmerking voor je, maar goed, dat is mijn gevoel en daar ga ik niet over twisten.
Ja wel ik had alles gelezen,
Wist ze dat je zou komen, ja toch , was ze even van haar stuk doordat je er veel anders uitzag dan in haar herinnering?

Maar vind dat aanraken niet "te" intiem, ze zocht intimiteit met je om het goed te maken denk ik, ze is toch je dochter.
en familie moet alles toch kunnen uitspreken.

liefde is vergeving
Liefde is verdraagzaam

zo maar even een paar spreuken , Ik gun jullie echt een goed relatie al moet je daarvoor soms meer moeite voor doen dan je dacht.
liefde is vergeving
Liefde is verdraagzaam. Jazeker.
Ik mag dat zeker voor honderd procent beamen, maar dat komt van twee kanten en Josh,
Ik denk dat je enkel uit dit stukje niets over haar of mij kunt 'concluderen'
Jammer als jullie met mijn goede raad niets kunnen.

Concluderen ?, nee, ieder zijn eigen waarde.
Ik probeer alleen te helpen.
Afwijzing......alweer. Goed van Niek dat hij haar confronteert met haar wegwerpgebaar.

Dit is echt om bij te huilen.
Ik denk ineens: Zou ze denken dat afwijzingen je de macht verschaffen die je van jezelf niet voelt?
Jou keer op keer afwijzen geeft haar een zekere macht over jou, dat beseft ze maar al te goed. Op momenten is het alsof ze hier van geniet. Daarom ook schreef ik bij één van je vorige verhalen dat dit op een ziekelijk spelletje lijkt. Het lijkt op wraak - maar dan wel op de verkeerde persoon.
Ik heb nooit begrepen dat die 42 dagen 'opvoeding' van haar vader, zoveel meer invloed hadden, dan die achttien jaar zorg en aandacht van mij, maar goed. Ze weet dus duidelijk niet wat van haar is en wat van een ander.
Niek pikte het meteen op, dat gebaartje dat jij verkoos te negeren. Ik was trouwens al bang voor haar reactie wanneer ze na al die tijd weer zag.
Schaamde ze zich voor jouw uiterlijk? Te kleurig en individueel en niet de 'normale' onopvallende vrouw die M nonchalant kan voorstellen als : mijn moeder?
Ik zou het niet weten, misschien had ze na al die jaren wel een totaal ander beeld van me? Wie zal het zeggen?
Het is er toen niet van gekomen om haar dat te vragen
Lichaamstaal, wat fijn dat je door Niek steeds meer merkt hoe de verhoudingen liggen en niet alleen meer hoeft te weten dat jij het opmerkt. Het is ook pijnlijk, zonder woorden kan er toch zoveel pijn gedaan worden.Weer heel mooi geschreven, blijf het knap vinden van je!
Dank je wel. Ik hoop door het werk bij Niek te beschrijven, dat de lezers voor alle partijen meer begrip krijgen.
dat is geweldig, ik vind dat je het ontzettend goed weet te verwoorden, het is tot nu toe in heel veel gevallen al zo leerzaam, je beheersing , je verdriet, teleurstellingen allemaal zo puur en mooi menselijk verwoord.
Fijn om te horen, meis...Dank je wel