Draak tussen lopers en toren (19)

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 27 January 10:46

Bij Bureau den Ouden is het binnen drie minuten gepiept. De secretaresse vraagt of zij contact met M**** op moet nemen om de datum te verifiëren, want dat is gebruikelijk in deze.

“Ze wil op vrijdag en ik bel haar vanavond zelf even, maar dank je wel voor de accuratesse. Mocht het toch anders worden bel ik je morgen meteen terug. ”

c902d9fd690b300fcc824eedb71dd155_medium.

Ik ga de vacht niet verkopen voordat de beer geschoten is, knijp mijn handjes dicht als Haremajesteit zich tegen de avond niet heeft bedacht. Wat als ik me voor niets heb overgegeven aan hoop op verbetering? Heeft het zin om al die moeite te doen als het enkel maar mooie woorden waren in die brief?

Er zijn straks zes hele maanden overheen gegaan en de weg over zeven schijven die we na Nieks uitnodiging hebben bewandeld kan ik totaal niet bevatten. Ik heb haar zo vaak voorgeleefd hoe je problemen het best het hoofd biedt; pak de koe meteen bij de hoorns en werp geen drempels op! Die worden steeds hoger naarmate je het uitstelt. Tot het probleem veel groter lijkt dan jijzelf, het alle energie vreet die nodig is om ontspannen met jezelf te kunnen leven. Fouten maken om van te leren is geen schande, etc.

Ze blijft een raadsel 

Wist ik maar wat er in dat hoofd omgaat. Hoe moet dat met die schone lei als zij geen spat veranderd is? Dan sleept ze automatisch het verleden aan de haren het heden binnen. Nog even snel aangebrand. Meteen kwaad. Binnen tien minuten sta ik altijd wel één keer op haar delicate teentjes en Stiefmoeder Wantrouwen regeert nog als vanouds, lijkt zelfs groter geworden. Angst? Waarvoor? Nog steeds schiet ze onnodig in de verdediging waarbij stevast dat hoogmoedige air vuurspuwend om de hoek spuit. Ik haat die hooghartige toon, zie dan weer de weggooigebaartjes die ze daarbij placht te hanteren. Oh weh, als ze vroeger vermoedde dat ik het niet met haar eens was. Ze zal open moeten staan om te zien dat ik niet de draak ben die ze in haar hoofd van mij heeft gemaakt. 

Aan de andere kant

Ze lijkt soms ook totaal afwezig is, of ze amper oplet, niet meekrijgt wat je zegt. Dat ze vergeten was welke voorwaarden ze in de brief stelde is ongelooflijk en sorry voor die uitval tegen mij? Het kwam niet in haar op. Waarom die ophef dat ik haar tekst uit mijn hoofd ken? Ieder ander zou er blij mee zijn, zich gehoord voelen omdat ik hun woorden serieus neem. Wat heeft communicatie voor zin als ze de helft niet waarneemt en tegelijkertijd dingen hoort en ziet, die er niet zijn? Is het werkelijk mogelijk dat ze zich zelfs niet meer herinnert wat ze zelf doet en is dat een erkende storing met een officiële naam?

Waar is het voor nodig?

Wat is het nut ervan dat ze zich in haar eigen hoofd terug trekt? Omdat ze bepaalde woorden niet horen wil? Welke zijn dat? Of is ze er op zo'n moment te druk mee om zichzelf bij elkaar te houden? Aangeleerd gedrag? En zo ja, is dat nog af te leren? Trekt ze zich alleen bij mij terug in zichzelf en reageert ze bij anderen wel redelijk alert op hun lichaamstaal, hun intonatie? Kan ze enkel met zichzelf bezig zijn en is narcisme te genezen? In dit laatste halve jaar is door haar gedrag wel duidelijk geworden dat hier méér te doen is dan elkaar in de armen sluiten en het verleden in de kast zetten. Een prachtig voornemen, maar daar moet je wel alle twee toe in staat en klaar voor zijn. Ik zal daar zeker Niek’s hulp bij nodig hebben, maar stel me er tevens op in dat ze voordien toch nog afzegt.

Ik hoor mij opnieuw aan Niek vertellen dat haar emotionele gedrag als twee druppels water lijkt op dat van haar vader. Dat ik niet begrijp waarom ze nog steeds haar gezonde verstand niet gebruikt, ”want ze is beslist intelligent. Zo raar. Ieder kind komt toch ooit tot de ontdekking dat haar jeugd anders is geweest dan bij ‘normale’ ouders? Zou ze zich echt nooit hebben afgevraagd waarom die man niets met haar deed? Ze zet niet alleen mij aan de kant. Iedereen die voor haar klaarstond behandelt ze als de laatste drek, maar ze loopt wel achter hem aan. Ik heb hem gelukkig nooit zwart gemaakt, dacht altijd dat het goed zou zijn als ze hem zelf leerde kennen, maar het heeft haar niet ontdooid. Hij vertelt haar niets over zijn motieven. Zou ze zich niet realiseren dat wij alle twee slachtoffer waren van diezelfde man? ” Hij haalde zijn schouders op.

“Ik ken haar nog niet. Het is erg onlogisch, maar het komt veel vaker voor dan je denkt. Ik zie het hier regelmatig: liefdevolle zorg waarderen dergelijke kinderen niet. Ze hunkeren naar de afwezige, naar hun erkenning en liefde. Soms levenslang.” Ik begreep dat hij me er op die manier voor waarschuwde dat ze wellicht nooit zal veranderen.

“Daar kun jij echt niets aan te doen, totdat ze dat zelf inziet en aan wil pakken.”
“Ik denk dat ze dat met die brief aangeeft. Jij zei dat die niet meer echt van ‘een kind’  was,” probeerde ik hoopvol, maar hij zweeg neutraal en Niek doet nooit iets voor niets.

“Ik heb door haar weerbarstige houding zoveel idealen over liefdevol zorgzaam moederschap op de naad van de buik moeten schrijven," klaagde ik, "het lijkt onderhand wel of mijn buik een keizersnee heeft gehad,” probeerde ik het luchtig te houden en zag hoe hij glimlachte.  “Op mijn tiende wist ik al precies wat ik allemaal anders zou doen dan ma, want dat was géén warme liefdevolle vrouw. Bijna alles dat ik me had voorgenomen is stuk gelopen op die verrekte afkeer van haar. Moederen was vanaf haar vierde verboden en onze verhouding is nooit ontwikkeld naar iets van gelijkwaardigheid tussen twee vrouwen. Het mag eenvoudig nooit gezellig zijn.” Ik weet nog dat ik er een krop bij in de keel kreeg.

“Nee, dan kom je te dichtbij, wordt het te moeilijk om bij het eenmaal ingenomen standpunt te blijven.” Het is een ontmoedigende lijst van gemiste kansen die voorbij komt marcheren terwijl ik me achter de computer probeer te concentreren op het volwassen sprookje. Het lukt niet. De pentekening wordt ook niets en hoewel ik boven winkels woon heb ik geen zin daar iets in te kopen.

Het vader complex?

“Hallo M****“

”Ja, hallo.”

“Hoe is het?”
“Goed.”
“Nog steeds zalig verliefd neem ik aan?”
“Nou en of…maar eh, waar bel je precies voor?”  Alsof je niet weet dat ik vandaag den Ouden gebeld heb? Ze wil het kennelijk zakelijk, niet te amicaal.  
“Het is rond. We kunnen vrijdag over twee weken bij mijnheer den Ouden terecht.”

“Oh ja? Dat is al snel, zeg. Goed van jou en hoe laat word ik daar verwacht?”
“Twee uur. Ik dacht: dat is midden op de dag, dan hoeft jij je niet zo te haasten. Stel dat je daar al om negen uur voor de deur zou moeten liggen, dat leek me iets minder geslaagd.”
“Mooi zo, dat komt goed uit, want de andere dagen van de week kom ik echt om in alle bezigheden.”
“Wat doe je momenteel voor werk, eh, als ik dat tenminste vragen mag?”
“Ik ben producent.”
“Oh, voor theater en tv programma’s en zo?”

“Ja, zoiets. Het kan van alles zijn en ik deed inderdaad laatst iets voor de Vara.”
“Wat moet ik me daar precies bij voorstellen?”
“Och, kunstprojecten en zo. Van alles dat met een idee begint en dan zeer goed wordt doordacht. Of iets met muziek. Conceptuele kunst, zogezegd, maar daar begrijp je toch niets van.” Pats, die kan ik in de zak steken, maar dat doe ik niet.
“Och, ik vind mezelf wel origineel, maar niet echt dom, M****.”
“Ja, hallo zeg, dat beweer ik toch ook niet, maar dit is zulk specifiek werk en telkens zo verschillend. Ik heb nu trouwens ook even helemaal geen zin om jou dat allemaal aan de neus te hangen.” Ineens weer de gesloten oester zwijgt ze abrupt. Beledigd of geschrokken van haar reactie? Ik zoek verwoed naar een luchtiger onderwerp. Je grijp zo makkelijk mis als je bijna niets weet van elkaar.
“Oké, maar even iets totaal anders. Jouw vriend. Ik heb zijn naam niet meegekregen.”
“Nou ja zeg! Ik heb jou anders wel verteld hoe hij heet, hoor. Sjonge, maar goed. Daar ga ik nu helemáál niet met jou over strijden." Ze zucht weer overdreven alsof het echt héél moeilijk is om met mij een vredig gesprek te voeren.

"Hij heet Piet en ik werk met hem aan een heel bijzonder project. Ik heb hem via zijn zoon, Jack, leren kennen. Dat is een heel goede vriend van mij, een hele leuke vent, steengoede fotograaf ook, echt een geweldige man. Een ZZPeejer, net als ik en dan moet je toch telkens maar weer zien een opdracht binnen te slepen. Jack en ik helpen elkaar wederzijds wel aan klussen en hij vertelde op een gegeven moment dat zijn vader met een uniek project bezig was, iemand zocht om dat te produceren. Zo zijn we aan elkaar voorgesteld. Ja en toen was het, wat mij betreft, meteen al duidelijk. Dat sloeg in en ook bij hem. Zo is het gekomen.” Zie je wel, in de ban van een ervaren oude knar. Misschien is ie ook nog getrouwd? Dan is met dat déjà vu ook die cirkel meteen helemaal rond.

“Jack is ongeveer zo oud als jij, neem ik aan?”
“Ja, hij is getrouwd met een heel leuke vrouw, heeft al een dochtertje ook.” Hoe voorspelbaar, met zijn vader heb jij meteen ook een nieuwe paps aan de haak geslagen. Of hij een lekker jong blaadje uiteraard.

“Oké, eh, ik ben echt blij dat we weer contact hebben. Zo leuk om je even te hebben gesproken en iets te horen over je huidige leven. Fijn dat ze gelukkig bent. Met mij gaat het ook goed al ben ik dan niet verliefd, hihi en doe de groetjes maar aan jouw Piet. Eh, dan ga ik maar weer eens hangen?”

“Ja, ik moet zo weg.”
“Prima, ik zie je dan op vrijdag 6 december bij mijnheer den Ouden. Een verlaat sinterklaascadeautje, haha. Weet je waar hun kantoor zit?”

“Ja, natuurlijk, haha, dat staat toch voor iedereen zichtbaar op de website.”

“Ik weet alleen niet, zo even uit mijn blote hoofd bedoel ik, welke bus je kunt pakken vanaf het station.”

“Hoor eens, ik reis zoveel en meestal alleen, hoor. Daar hoef jij je echt niet zo druk om te maken, want ik ben géén klein kind meer.” spuit ze mijn goede bedoeling aan gort. Meedenken, aardig zijn is niet gewenst? Ik slik mijn natuurlijke reactie in, die teveel op een woordenstrijd om het gelijk zou kunnen lijken.

“Oké. Dan eh, ja, dan zie ik je over twee weken. Veel plezier en vooral succes met je bijzondere werk en oh... doe iedereen daar de groetjes. Ook aan Piet. Geniet er maar heerlijk van.” Dat laatste kan ze niet meer hebben gehoord want ze hangt halverwege 'heerlijk' op, zonder gedag te zeggen.

Met weemoed denk ik terug aan Niek die zei dat ik bij hem mezelf kon zijn en als ik op de bank kruip om te ontspannen, merk ik aan de pijnlijk strakke schouders pas goed hoe zenuwslopend en vermoeiend het is om met mijn dertigjarige nazaat een gesprek te voeren. Nee, zonder de verstandige Niek kan ik dit niet tot een goed eind brengen.

 Wordt vervolgd Deel 20

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Angst, dat is wat ik vooral proef uit haar reacties. Het lijkt alsof ze alles als een bedreiging ziet. Dan is het ook logisch dat ze zo reageert op het feit dat je de inhoud van haar brief zo goed kent.

Onmacht proef ik ook. Als je van jezelf weet (als is het onbewust) dat je emotioneel gemankeerd bent, is het logisch dat je normale menselijke toenaderingen afwijst, omdat je zelf onvoldoende terug kan geven.

Zomaar wat gedachten die nu in me opkomen. En uiteraard ook gebseerd op eigen ervaringen en overtuigingen.
Dat ze een 'oude knar' aan de haak geslagen had, was bijna voorspelbaar. Ik ben echt benieuwd naar hoe dit afloopt. Beseft ze uiteindelijk wat ze aan het doen is? Blijft ze koppig? Terwijl ik dit alles schrijf denk ik terug aan jouw blog en weet ik eigenlijk het antwoord al.

Denk maar niet aan het blog...
Of ze beseft wat ze doet?
Het is best vreemd om te merken wat ze wel en niet beseft want dat levert de meest intrigerende resultaten op voor een boek
Je weet, de weg ergens heen is leerzamer dan het punt van aankomst
Intrigerend is het zeker. Ik lees jouw verhalen altijd meerdere keren. Ik probeer de lezen als 'buitenstaander', als dochter van en als moeder.
inderdaad best dat je bij Niek terecht kunt!!

"liefdevolle zorg waarderen ze niet. Ze hunkeren naar de afwezige, naar hun erkenning en liefde." Dat herken ik maar al te goed !!!
Nu is die papa die nooit naar mijn dochter omkeek en steeds kritiek gaf ook een 'goed mens'. Hij h(g)eeft meer een geldelijke steun dan ik ?!?!
Ja meis, herkenbaar en dat schijnt nou eenmaal bij dergelijke situatie te horen. Het is onlogisch, alsof ze de mishandelaar wel waarderen en de liefde veroordelen
Het beste maar er 'ongevoelig' voor worden, maar het blijft toch steken, soms.
Ik hoop dat het echt tot een goed einde komt. Terwijl ik wel beter weet.
Ja, maar zolang het er nog naar uitziet dat er iets veranderen kan, houden we de moed er, in, toch?
Altijd.
Wel iets meer dan twaalf jaar leeftijdsverschil. Op zoek naar een vaderfiguur? Als compensatie voor de afwezige vader uit haar leven? Of is dit te simpel en te kort door de bocht?
Ik denk dat je de spijker op de kop slaat, maar dat is uiteraard psychologie van de koude grond. Dat ze zelf niet door had dat ik nu kon weten dat hij van mijn leeftijd kon zijn, vond ik op zich al typerend.
Ze dacht dat ik helderziend was, haha, maar hoe ze er zelf voor zorgde, dat ik dingen 'wist' die zij verborgen wilde houden, merkte ze nooit. Het waren meestal simpele oorzaak en gevolg feiten die mij aan het denken zetten. Dan kon ze zo kwaad kijken, maar ook dat was een déjà vu (haar vader deed dat ook zo)