Hoe ik over geluk denk

Door LedZeppelin gepubliceerd op Monday 26 January 18:21

Terug van school

 

(alles wat ik schrijf, is gebaseerd op ware gebeurtenissen. Ik maak alles echt mee. Veel leesplezier!)

 

Zo, ik ben weer thuis. Net al mijn huiswerk afgemaakt - steeds weer dat eeuwige Grieks – en straks voetballen. Ik ben wel blij dat ik heb gekozen voor de school waar ik nu op zit: een klein gymnasium met zo’n 500 leerlingen. Het kent natuurlijk zijn nadelen, maar die worden overschaduwd door de talloze mogelijkheden van deze school. Deze school zet mij bijvoorbeeld aan het denken. Het motto van deze school slaat daar ook mooi op terug (ik zet hem er niet bij; je weet maar nooit). Ik denk over van alles na, meestal duffe hersenspinsels, eigenlijk nooit iets bijzonders. Maar dit keer dacht ik na over iets waar veel mensen een moeite mee hebben: mezelf.

 

Ik heb talloze minpunten, en daar ga ik er wat van opnoemen: ik ben eigenwijs, ik kan (tijdens het sporten) moeilijk tegen mijn verlies, ik vrees dat ik zeer fascistische, radicale en intolerante ideeën heb (mam zegt dat dat bij de leeftijd hoort), ik ben vreselijk kritisch, en het allerergste: ik ben enorm intolerant tegenover mensen, en dan voornamelijk tegenover TV-personages. Ik ben zo intolerant, dat het gewoon hypocriet is. Ik ben intolerant tegenover dingen die ik zelf gewoon doe. Ik denk dat ik vast niet de enige ben. Ik kan een lijst opnoemen over dingen waar ik intolerant over ben, en dat ga ik ook doen. Dit zijn de meest beschamende: ik kan niet tegen mensen die te vrolijk zijn, ik kan niet tegen mensen die vegetarisch zijn (mits ze écht een goede rede hebben, en dat is er voor mij maar één), ik kan niet tegen te dikke mensen, ik kan niet tegen betweters (al ben ik er zelf soms een. Vreselijk hypocriet), ik kan niet tegen zwakkelingen, en het meest haat ik nog al die voetballers die zogenaamd respect hebben voor alles en iedereen. RESPECT MOET JE AFDWINGEN! En er zijn er maar weinig die dat ook doen. Daarnaast denk ik dat 95% van de wereld dom is. Het spijt me, lieve mensen, maar dat ben ik. Ik haat domme mensen.

 

Ik kan dus echt honderden pagina’s volschrijven over mijn ergernissen. Ik vrees dat ik ga lijken op Jan Mulder. Of op Maarten van Rossum. Ja. Ik heb een pesthekel aan mensen. Zolang wij er zijn zal er geluk noch perfectie zijn. Ongeluk noch imperfectie.

 

Ik ben sinds kort een fanatiek ‘Wie Is De Mol’-kijker. Ofwel een ‘molloot’. Ook in dit programma zijn zoveel mensen tegenover wie ik zo intolerant ben. Elke keer als ik iemand zie, denk ik: ‘ga weg!’ of ‘val af!’ (dit laatste heeft in dit geval 2 betekenissen). Er is altijd één persoon die ik wel mag, en dat is in dit geval Chris. Hij is cool. Aan Margriet heb ik een pesthekel. Ik weet niet hoe het komt. Hier baal ik dus soms van. Hoe kun je echt gelukkig zijn als je zo enorm bevooroordeeld bent, en zo intolerant? Dit sluit mooi aan op mijn tweede probleem. Hoe wordt je nou echt gelukkig?

 

Vandaag had ik levensbeschouwing op school. Het 4e uur: net na de 1e pauze. Dan moet ik altijd weer even opstarten. We hadden het over ‘Geluk’ en hoe dat te vergaren is. We behandelden een paar grote denkers/filosofen, zoals: Epicurus, Immanuel Kant, Soren Kierkegaard, Pindarus en Martha Nussbaum (ook ben ook zeer geïnteresseerd in filosofie, maar daarover een andere keer. Het is trouwens wel lastig om fatsoenlijk te filosoferen als je zo’n enorme oogkleppen ophebt als ik :)).

 

Ik denk dat ik me het meest kan vinden in de denkwijze van Epicurus en Kant. Epicurus legt alles mooi uit. Volgens hem is geluk “de afwezigheid van pijn en onrust in het lichaam”. Daar kan ik me wel in vinden. Hij was ook schepper van het begrip ‘kwaliteit en kwantiteit’. Hij was dus een wijze man, met goede ideeën. Maar dit geeft geen antwoord op de vraag: hoe wordt je nou echt gelukkig? Volgens Kant was er een principe, een richting, een ‘morele wet’ waar iedereen zicht aan moest houden. Zelfs God. Hiermee ben ik het niet eens. Ik ben overtuigd atheïst (daarover een andere keer) en ik denk niet niet dat er een soort richtlijn is voor mensen om zich aan te houden. Met het volgende ben ik het wel eens: volgens Kant kunnen we eigenlijk niet gelukkig worden in deze wereld. Dit is natuurlijk zeer pessimistisch, maar ik geef hem wel gelijk. Al die brandhaarden in de wereld. Hebben we überhaupt wel gevoel, laat staan de mogendheid om geluk te voelen? Mensen aan wie het geluk hoort toe te komen, krijgen het niet, en mensen die het niet verdienen, krijgen ‘het’ wel (als je dat geluk kunt noemen). Volgens Kant kun je het geluk wel ‘waardig’ zijn. Dit sluit weer mooi aan op ‘de morele wet’. Ik denk dat we het geluk zelfs niet waardig zijn. Ik denk wel dat er misschien een vorm van genot is,  en dat je geluk niet een samenloop van omstandigheden is, of een moment. Geluk ervaar je pas als je er op terugkijkt. Je ervaart dingen in je leven die je op het moment zelf niet leuk vindt, waar om je om kan huilen, maar waar je later om moet lachen. Dat is geluk. Een ander voorbeeld is dat wanneer je jong bent, je oud wil worden. Of in ieder geval volwassen. Maar als je dan eenmaal die periode van adolescentie hebt bereikt, wordt je toch regelmatig overladen door een walm van nostalgie, en denk je over hoe het vroeger was. Helaas kun je dan niet meer terug. Je kunt er enkel over dromen. Ik denk dat geluk het vermogen is om tevreden terug te kunnen kijken op verleden. Geluk ervaar je dus niet. Geluk herbeleef je.

 

Ik ben ook benieuwd hoe jullie hierover denken natuurlijk :)

Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi hoe jij jezelf al zo goed kent en er ook nog voor uit komt. Aan het 'haten' heb ik dan weer een hekel, haten vind ik slecht. Denk, handel, lééf in liefde! Natuurlijk zullen er altijd mensen en dingen zijn waar je een hekel aan hebt (zo heb ik ook een hekel aan domme kortzichtige mensen en tegen zwakte kan ik ook niet) daarvoor is er maar een manier.... negeren! En over het stukje 'geluk', geluk herbeleef je dat is zeker waar, maar later zul je (hopelijk) ook leren dat geluk eigenlijk juist NU is... gisteren is voorbij en morgen bestaat nog niet.
Ik geniet van je artikeltjes, dus zou zeggen schrijf lekker door :)
Leuk zoals jij je als adolescent ontwikkelt naar de volwassenheid met een geheel eigen mening over van alles en nog wat. Jij hebt waarschijnlijk het GELUK dat jij je in jouw milieu zo kunt ontwikkelen en allerlei kansen krijgt die de minder bedeelden niet hebben, dat is dus heel veel om gelukkig over te zijn of op zijn minst tevreden te zijn.
leuk om de jongere in zijn eigen leefwereld te kunnen volgen.
Geluk ervaar je al je er midden in zit, als het herbeleeft is het de herinnering.
eigenwijs, intolerant of hypocriet zijn, kunnen te maken hebben met je eigen ontwikkeling en groei.
Tja, ik ben ook nogal eigenwijs.
Maar bij die herinnering herken je het pas
Je schrijft echt heel erg goed.
Wat is geluk? Volgens de maatstaven moet je gelukkig zijn als je getrouwd bent, een goede baan hebt en alles verder goed gaat. Maar als dat nou niet zo is? Wat is er dan mis? Hoe kom je daar achter?
Jouw duffe hersenspinsels zijn best leuk om te lezen. Ik zie het voor me hoe je als een (jonge) Jan Mulder voor de TV luidkeels intolerant zit te wezen over alle wie-is-de-mol-mollen. Lastig als je je aan zoveel mensen (en dingen?) stoort, maar je weet er in elk geval een mooi verhaal van te maken. Misschien is geluk soms: een mooi stuk schrijven en plaatsen waar je veel positieve reacties op krijgt?
(Welkom op Plazilla)