Alle kopstukken verdeeld (18)

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 26 January 13:37

Het miezert die zondagmiddag, wat mijn stemming aardig illustreert en EmjE zit, geduldig als altijd, in de andere hoek van de bank met een mokje Earl Grey plus het suikervrije koekje.

b152f438d8a9129cc5df55eaabd25005_medium.

“Moet ik mezelf afkeuren? Een schouderklopje geven? Omdat ik van mijn kind allerlei krankzinnige uitvluchten pik? Dit schaken is voor mij het synoniem van de ander voor het lapje houden,” lamenteer ik terneergeslagen. EmjE wacht, weet alles van me af, maar zegt nooit dat ik raar bezig ben.

“Het is toch gekkenwerk dat ik op mijn leeftijd nog moet leren met bedrog en halve waarheden aan mijn trekken te komen? Terwijl ik dat van anderen altijd zo hartgrondig heb verfoeid?” Mijn maatje trekt een grimas die zoveel zegt als, er zit nu even niets anders op. We drinken een tijdje zwijgend van de thee. Het weer zit vandaag ook niet echt mee.

“Met dergelijke spelletjes zijn jij en ik er tijdens ons huwelijk al ingeluisd. Later bij de bezoekregelingen besodemieterd zonder er iets tegen te kunnen doen. Nu blijkt dat datzelfde kind, waar ik dertig jaar geleden alles voor over had, perfect haar vader kan imiteren. Hij heeft haar nota bene van die drieeneenhalf jaar slechts 42 dagen gezien! Zij zet me straks vast ook weer met één of andere idiote reactie voor het blok. Ik word zo moe van de onvoorspelbare wendingen, heb toch een prima inlevingsvermogen, maar bij zulke mensen raak ik binnen de kortste keren het spoor bijster.” 

“Alsof ze echt helemaal niets heeft opgestoken van jouw opvoeding of het goede voorbeeld. Weet je nog?  Mijn veertigste verjaardag waar jullie zo je best voor hadden gedaan? Hoe leuk was dat destijds niet? En al het werk dat jullie er aan hebben gehad."

”Ja, ze was veertien. Dat was één van de sporadische keren dat zij net zo van de voorpret genoot als ik, maar ja, jij had toch altijd een streepje voor. Stonden we op een doordeweekse dag keurig om half acht als serveersters voor je deur. Kort zwart rokje met gesteven kanten schortjes er over. Die had ik samen met de kapjes voor op het hoofd van een leerling geleend. Zij had ooit bedienend personeel gehad, weet je nog? Ach ja, toen gaf ik nog les op de Havo en ik had die serveerwagen van de conciërge mee gekregen. Alles om nog vóór je werk met een verjaarsontbijtje voor je deur te staan. Warme croisantjes, zacht eitje, vers geperst sinaasappelsap en hete koffie. Veel werk, maar het was het zeker waard. Ik denk daar toch altijd nog met heel veel lol aan terug.” Ze glimlacht en zegt dat ze in principe niet zo van verassingen houdt, “maar die verjaardag waardeer ik nog steeds heel erg. Je wordt ook maar één maal veertig, haha.”

“Zou ze al die leuke dingen zijn vergeten? Onze vakanties? Die klaverjasmarathon van 72 uur, waarbij ons hele huis, alle drie de verdiepingen, voor iedereen open stond. Weet je nog? Was voor het goede doel van haar middelbare school. Het atelier was er speciaal voor omgebouwd en hoeveel jongelui, leraren ook, kwamen er toen niet over de vloer om een paar uur mee te kaarten? Zelfs de krant is er op afgekomen. Ik heb toen méér dan vijftig pannenkoeken voor die hele kliek staan bakken, moest iedere acht uur voor een handtekening naar beneden. ‘s Nachts de wekker gezet, zodat het maar als officiële recordpoging zou worden vastgelegd.”

“Heb je daar ooit een bedankje voor gehad? Nee, maar het lijkt me ook stug dat ze daar niets meer van weet.”

“Ik word zo moe van steeds oplettend bezig zijn. Ik zou zo graag ontspannen met haar willen kletsen. Over ditjes en datjes. Moet ik dit hele theater niet simpelweg afblazen?”

“Och, als het met haar niet anders kan? Niek weet wel wat hij doet.”

“Ik heb nooit hoeven manipuleren en waarom doe ik dit kat-en-muisspel dan nu wel? Om mezelf een kans te geven mijn kind te leren kennen? Om tenminste iets van contact te herstellen? Volgens mij is die brief niet geschreven omdat ze toe was aan een nieuw begin.” Nogmaals haalt mijn hartsvriendin haar schouders op. Ze vindt mijn twijfels onnodig, zegt dat ik me nergens schuldig om moet voelen, “want het geeft niet hoe het werkt, als het maar werkt, zeg je immers altijd?” Tegenwoordig zucht ik vaak en diep, al ben ik niet meer depressief.

Na andijvie met gehaktballen zet ik de kookwekker, die EmjE van mijn moeder heeft geërfd. Zo is ma er toch nog bij en zorgt voor ieder zacht gekookt zondagsei. Het ding is inmiddels minstens veertig jaar oud en heeft nog nooit geweigerd. Precies om zeven uur zal hij aflopen. Vijf minuten voor tijd verdwijn ik de computerkamer in, opdat ik EmjE niet stoor en ik me kan voorbereiden op het volgende staaltje ‘Schaakgrootmeester en co.’

Voor gevorderden

Ze neemt meteen op, maar zegt niets.

“Ja, hallo, met mij. Zeven uur, ik ben er klaar voor,” val ik maar opgewekt met de deur in huis. Het werkt want mijn dochter reageert vrolijk, zelfverzekerd zelfs.

“Ja, ik ook.”

“Prima. Zit je klaar? Pen en papier in de aanslag?”

“Ja hoor, kom maar op met je eisen,” zegt ze bijna lachend. Dat doet me goed.

“1: Ik wil géén oorlog of strijd over woorden.”

 “Nee, ik zeker ook niet,” blijft ze opgelucht en ik hoor haar pen meeschrijven.

 “2: Ik wil enkel vrede met jou.” Nu moet ze zich herinneren wat Niek heeft gezegd.

“ 3: Ik houd me bij mijnheer den Ouden zeker in het begin aan jouw eisen en ik zat me gisteren ineens te bedenken dat ik ook wel graag wil weten wat jij op je lijstje hebt gezet.”
“Niets bijzonders. Ongeveer hetzelfde wat ik eerder schreef.”

“Oh je bedoelt dat eisenlijstje?” vraag ik voor de zekerheid.

“Welk eisen lijstje?”

Ik schrik van de lange verwonderde uithaal die door mijn oor knettert.

”Dat in jouw brief stond. Je weet wel, die van vijf maanden geleden.”
“Welke brief?” Ze vraagt het echt? Ik zou zweren dat ze oprecht verbaasd is. Met stomheid geslagen staar ik enkele seconden naar de hoorn van de telefoon.

“Jouw brief, M****,  over die kunstenares in de sauna met die twee zonen van zevenentwintig die ze al veertien jaar niet heeft gezien. Waar ik zo blij mee was. Daarin som je iedereen op waarover jij de eerste tijd niet wilt praten.”

“Doe toch niet zo raar joh. Hoe kom je daar nou bij? Hahah, alsof ik jou ook maar ergens de wet over voor kan schrijven, ” lacht ze me vierkant uit. Worstelend met de neiging haar hatelijke stem weg te drukken, op te hangen, zwijg ik sprakeloos, zucht onhoorbaar om haar niet tegen de haren in te strijken. Kan ze echt vergeten zijn wat ze zelf geschreven heeft? Ze heeft het alweer voor elkaar mij uit het lood te slaan. Dit is toch werkelijk ongelooflijk? 

“Ja, M****, naar aanleiding van die mooie brief telefoneren wij nu met elkaar, dezelfde brief die mijnheer den Ouden de moeite waard vond om… nou ja.” Te veel in de war om nog meer zinnige argumenten aan te dragen, val ik stil. 

“Ga toch weg. Ik heb nooit enige lijst in welke brief dan ook gezet.”
“Sorry? Je had het er toch echt expliciet over dat je de boeken van vroeger voorlopig in de kast wilde zetten en we mochten het niet hebben over oma, je vader, Peter, niet over jou of mij. Kortom, iedereen die ooit met jou te maken heeft gehad. Alleen EmjE en mijn broer noemde je niet.”

“Je bent gek, ik weet nergens van en neem toch echt aan dat ik zelf het beste weet wat ik geschreven heb?”
“Ja, dat zou ik ook denken, ja.”

“Heb je die brief daar soms naast je liggen, of zo?” vraagt ze dan ineens pissig en ik sluit mijn ogen, denk gek te worden.

“Nee, natuurlijk niet. Ik zit hier bij EmjE. Zoiets heb ik niet altijd bij me, hij ligt veilig thuis, ergens in de la.” zeg ik rustig, maar zij gaat door met het nijdige verhoor. 

”Hoe weet je dan zo precies wat er in staat? Over die sauna en zo?” Oh het kan dus echt nog heel veel gekker dan ik voor mogelijk heb gehouden, Heer in de hemel, hellup! Zelfs dat vertrouwt ze niet?
“Ja, hoor eens M****, ik kan nu eenmaal woordelijk citeren wat je schreef want die brief kwam na vijf jaar verbanning totaal onverwacht. Die woorden staan alleen dáárom al in mijn geheugen gegrift. Ik heb hem helemaal kapot gelezen. Haal hem er maar bij, dan zul je zien dat ik het niet verzin.”

“Oké, ik ga hem opzoeken, ” zegt ze uitdagend alsof ze nu bewijzen zal dat ik niet goed snik ben. In de verte hoor ik hoe zij in haar huisje van alles overhoop haalt. Ik heb van mijn leven nog nooit zoveel geduld met iemand gehad. Tenminste… als ik al die jaren niet mee reken dat ze bij me woonde. Hoelang is ze nu al de deur uit? Twaalf jaar en daarvan ben ik ook nog twee maal verbannen geweest. Zou ze in al die tijd en zelfstandigheid echt niets hebben opgestoken? Geleerd van anderen?

“Zo, ik heb hem hier voor me liggen, even kijken.” Ze lijkt er nog steeds van overtuigd dat ik raaskal. Kennelijk leest ze haar eigen epistel helemaal door want het blijft erg lang stil en ik wacht, mezelf forcerend om de verbinding niet te verbreken. Eindelijk is ze klaar. Ik hoor hoe ze het papier diverse keren knisperend omdraait.

“Eh, huh?... Nou ja zeg…ja, nou zie ik het ook,” is al wat ze zegt.

“Zo... kunnen we nu dan verder?” vraag ik zacht, met een brok in mijn keel.
“Waarmee? Oh ja, wat heb jij nog meer aan eisen?”
“Verder niets, behalve dat ik jouw voorwaarden ook wel wil weten.”
“Dat lijkt me logisch ja.”

“Dus, weet je. Als jij jouw lijst even naar EmjE mailt, dan regelen we de rest wel via haar mailbox.”
“Prima, wat is dat adres?” Ik spel het voor haar uit en wil het ijzer smeden nu het heet is, meteen alles afhandelen.

“Ik zal vanaf hier jouw en mijn voorwaarden ook meteen even naar mijnheer den Ouden mailen. In een BCCtje. Maandag, morgen dus, bel ik zijn secretaresse voor een afspraak. Jij hebt altijd zo veel te doen en ik zit hier toch maar uit de neus te eten." Ze reageert niet.

"Het hoeft niet te wachten tot jij er met je drukke werkzaamheden aan toe komt, toch? Het heeft naar mijn idee ook echt geen zin om het nog langer uit te stellen.” Ze gaat er mee akkoord en vertelt dan ineens, volkomen ontspannen, dat ze iets heel leuks te vertellen heeft. Ze draait werkelijk om als een blad aan de boom?

“Ik ben namelijk hevig verliefd.”

“Zo, wat leuk voor je. Ja, daar knapt een mens vaak erg van op.”

“Oh, ik ben echt zo blij ook, helemaal verkocht, het is zo’n fantastische man.”
“Fijn voor je, daar krijgt een mens vaak bakken energie van, verliefdheid, maar weet je, ik bel via EmjE’s telefoon en ik wil haar niet te veel op kosten jagen. Of je moet me even terugbellen? Weet je haar nummer nog?”
“Nee joh, je hebt gelijk, natuurlijk, maar weet je ma, hij past echt helemaal bij mij. Hij zit in de muziek en is wel ietsje ouder.”
“Dat had ik wel verwacht, meis.”
“Oh ja?”
“Ja, volgens mij heb jij niets aan mannen van jouw leeftijd. Je bent nou niet direct iemand van veertien in een dozijn. Een man moet wel iets aan levenservaring meebrengen om jou gelukkig te maken, denk ik. Leuk, een mens die zich met muziek bezig houdt. Dat is weer een iets heel anders. Hoe heet hij?”
“Hoeveel ouder denk jij dat hij is, dan?”
“Och, meis, wat doet leeftijd er toe?”
“Ah, nee, doe nou niet zo flauw…zeg het nou.”

“Twaalf jaar?”

“Zoiets ja… en hij is zo geweldig, ma.”

“Heerlijk meis, geniet er maar met volle teugen van. Verliefdheid is tenslotte het meest creatieve proces van zelfontplooing. Ik bel je maandagavond om de datum bij den Ouden door te geven. Weet je al welke dag jou het beste uit komt?”
“Doe maar vrijdag, dan heb ik toch niets, eh… kan ik meestal wel even tijd vrijmaken.”

Gelukkig kan ik het hele gesprek meteen met EmjE doornemen, want het bloed kookt onderhand door mijn aderen.

Wordt vervolgd Deel 19

 

Reacties (21) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Er gloort dan toch wat licht aan het eind van de tunnel. Misschien kunnen jullie dan toch wat dichter naar elkaar toe groeien.

Verder sluit ik mij aan wat Doortje schreef. Er is niet zoiets als dé waarheid, maar dat weet je natuurlijk al.
We zullen zien Neerpenner, wie weet gaat deze tragicomedie nog wel eens iets van een thriller krijgen?
Ze was nu relaxter omdat ze verliefd is.
12 Jaar ouder is niet iets om van je stoel te vallen dus hij is minstens 20 jaar ouder, dunkt me.

En ach ja... beleeft niet iedereen de dingen anders? Het stellen van 'eisen' in haar brief kan ze toch zelf niet zo gevoeld hebben? Voor haar was het wellicht meer zoiets als: 'ik wil daar dan niet over praten omdat dit onze relatie op dit moment niet ten goede verder helpt'. Moet je het dan 'eisen' noemen? Jij hebt die brief tot op de voor- achter- en zijkant geanalyseerd met een vergrootglas erop, terwijl zij hem heeft geschreven, verstuurd, en daarna los heeft gelaten, met het idee dat het jullie nader tot elkaar kan brengen. Analyseren kan ook vaak de fantasie een negatieve wending geven.
Is het niet zo, dat als je zelf veel aan je hoofd hebt, dat je de dingen anders ervaart dan wanneer je elke nieuwe dag met een lach ingaat?
Ja hoor, en natuurlijk beleeft een dertigjarige het leven anders dan een vijfenvijftig jarige,
maar aardig zijn, eerlijk en de ander zonder wantrouwen benaderen moet op die leeftijd dan al wel kunnen, lijkt me
Als je elkaar met regelmaat spreekt, in een goede relatie, dan hoeven de woorden niet op een weegschaal gelegd worden; het is al snel goed, omdat je voelt dat het goed is.
Mijn relatie met mijn dochter is ook niet verlopen zoals ik het wilde.. vandaar dat ik er pijnlijk moeite mee heb om het jouwe te lezen, dat even ter verduidelijking.
Ik ben nu ook weer aan het proberen om een gewoon gesprek met haar te hebben, en daarbij loop ik over eieren, omdat elke punt of komma fout kan zijn. Het heeft tijd nodig om weer relaxed te kunnen babbelen.
Het feit dat jouw dochter spontaan tegen jou vertelt over haar verliefdheid, zou ik met twee armen omhelzen. Toch? Het is iets intiems, dat ze met jou deelt. Ze had ook kunnen zeggen dat ze kennis had aan een man, en het daarbij laten. Nee, ze legt haar gevoel uit naar jou. Naar haar moeder. Dat is een overwinning toch?
Zo ervoer ik dat ook... Het ging de goede kant op en ik was daar blij mee, na zes maanden gedoe.
In eerste instantie geniet ik als iedere moeder als het kid gelukkig is en wat zij privé doet, is niet aan mij om te oordelen, toch? Dat neemt niet weg dat sommige ontwikkelingen zeer voorspelbaar zijn als je daar al jaren de vege tekens van hebt gezien.
Oordelen...
ze speelt wellicht zelf met de gedachte dat hij wel erg oud is voor haar. Het brengt onzekerheid voor de toekomst?
Haar gevoel en verstand staan wellicht lijnrecht tegenover elkaar. Misschien zocht ze enkel steun.

Ik moet me hier niet mee bezig houden want ik reflecteer dit teveel op mijn eigen situatie :)
12 jaar ... zoiets ...
of ze durfde het niet zeggen of (en dat denk ik meer) had ze het graag gezegd en gedacht om jou de boom in te jagen !!

Hoe kan ze zo blijven wringen en herinneringen (zogezegd) verdringen?!?!
Ik snap ook niet hoe iemand zoveel kan manipuleren en telkens opnieuw leugens verzint,
Echt vergeten kun je nooit alles...behalve als je dementeert.
Ik vroeg me zelfs af of er ECHT iets mis is in haar hoofd - een ziekte wil ik het niet noemen maar een afwijking of ???
Ik ben geen psycholoog, moet alleen afgaan op de feiten zoals ze zich voordeden. Ik weet alleen dat ik telkens opnieuw bijna van mijn stokje ging van schrik, als ze weer 'iets geks' en volkomen onverwachts deed.
Dat kan ik me goed voorstellen, het is zo onbegrijpelijk én pijnlijk voor een moeder!!
Vreemd dat ze welbewust (?) de leuke herinneringen lijkt te willen vergeten. Toch wilde ze wel over de leuke dingen in haar leven vertellen. Omdat ze het kwijt moest en er niemand anders luisterde? Of zocht ze toch nog naar een lijntje met je?
Uit alle keren dat ze zich 'versprak' werd wel duidelijk dat ik volgens haar een geestelijk gestoord monster was, de slechtste moeder die ooit op deze wereld rond had gelopen...Volgens mij zouden die gezellige leuke herinner dingen niet stroken met het beeld dat ze van mij had. Ze zocht wel een lijntje, denk ik, maar zodra ik te dichtbij kwam, kroop zij in de schulp
Schaken is ook een kunst op zich. Dit lijkt ook wel op geworstel in drijfzand.
Ja, dat zeg je goed, worstelen,
Tegen de wind in plassen, tegen de stroom op roeien, dat is op den duur nogal vermoeiend.
Nu maak je me wel nieuwsgierig: ze heeft niet precies gezegd hoe oud hij is. Toen jij vroeg '12 jaar ouder'? kwam er geen duidelijk antwoord.

Jij let erg goed op...dat deed ik toen ook, maar ja...veel helpt dat in de regel niet...