Paardensprong over de koningin (17)

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 26 January 01:53

Gezond nieuwsgierig naar wat ze me op de mouw gaat spelden ben ik van plan me nergens meer aan te ergeren; wie zulke fratsen uithaalt moet wel heel onzeker zijn.

eb104fe0d05eb83a111ccba046f4444c_medium.

“Hallo met mij, eh ma.” Het lukt me om beheerst langs de suggestieve overdreven zucht aan het ander eind van de lijn heen te luisteren. Inmiddels weet ik dat ze het initiatief aan mij laat. Wie niets zegt of doet, kan immers ook geen fouten maken.

“Ja, hallo,” zegt ze na een lange pauze verveeld. 

“Hoe gaat het met je?”

“Ja eh, goed hoor.”

“En?”

”Wat en?”

“Ben je inmiddels al iets verder gekomen bij mijnheer den Ouden?”

“Bel je dáárvoor? Ik had toch gezegd dat ik contact met jou zou onderhouden?” Ze speelt de getergde bazin wiens personeel te veel werklust toont. Dat jij je ergert aan doortastende ondergeschikten omdat zij zich niet het bos in laten sturen, is de normaalste zaak?
“Ja, dat klopt, M****, maar als Mohammed niet naar de berg komt, staat die berg vanzelf wel een keer bij Mohammed voor zijn neus. Inmiddels zijn we alweer méér dan een week verder en je belt mij niet op, dus... Zo moeilijk kan het toch niet zijn om een afspraak met iemand te maken?”
”Oh nee?”

”Nee. Ben ik nou gek? Is het echt zo vreemd dat ik verwacht dat je de secretaresse belt, die in de agenda kijkt en hupsakee, de datum plus het tijdstip ligt vast?”

 “Ja, eh, nee, eh, maar ik heb wel contact met die man gehad.” Ik mag niet weten dat je met die man mailt?

“Oh fijn, en?”
“Ja? Wat nou en?”

“Kom op zeg, je weet best wat ik weten wil. Wanneer kunnen we er terecht?”
“Dat weet ik niet,” bijt ze kort van zich af. Strontvervelend dat ik naar de bekende weg vraag?

“Huh? Wat raar, de secretaresse beheert de agenda van alle psychologen daar en ook die van mijnheer den Ouden, dus…”

“Dat zal allemaal wel, maar die man is niet zo geweldig. Hij is echt helemaal niet zo acuraat als ik had verwacht. Ik dacht dat het een professional was, maar ik zit nog steeds op hem te wachten.” Je liegt, inmiddels heb je zijn antwoord ontvangen. Het staat je niet aan dat je niet op je wenken wordt bediend. Hij bepaalt de regels en zo kun jij het niet op jouw manier doen. Sjonge en dan maak je hem zwart. Zo werkt dat dus...jaja

“Oh….zo? Nou ja, snappen doe ik het allemaal niet, maar ik vertelde je al: hij is de beste op dit gebied, heeft het dientengevolge retedruk, want er zijn meer familie’s die met hun kin-.”
“Ja en dus? Maar eh…ik zou jou bellen. Dat was de afspraak. Je wacht dus maar gewoon af! Dat moet ik tenslotte ook. Geduld is een schone zaak.” Ja, dat moet jij mij vooral onder de neus wrijven.
“Oké… hoelang gaat dat duren, denk je?” vraag ik mierzoet en moet er zelf bij glimlachen dat het me lukt niet loeikwaad te worden.
“Ja, hoor eens, hoe moet ik dat weten? Ik ben geen helderziende zoals jij. Ik bel je echt wel zodra ik iets meer weet. Geloof me nou maar. Nu heb ik het trouwens ook veel te druk, dus als jij het niet erg vindt, hang ik nu op.”

“Oké, maar ik ben al dat wachten goed beu. Ik bel jou volgende week woensdagavond om dezelfde tijd opnieuw, goed?”

“Ja, mij best.”

 

Dat weekend vertel ik EmjE toch maar wat zich achter de coulissen bij Niek afspeelt en zij schudt het hoofd. “Wat een moeilijk gedoe allemaal. Ik zou er niet op rekenen dat je haar snel ziet. Ze is te bang… Wil het weer lekker voor zich uit te schuiven. Kennelijk ziet ze niet hoe ze zich langzaam maar zeker steeds vaster draait in halve waarheden. In de ban van de drang om de situatie de baas te blijven.”

”Ja, als ik niet al deprie was geweest, zou ik het vanwege al die rare streken alsnog wel worden. Dat is mijn kind. Dat heb ik grootgebracht. Het is toch niet te geloven? Dan moet ze wel doodsbang zijn, maar waarvoor in Godsnaam? Zij wilde dit toch zelf? Een schone lei? Laat me niet lachen. Het is dat ik ervan op de hoogte ben wat er achter mijn rug aan de hand is, maar het liefste hield ik er meteen mee op." "Kennelijk ziet Niek er nog wel brood in, anders had hij nu wel gezegd dat jullie ermee moesten kappen.”

Woensdag- gehaktdag

Een week later staat klokslag zeven uur mijn verse bakkie koffie klaar. Het begint al routine te worden. De aanvang van het gesprek is identiek aan dat van vorige week totdat ik doordram dat het me nu echt begint te vervelen. Ze wordt er op slag onwerkelijk gespannen van en begint met geknepen keel hoog te piepen
”Hoor eens, ik doe hier anders heel erg mijn best, maar nou wil die psycholoog van jou ineens weer dat ik mijn voorwaarden stel aan die eerste ontmoeting.”

“Oh, dus je hebt hem gesproken? Hoe vind je hem klinken?”

“Niets bijzonders. Wat een gedoe zeg. Nou wil hij ineens weer dat ik jouw en mijn eisen naar hem toestuur.” Over vrede  en de minsiter van BZ spreek je niet? 
“Hoezo? Wil hij het per brief ontvangen?”
“Nee, doe niet zo mal, per mail.

”Oh jullie mailen?”
”Ja, dat leek hem verstandiger, zei hij.” Het kost me toch moeite om bij de les te blijven, niet te verklappen dat ik al lang weet waar ze mee worstelt. 

“Ja, daar zit natuurlijk wel wat in, vind ik. Dan staan de zaken ook zwart op wit. Voor als we even niet meer weten wie, wat, wanneer heeft gezegd, bijvoorbeeld, maar wat was dat nu ineens over voorwaarden, eisen of zo?”
”Ja, raar hè? Wat doet het er toe welke eisen ik stel aan onze eerste ontmoeting.”I k weet dat ik me op glad ijs begeef met dat volgende vermaledeide woord.

“Och, het zal misschien iets met de hulpvraag te maken hebben? 

"Welke hulpvraag?"

"Die je hem hebt gesteld?”
“Ik heb helemaal géén hulpvraag gesteld. Wat zeur je nou toch weer?”

“Nee? Dat is vreemd. Wat wil je dan met hem? Wat moet die man voor jou doen? Volgens mij gaat het trouwens al lang niet meer om die eerste ontmoeting, want die uitnodiging heb jij laten verlopen.”

“Nou ja, je begrijpt wel wat ik bedoel, toch?”
“Kennelijk niet, M****, maar goed, laten we er niet over strijden. Je weet dat ik niet meer mail. Met niemand. Dat doet me teveel zeer en ik maak hiervoor ook beslist geen nieuw mailadres aan.”

“Ja... nou en?”

“Jij zult ervoor moeten zorgen dat mijnheer den Ouden mijn eisen ook krijgt.”
“Ja, ik heb je toch gezegd dat ik alles zou regelen. Geloof dat dan ook eens.”

“Oké. Voorwaarden zei je? Sjonge, ingewikkeld zo. Daar overval je me nu wel een beetje mee. Eisen? Die kan ik niet nu, zomaar even, uit de losse pols uit de mouw schudden, hoor. ” Het blijft daarna heel lang stil en ik nip ondertussen gezellig van mijn hete koffie, bedenk vast hoe ik aan deze farce een eind ga breien.

“Wat zit jij nou weer te doen?” vraagt ze ineens pinnig.

“Ik drink mijn koffie op. Wat dacht jij dat ik deed.”
“Nou het klinkt of je mij, dat je mij, ach laat ook maar,” zucht ze hartgrondig.
“Hoor eens M****, ik wil graag meewerken, het precies doen zoals jij dat wilt, maar wat moet ik nou met een eisenpakket? Het enige dat me zo te binnen schiet is dat ik géén zin heb in oolog, een strijd met jou. Dáár kom ik niet voor naar mijnheer den Ouden. Het moet dus wel in pais en vree, ik bedoel in vrede, verlopen anders doe ik er niet eens aan mee."

De stilte laat zich in dunne plakjes snijden

"Weet je wat?" vraag ik uiteindelijk," ik neem gewoon een paar dagen bedenktijd. Ik zet mijn punten op een rijtje, jij de jouwe en dan bel jij mij zondagavond, laten we zeggen, om zeven uur op. Ik geef je mijn steekwoorden door, jij noteert ze en mailt ze samen met de jouwe naar mijnheer den Ouden.” Ze trapt er in en ineens is alle spanning aan de overkant verdwenen. Niet dat ze wil weten hoe het met mij gaat, want dat heeft ze in al die dertig jaar nooit gedaan. Ze ratelt ineens voor het vaderland weg over hoe goed ze tegenwoordig op kan schieten met haar ex-vriend en hoe fijn het is dat zij dat toch samen wel goed voor elkaar hebben gekregen.

“Fijn voor je, altijd makkelijk. Dat had ik met mijn ex ook wel graag gewild, maar goed, dat doet er weinig toe. Ik spreek je zondagavond, dan zit ik bij EmjE.”

“Bij EmjE? Oh, maar... Nee! Eh… Ik weet niet of ik dan wel tijd heb en eh…want ik heb het uitermate druk de laatste tijd. Weet je wat? Bel jij mij maar, dan zal ik zorgen dat ik om zeven uur thuis ben.”

“Ook goed, meis, klokslag zeven uur hang ik weer bij jou aan de lijn. Vanaf EmjE ’s telefoon. Dat nummer herken je misschien niet direct, maar dan weet je dat ik het ben. Houdt een papiertje paraat om mijn wensen te kunnen noteren, dan zijn we daar tenminste snel mee klaar.”

We hangen op als was het 'ouwe-jongens-krentenbrood' en ik kan enkel maar hoofdschuddend de tv aanzetten. Zij wil het risico niet lopen dat EmjE aan de telefoon komt? Haha, ze weet niet dat haar tweede moeder haar niet eens meer spreken wil, vóórdat er een goed gesprek heeft plaats gehad over al die jaren waarin ook zij is verwaarloosd. Het gaat allemaal zo volkomen tegen mijn morele besef in, dat ik niet eens meer probeer er een rode draad in te zoeken. Hoe erg zit iemand in de nesten om zich in zoveel onzuivere bochten te moeten wringen? 

 

Wordt vervolgd Deel 18 

Deel 15 gemist? Klik hier

Deel 16 gemist? Klik hier

Reacties (17) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Het is dat een aantal mensen hier al weet wat de uitkomst zal zijn, maar mijn hemel, wat is dit een gebed zonder eind waar je bovenmenselijk engelengeduld voor nodig hebt.
Amai ... dat is ECHT wringen in allerlei bochten!
En als ze schrik heeft van EmjE .. dan weet ze toch dat ze haar ook pijn deed. Ach misschien niet, want zij is toch nooit schuldig - als zie ik in EmjE geen moeilijke mens !!!!
Ja, wie bang is voor EmjE heeft echt iets verkeerds gegeten, of zo...
Ofwel is het iemand die ze niet 'alle vijf op een rij' heeft!
Westvlaamse uitspraak :-)
Het begon mij toen wel langzaam aan te dagen dat er één en ander toch niet echt spoorde, maar wat?
Wat ik bij het vorige deel bedoelde was dat wij - je lezers die enige voorkennis hebben - haar gedrag wel enigszins kunnen verwachten.
Ool de lezers zonder voorkennis kunnen het misschien tussen de regels door lezen.
Ik ga echt terug in de tijd. Op dat moment wist ik nog helemaal niets van haar foefjes, truckjes en methoden.
Ik had haar vijf jaar niet gezien, immers?
Ik snap dat het voor intimi niet onverwacht komt, maar misschien is het mogelijk het te lezen alsof je van niets weet?
Dat lijkt me onmogelijk toe. Zelfs als je het probeert blijft wat je weet in het onderbewuste hangen.
Natuurlijk, helemaal doen alsof je de uitkomst nog niet weet, lijkt me ook schier onmogelijk. Deze voorvallen zijn nooit zo expliciet uitgeschreven, dat je er een roman van zou kunnen schrijven, geloof ik...en ik merk aan de nieuwe lezers hoe verbaasd zij zijn, net zoals ik destijds
Dat Emje al zover was om niet meer met haar te praten vind ik heel erg veelzeggend. Ik kan me in haar vergissen natuurlijk maar ik heb bij haar het gevoel dat het bij EmJe erg lang duurt voor ze zich tegen iemand keert. Al zal jouw belang en gemoedsrust bij haar natuurlijk wel voorop staan. En ook dat kan ik fout zien.
Ik geloof er niets van dat jij en je dochter uiteindelijk nog bij Niek terecht gekomen zijn.
Dat heb je dan mis, maar goed, of dat het bij Niek fijn is verlopen laat ik nog maar even voor wat het is
Dat lezen we vanzelf wel denk ik.
Ja, ik heb deze stukken in een nieuwe zilla geplaatst, waarin het enkel over schaken gaat, hihi
De rode draad: je spreekt iets af, ze gaat er mee akkoord. Op het moment dat je 'afscheid' neemt aan de telefoon, gaat ze 'twijfelen' en weet ze toch niet of het een goed idee is. Ik word er potverdomme moe van!
Ja, ik werd dat ook, maar ja, ik had er wel belang bij om ontzettend geduldig te blijven,
Ik moest proberen te begrijpen wat schaken nou precies was, waar het voor nodig was en uit te vinden wie mijn kind in wezen op dat moment is...
Pffff..wat moet je toch vaak pas op de plaats maken, ik kan zo voorstellen dat het tegen je morele besef ingaat, ik vind je een geduld hebben om u tegen te zeggen.
Als ik me iets voor heb genomen, zoals me te laten helpen door iemand die meer afstand had, kan ik daar blind op varen en geduld levert altijd meer op dan het op te geven, toch?