x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Wilde rivieren, onverklaarbare gebergte, toeristische indianen en cowboy-paarden.

Door Noa Jennifer Catharina gepubliceerd op Sunday 25 January 16:37

De 5e dag van onze roadtrip, hier hadden we tijd om uit wat uit te rusten (vooral mijn vader, die op alle kronkelige wegen scherp moest blijven om eekhoorns en bizons te ontwijken). We stonden op een camping aan het prachtige meer Lake Powell, wat of in de staat Arizona of in Utah ligt, we weten nu wel dat het bij de grens moet liggen aangezien we continu in verschillende tijdzones zaten. (”Hey, het is weer een uur vroeger, gelukkig!” En dan 10 min. later: ”Oh, laat maar… Nu is het weer 10 uur ipv. 9”.)
Lake Powell is een gigantisch groot meer wat is ontstaan door de dam die gebouwd is in de Colorado River, het water wat achter de dam is verzameld is later uitgeroepen tot een van de mooiste en best gelukte meren doormiddel van een stuwdam. Het water heeft een felle turkoois blauwe/groene kleur dat zo helder is dat je steentjes met rode gloed van de gebergte kunt zien. auLakepowell-boot-klein.jpg
Of het legaal was weet ik niet, maar we konden het niet laten er zelf in te zwemmen. Veel tijd om vanaf de kant naar het meer te kijken heb je niet, het zand onder je voeten is zo verschrikkelijk heet dat je gewoon gedwongen wordt gelijk in het koude water te rennen (voor de mietjes onder ons best handig). LAKEPOWELL-klein.jpg

Nog even over die tijden, ik schrijf dit blog om voor ons 11:15 ’s ochtends dus bij jullie in Nederland is het dan 19:15, ik heb zo’n handig wereldklokje op m’n iPhone :). 

Om op al die plekken te komen waar ik over schrijf moet je natuurlijk wel veel autorijden, en omdat dat nogal saai is schrijf ik daar niks over. Maar tussendoor rijd je natuurlijk wel door heel mooi landschap etc. Om van Lake Powell naar het stadje Moab te komen rijd je door Monument Valley, dit is een gebied wat oorspronkelijk van de Navajo indianen is. Als je door deze droge woestijn rijdt kan je je niet voorstellen dat het mensen lukt om hier te overleven, ‚ t tegendeel wordt bewezen wanneer je de kleine houten huisjes (ver van elkaar af) ziet staan met hier en daar ’n koe of paard. Maar ook al leven ze nog steeds erg afgezonderd met weinig om van te leven klopt het idee van wilde Indianen met hoofdtooien die gillend op paarden rondrijden totaal niet (best jammer). Ook The Native Americans, zo worden ze liever genoemd ben ik achtergekomen, hebben normale banen in tankstations etc. hebben heel normale kleding aan en rijden in normale auto’s. Alleen hebben deze auto’s meestal geen nummerplaat, waarschijnlijk omdat ze niet bij de Amerikaanse overheid horen en grotendeels hun eigen regels gemaakt hebben. Het is zelfs zo dat het daarom, zie m’n titel, bijna te toeristisch wordt. welcomo-utah.jpg 
Op de camping waar we zaten was er een souvenir-winkeltje met allerlei spullen van de Indianen: Pijlen en bogen, sieraden, foto’s, kleden en typische Indianen kleding. Je droomt helemaal weg in de kleurrijke wereld van deze alternatieve indianen. Tot je naar de balie loopt waar een vrouwtje je lachend aankijkt met een groot wit T-shirt en een spijkerbroek aan, ze wijst trots naar de Wifi-code dat in een krantje over de camping staat. Juist ja, een Indiaan.

Behalve dat er mensen wonen in Monument Valley zijn de bergen bijzonder, heel gek en onverklaarbaar. De verschillende lagen scheiden zich van de andere door verschillende kleuren en ze zijn enorm vervallen en afgebrokkeld wat ze behalve bijzonder ook eigenlijk best lelijk maakt.

Onze volgende overnachtingsplaats was in het kleine leuke stadje Moab, nog steeds Utah. Hier hadden ze waar ik al die tijd al op had zitten wachten, het echte American breakfast met pancakes, en het onbeperkte kon natuurlijk niet ontbreken. Vies is het niet, maar omdat elke dag te eten in de ochtend… 
Die middag hebben we iets gedaan wat ik zeker te weten het leukste vond tot nu toe aan deze reis, horseback riding. Ik heb vroeger veel paard gereden maar het idee van rondjes rijden in een donkere saaie bak zorgde dat ik ermee stopte. Wat dus echt niet betekend dat ik het niet meer leuk vind, dat vind ik zeker als het in zo’n geweldig western gebied is. Ik was nog vergeten te schrijven dat dit gebied dan weer van de western was oftewel de ”cowboys”. 
We zouden eerst met een groep van zo’n 8 mensen gaan rijden maar omdat wij nogal vroeg waren, erg enthousiast enzo… gingen alleen ik, mijn ouders (Tijmen die zag het paardrijden niet zo zitten) en een guide mee. In vergelijking tot de paarden in IJsland en de Shetlander waar ik vroeger op gereden heb waren deze paarden gigantisch, wat ze al snel zijn als je met schoenen aan net bij de 1.60 komt. Ik heb dus ook geen hoe ik uiteindelijk op de rug van dit paard ben beland. paardpfklein.jpg
Het was een hele mooie merrie met de naam Luna. Volgens mij mocht ze mij ook wel, ze reed heel rustig en was totaal niet vervelend. Behalve toen we weer vlak bij de stallen waren en ze zo snel mogelijk naar huis wilde, maar dat was ik na 2,5 uur mij door de bergen dragen ook volkomen met d’r eens. het waren niet zomaar wat onverharde wegen maar ook erg veel hoogteverschillen met losse rotsen en zacht stromende riviertjes. Als je om je heen keek zag je niks en niemand behalve wat konijntjes. Wanneer je er zo rondrijdt heb je het idee dat je de enige persoon bent die hier de afgelopen 100 jaar is geweest, maar dit kopt niet. Later hoor je zelfs dat je in de voetstappen van de filmster John Wayne hebt gestaan(!!), de hoef van mijn gigantische paard dan, maar op zo’n moment voel je je best wel één met de natuur en het paard (wordt het al te zweverig?). John Wayne dus, dit gebied in Utah lijkt dan wel zo verlaten, het heeft al voor veel films en commercials als set gediend. Bijvoorbeeld de films …
Dit had het meisje dat onze rit begeleidde voor me op ’n briefje geschreven, ze vertelde uitgebreid over wat voor films er opgenomen werden, hoe dat er aan toe ging en waar de crew verbleef. Zoals bij de commercial voor het automerk Chevrolet in 1964, in de reclame staat een auto van dit merk op de zo genoemde ”Castle Rock”, het ziet er ontzettend gaaf uit. Er was alleen een probleem, er kwam noodweer aan en de helikopter kreeg de actrice die de taak had in de auto te poseren niet meer naar beneden, dat arme mens heeft de hele nacht in die auto op het puntje van de rots gezeten tot het noodweer voorbij was (De link van deze geweldige reclame:http://m.youtube.com/watch?v=L0QcyQ4K3po).
En om in dat gebied Western paard te rijden, já.stephanie-klein.jpg

En dan komen we bij vandaag (ik hoor jullie wel blij zijn, ha). Het liefst wilde we hier in het plaatsje Torey op een camping met de spannende naam ”1000 lakes” in een tipi overnachten, maar die waren al verhuurd. Dus zouden gewoon onze tenten opzetten, maar toen de vrouw achter de balie ons vertelde dat een huisje (van hout, met een stukje van de veranda af een picknicktafel en een vuurplaats) ongeveer even duur was, hebben we dat zo moe (/lui) als we waren maar gedaan.

Behalve door de indianen is een groot gedeelte van Utah ook bewoond door de Mormonen en de Mennonieten, dit zijn beide Christelijke groepen. De mormonen vormen de grootste groep, zij hebben besloten dat in de staat Utah nauwelijks tot geen alcohol gedronken of verkocht mag worden. In de supermarkten is alleen bier te krijgen maar wijn is nergens te koop, laat staan sterkte drank. Wel is er een slijterij waar je drank kunt halen maar deze is niet open in het weekend en door de weeks alleen tussen de middag. Heel soms kun je in een restaurant wel drank bestellen, maar dit alleen bij een hele maaltijd, je kunt dus niet zomaar ergens op een terras een wijntje drinken :p.
De Mennonieten zijn al helemaal apart, ze dragen ontzettend ouderwetse kleding, lange rokken, hoeden etc. En weigeren met de moderne tijd mee te gaan. Dit is ook de reden dat ze afgezonderd van de lokale bevolking wonen, hier kunnen ze hun eigen leven leiden, leven van landbouw, zich verplaatsen met paard en wagen, dat soort dingen. Vroeger hebben ze in de bergen gewoond, je ziet af en toe nog houten huisjes en kerkjes staan van de Mennonieten, nu wonen ze vooral op boerderijen ver van de steden af.

Wat ik nog helemaal niet gezegd heb is: Amerikanen zijn zó lief! Vooral in de horeca, bij alles wat ze zeggen lachen ze en gebruiken ze een koosnaampje (in het begin heel erg creepy). ”Thank you sweety”,”There you go darling”, ”Have a nice day honey”. Maar nu ik er gewend aan ben komt het er eigenlijk op neer dat ik ze allemaal wil knuffelen.

Oké, hier stop ik, volgens mij heb ik echt al véél te veel geschreven.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
Leuk verslag!