Schaakmat of remise? (16)

Door Weltevree gepubliceerd op Sunday 25 January 16:30

Terwijl mijn kind Niek bellen zal om, na maanden, eindelijk onze eerste ontmoeting te regelen, rijp ik me rot. Wachten is verlammend, valt me moeilijker dan ik toe wil geven. Om niet in de auto of in de supermarkt te worden overvallen door haar telefoontje, zit ik donderdag en vrijdag thuis achter de computer om het volwassen prentenboek net iets pittiger te herschrijven. Het wil niet echt vlotten. Ondertussen maak ik wel kennis met een geheel nieuw scala menggevoelens: boze machteloosheid, gemixt met ergernis en teleurgesteld verdriet. Ook meandert daar nog een helder beekje tussendoor met een vleugje gekwetst gevoel van eigenwaarde dat wordt verontreinigd door zware bonken afgewerkte olie van bezorgdheid. Ik blijf, hoe dan ook, toch moeder. In mijn belegen hoofd kletst echter ook steeds vaker dat krengerige gemene wantrouwen-duiveltje mee: “Het is belachelijk hoeveel geduld jij hebt met al dat hooghartige disrespect. Je moet nu maar eens paal en perk stellen.”

”Ach, ze weet niet hoe respect werkt. Als ik te veel push zal ik nooit zeker weten of ze echt wel een betere relatie met me wil.”

“Dit is toch helemaal jouw stijl niet? Het is duidelijk. Niets schone lei, enkel oud gedrag. Die brief zegt helemaal niets. Ze torpedeert immers iedere kans om waar te maken wat ze schreef. Ze regelt het eenvoudig niet.”
”Nee, zij doet inderdaad nooit iets eenvoudig, hihi. Waarom zou je ook makkelijk doen als het met dezelfde inspanning ook moeilijk kan?”

“Ja, lach er om. Je had inmiddels al wel dood kunnen zijn. Veelbelovende maar impulsieve woorden van een dertigjarige puber, die vijf maanden geleden ineens een volwassen wens had? Daarop vertrouwen is dwaas.”

Beledigd vertrek ik die vrijdagavond naar EmjE voor ons gezamenlijke weekend. Daar vertel ik niet eens dat het Hare Majesteit Onze Dochter niet heeft behaagt te bellen, maar natuurlijk merkt EmjE dat ik stil ben. Ze stelt gelukkig geen confronterende vragen want het huilen staat me nader dan het lachen.

Woensdagmorgen

Na de sterke bak koffie bij het ene sneetje brood, krijg ik plotseling de geest:

Vanavond ga ik dat leugenachtige sujet vertellen, rustig maar kordaat, dat ik afzie van contact. Het kost mij te veel energie die niets positiefs oplevert, doch alvorens mijn schakende tegenstandster onterecht van luie leugens te beschuldigen, bel ik vanmiddag eerst naar Bureau den Ouden.

Mijn vermoedens blijken juist; ze heeft hen niet gebeld, vertelt de secretaresse.

“Kunt u me dan even doorverbinden met Niek?”

”Dat gaat niet, helaas. Hij is buitenshuis voor een groepssessie bij een firma in Doesburg, maar ik verwacht hem wel nog voor vijf uur terug.”

“Wilt u hem laten weten dat ik gebeld heb?”

“Ja hoor, ik zal een briefje op zijn bureau leggen, want ik ga voor die tijd weg.” Doordat ik eerst heb gecontroleerd of mijn vermoedens klopten, voel ik me een stuk zekerder. Met het besluit vanavond spijkers met koppen te slaan komt er ook weer ruimte vrij om met leuker werk aan de slag te gaan. Die middag herschrijf ik een flinke lap tekst in het prentenboek voor volwassenen, daarbij handig gebruik makend van de opgelopen verontwaardigde woede. De tijd vliegt zonder aan mijn dochter te denken en om kwart over vijf haalt de gillende vaste telefoonlijn me uit de concentratie .

12ac24382a1a3780d1ca24a29c777997_medium.

“Met Niek, je had gebeld, lees ik?” valt hij met de deur in huis.

“Ja. Mijn dochter wilde ineens wel met jou werken, zou mij laten weten wanneer we bij jou terecht kunnen. Niets meer van gehoord. Nu wil ik mijn laatste sessies bij jou afronden, een afspraak maken.”

“Oh, zou ze mij bellen? Nee, ik heb je dochter niet aan de lijn gehad, maar ze heeft me wel gemaild.”  Overrompeld - waarom gebeurt er nooit iets zoals is beloofd - val ik op de bank en vraag wanneer we dan bij hem kunnen komen.

“Oh, zover is het voorlopig nog niet, vrees ik.” Het is frustrerend als bange vermoedens toch weer uitkomen en automatisch ontsnapt me een vermoeide ontmoedigde zucht.

“Luister. Ze schreef dat ze heeft besloten om van mijn diensten gebruik te maken. Of ik haar bellen wil zodat ik een gesprek met jullie kan regelen want jij kunt altijd wel, maar zij heeft een erg vol programma.” Hijgend hoor ik aan hoe uitgekookt ze dit heeft aangepakt.

“Nou ja zeg. Jij moet háár bellen? Heb jij haar hulp nodig, of wat? Waar haalt ze die hoogmoed toch vandaan?”

“Och, we schaken immers en ze had er ook géén telefoonnummer bij geschreven.” Van de ene verbazing in de anderen vallend, fluister ik voor me heen dat ze wel twaalf lijkt, met haar draaikonterige controledrang.

“Ik heb haar teruggeschreven dat ik er eerst heel goed over na wil denken. Omdat ik nog niet weet of ik eigenlijk wel met haar wil werken.” Ik knik bewonderend, zijn geweldig gedurfde aanpak dwingt bij mij wel respect af. Niek weet waarom hij wat doet, zit er als deskundige ook niet met heel zijn gevoelsleven in, zoals ik.

“Aan het eind van deze week zal ik haar mijn beslissing doormailen.”
“Oef, Niek… Je laat haar zomaar in het luchtledige bungelen, wachten? Wat vervelend voor haar, hè?”

“Zoiets. Luister nu goed: Ik zal haar bij die gelegenheid laten weten dat ik het alleen doe als Minister van Buitenlandse Zaken. Dat ik wel mee wil werken aan een vredesproces tussen jullie. Zoals men dat doorgaans doet met twee uiteengedreven continenten.”
“Oh jeh, het Midden Oosten? Dan zal onze vrede vast ook aan een zijden raadje hangen.” Het is duidelijk te horen hoe hij gniffelt voordat hij verder spreekt.

“Dus…houd jij dat óók goed voor ogen. Ik zal haar bij die gelegenheid tevens vragen haar eisen op schrift te stellen en ze zal met jou moeten overleggen over de voorwaarden die jij hieraan stelt.” Kijk, zo moet je dus schaken. Lik op stuk beleid, die man weet waar hij mee bezig is.

“Ja, oh geweldig, Niek. Overleg, onderhandelen. Dat kent ze helemaal niet, heeft ze met mij ook nog nooit van haar leven gedaan.”

“Ze zal het toch eens volwassen aan moeten pakken en ik wil dáárom ook dat zij haar en jouw wensen via een BCCtje naar mij toe mailt.”
“Oh Niek, wat slim uitgekiend. Zwart op wit en jij weet dat zij weet dat ik géén mailadres heb.”

“Inderdaad. Wie weigert snel te bellen moet natuurlijk tijdrekkend mailen.”
“Jij maakt het haar wel heel moeilijk. Ze zal het dus wel met mij door de telefoon moeten bespreken want via mail ben ik niet bereikbaar.” Hij humt instemmend

“Ze zal je wel een keer bellen, denk ik, maar wanneer?”

“Ik word gek van onnodig wachten, zoals jij weet. Uitstellen, bah.  Voor je uitschuiven tot over de datum van wat vandaag al geregeld had kunnen zijn. Dat is beslist niet mijn meest geliefde strategie. Ik kan haar uiteraard tussentijds wel bellen. Het is tenslotte de normaalste zaak dat ik wil weten hoe de zaken, die zij voor ons zal regelen, er nu voor staan.”

“Dat is aan jou, maar onthoud: De minister van Buitenlandse Zaken is neutraal en kan enkel goed werk doen mits hij op de hoogte is van wat jullie beiden met die vredesmissie willen.” Ik begin te begrijpen wat Niek met schaken bedoelt. Het wordt er voor mij echter niet makkelijker op. Begrijp ik het wel goed? Vul ik het niet weer veel te veel in naar mijn eigen positieve idee?

Tijdens het roerbakken wik en weeg ik niet alleen de champignons en taugé, want door Nieks aanpak heb ik voorkennis. Het is wel handig dat ik weet wat er zich achter mijn rug afspeelt en ik leer mijn kind daardoor natuurlijk toch ook beter kennen. Nadat de groenteschotel met smaak is opgepeuzeld weet ik wat me te doen staat. 

Wordt vervolgd Deel 17

(Foto: Schaken.goedbegin.nl)

 

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik schaakte bij een club op jonge leeftijd 15 / 16 jr met zestien moest ik mee doen met de senioren die soms 4 uren nadachten terwijl ik een half uur nodig had en nog verloren ze, maar dat duurde me te lang dus stopte ik ermee.
Maar zie ik een schaakspel dan stop ik vaak alleen al om het te bekijken er zijn zoveel mooie soorten.
Deze met rode en blauwe figuren vind ik ook echt mooi.
Hoewel het bord is saai.
ben benieuwd nu
wat een fantastische aanpak van Niek!!
Ja, die man wist heel goed wat ie deed. Ik geloof dat ie inmiddels met vervroegd pensioen is. Jammer voor die tak van de gezondheidszorg
weer met bewondering en verwondering gelezen, mooi en duidelijk geschreven, ik leef helemaal mee door je verhaal

Dank je wel. Je bent één van de lezers die het verhaal voor het eerst leest, dus ik ben blij als je het spannend genoeg vindt om te volgen
Inderdaad niet onverwacht.
Nou, dat ze zou mailen had ik zeker niet kunnen bedenken en hoe ze met feiten sjoemelt al helemaal niet.
Ik verwachtte dit wel helaas. Ik vraag me steeds meer af of ze dit allemaal uiterst bewust doet en plant of dat ze in de loop der jaren zoveel verdedigingslaagjes om haar persoon heeft opgebouwd dat ze zich misschien niet eens bewust is van haar eigen diepste motieven. En dat ze zich blind maakt voor de impact van haar daden, omdat dat dan te dicht bij haar kern komt, die ze m.i. niet onder ogen durft te komen.
Ik denk dat je heel erg gelijk krijgt over haar zelfbeeld en dus ook dat van anderen, maar dat komt straks allemaal vanzelf aan de orde, vrees ik.
Ergens had ik ook niet verwacht dat ze zou bellen. Ben benieuwd wat je gaat doen en hoe zij reageert.
Ik had toen nog wel het idee dat ze zich aan haar woord zou houden, maar ja, teveel van uit mijn eigen beleving gedacht, waarschijnlijk.
Tja wat mij betreft is een afspraak ook een afspraak. Maar niet iedereen denkt er zo over.