Een nagelaten maquette

Door Appelpit gepubliceerd op Saturday 24 January 22:45

Bij het opruimen van het huis van mijn overleden vader vonden mijn broer en ik de onderdelen van een bijna volledige maquette van het dorp waar hij zijn leven lang woonde. De piepkleine, houten huisjes, geplakt op stukken stevig papier, zaten in zes grote enveloppen. Die lagen waarschijnlijk al tientallen jaren vergeten in een hoekje. We besloten dat we de maquette een keer af zouden maken.

Toen we samen in mijn vaders huis waren tijdens een ‘open huizendag’ (er kwam helaas niemand kijken,) pasten we alle stukken en stukjes aan elkaar. We overlegden hoe we er een geheel van zouden maken.  We zouden een kadasterkaart nodig hebben uit de goede periode en op de goede schaal. Maar hoe oud was deze weergave van het dorp?

Via Facebook kwam ik in contact met iemand die zich erg bezig hield met de geschiedenis van het dorp. Hij kwam kijken.  We keken naar de huizen, boerderijen en schuurtjes en overlegden over wat wanneer gebouwd of veranderd was. Zo kwamen we tot de conclusie dat mijn vaders huisjes in de jaren tachtig thuis moesten horen.  

Aan het eind van de dag nam ik alle huisjes weer mee in hun enveloppen. Een hele tijd gebeurde er niets. Af en toe sprak ik mijn broer en dan zeiden we tegen elkaar dat we toch echt een keer een afspraak moesten maken om aan de slag te gaan.

Een paar weken geleden werd ik opgebeld door de geschiedenisman.  In de kerk van het dorp zou binnenkort een tentoonstelling zijn en het zou leuk zijn om daar de maquette van mijn vader neer te zetten. Zag ik het zitten om voor eind januari een afspraak te maken? Dan konden we het miniatuurdorp op een ondergrond plakken en afmaken. Die ondergrond was er trouwens al, want zijn schoondochter, die bouwkundige is, was enthousiast geraakt en had een kadasterkaart geregeld.

Wat een geweldige stok achter de deur! We maakten meteen een afspraak. Op zaterdag 24 januari ging ik naar mijn geboortedorp. Onze geschiedenisliefhebber ontving mij en mijn broer in zijn enorme keuken. Daar lagen twee grote platen triplex op tafel met daarop (in twee delen) een fraai ingekleurde kaart op de goede schaal. Ik haalde de oude stukken papier met houten huisjes te voorschijn en het paste allemaal precies!   

Voorzichtig lijmden we gave stukken op de kaart, knipten kapotte stukken papier weg of peuterden de huisjes er af om ze los op de nieuwe ondergrond te plakken. De kleuren van de oude en de nieuwe onderdelen pasten mooi bij elkaar en nu alles stevig werd vastgezet begon het steeds mooier te worden.

Het project was al een heel eind toen ik met zes lege enveloppen weer naar huis terug reed. Het laatste restje kon ik rustig overlaten aan de bouwkundige die zo’n mooie kaart had gemaakt. Volgend weekend staat de maquette drie dagen tentoongesteld in de kerk van het dorp. Ik denk dat mijn vader er wel trots op geweest zou zijn. Ik ben in elk geval trots op hém, want hij heeft heel precies met veel liefde en geduld al die huizen van zijn dorp op schaal nagemaakt. En straks kan iedereen ze zien.

 

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
hoe fijn dat je dit weer kon ineen steken
Je vader zou terecht trots zijn!
Wat ontzettend mooi zoiets te vinden, dubbele gevoelens als je het huis van een overleden opruimt, sterkte nog met het verlies van je vader. Wat leuk dat je dit deelt. mooi herinnering aan en voor het dorp ook.
Sjeetjemineetje, heel interessant!
...En dan dient zich de vraag aan: wat hierna? Terug in de enveloppen of wellicht uitvoerig digitaal vastgelegd in beelden en daarna afgevoerd naar de recycling?
Allebei niet. Nou ja, digitaal vastleggen doen we natuurlijk ook, maar deze maquette zou wel eens een vaste plek kunnen krijgen in het "jeugdgebouw" van het dorp, de plek waar alle feesten en sociale gebeurtenissen plaatsvinden.
Naast dierbaar.... ook kunst!