Haat, venijn, afgunst, afkeer, nijd, rancune, wrok...

Door Weltevree gepubliceerd op Saturday 24 January 12:42

Even in en ander zilla opdat die van Candice niet weggedrukt wordt

Haat: een antoniem van liefde

0e7ac06a57b9da2484647ee5d839d668_medium.

Haat is, net als liefde, een heel sterk gevoel dat diverse varianten en dieptepunten kent. Het is uitstekend fictief te beleven en deze gemoedstoestanden liggen vlak naast elkaar, gescheiden door een flinterdun lijntje.

Ooit heb ik een hele arena ingericht. Prachtige gewaden, krijgers met speren en in honing gedrenkte sponsen die bij die verfoeilijke slons naar binnen werden gestoken. Het gebeurde tijdens een indrukwekkend tribunaal, waar de Romeinen hun vingers bij zouden hebben afgelikt. Ik heb als Goddelijke machtshebber het gehate stel, met iedereen in hun gemene kamp, af laten straffen en het op sensatie beluste publiek was uit het hele land voor deze bijzonder brute veroordeling toegestroomd. Ze joelden toen de misdadigers lichamelijk zowel als geestelijk braken. Dáár heb ik van genoten, me aan verlekkerd. Het was zalig om precies de goede methode te bedenken met alle juiste symbolen zodat het verhaal het onrecht schilderde waar ze al die jaren ongestraft mee weg gekomen waren. Creatief, origineel en heerlijk helend met de juiste metaforen. De genoegdoening om hun straf zo uitgekiend in beeldende bewoordingen te gieten was groots. Ik had het hele haatspectakel volkomen verzonnen. Daar bewondert men normaliter een schrijver om, maar toen ik dat verhaal aan anderen liet lezen keken ze zo veroordelend verschrikt dat ik er van heb afgezien om het openbaar te maken. Niemand kon geloven dat ik echt zo morbide en haatdragend was zonder opgesloten te hoeven worden. Nou ja…

27aaf309854c1e563f2295564d043326_medium.

Ik haat hen

De gedegen keurig nette burgers die het allemaal zo verdomd goed en beter weten. Iedereen kent hen wel, de uitgekiende doodgravers die boven je gaan staan, dwepend met tegeltjeswaarheden. Met andermans one-liners pronken is nog tot daar aan toe, maar het is van de zotte dat ze die afgelikte raadgevingen óók nog op elk ongewenst moment spuien. Die emotionele houthakkers hebben werkelijk een aller belabbertste timing.: “Haat is zinloos, je hebt er alleen jezelf maar mee.” Zo reageren zij bij voorkeur terwijl ik net op adem zit te komen van het liederlijke verraad dat me te beurt gevallen is. Zijn al die linkmiechels zelf nog nooit bij de knieën afgezaagd? Hoe kan men denken dat je op zo’n moment nog redelijk blijft? Ik ben geen robot zonder gevoel of een uit marmer gehouwen beeld. Het is niet te zien, maar van zo weinig inlevingsvermogen komt figuurlijk de stoom uit mijn oren.

Die hatelijke droevels bezigen de meest afgrijselijke wijsheden zonder zich ook maar één moment in jouw lullige lot in te leven en het irritante is: ze hoeven er geen moment over na te denken. Al die goede raad hangt al jaren klaar. Belezen hebben zij in de loop der tijd een handig ik-ben-jou-de-baas-schuurtje gebouwd. Daar hangt hun gereedschap, de uitgekauwde wijsheden, keurig op grote en materiaal gerangschikt. Enkel om de juiste tangen uit hun schuilplaats te rukken zodra jij je gevoelens toont. Wees in hun buurt niet kwetsbaar want voor je het weet zeggen ze: “Stel je niet aan, word volwassen. Wat laat jij je kennen, zeg.” Alsof dat zo erg infantiel zou zijn om je ware aard te tonen?

Op zo'n moment voel ik hoe het vanbinnen begint te koken, ga ik het liefst héél erg uit mijn dak. Zo echt helemaal in volle beestachtige overgave. Met schuim om de mond, zoals ik ooit bij iemand zag die zich door mij totaal veronachtzaamd voelde. Ik kon me dat toen van hem heel goed voorstellen want ik sneed hem met gemak voortdurende de pas af via een goed gekozen dooddoener. Omdat hij dacht dat ik zijn bezit was. Hij had mij in een economische val gelokt en ik kon (tijdelijk) geen kant meer op. Dat hij het daardoor verdiende om op mijn verbale en geestelijke overmacht te worden getrakteerd leek me voor de hand liggend en ik heb aan hem gezien hoe het moet…haten.

Ongeremd haten

Alle remmen los en doen wat je niet laten kunt: ongegeneerd van je af trappen. Zomaar en niet zo zuinig ook. Rats. Wat? Janken? Hupsakee nog een lel, want wat denk jij wel? Gelukkig vierde hij dat niet op mij bot, maar de haat die uit zijn ogen spoot was beslist niet bedoeld voor de deur waar hij een onherstelbaar gat in trapte. Als haat je het normale zicht beneemt, het zwart wordt voor je ogen, ben je toch wel heel erg op je pik getrapt en ik geloof nooit dat die deur de bedoeling heeft gehad hem zo te pesten. Hij hield er wel blauwe tenen aan over en dat vond ik dan wel weer heerlijk zijn verdiende loon.

Soms haat ik ook mezelf

Sporadisch, niet om meteen de krant over te moeten bellen, maar toch. Een enkele keer overvalt dat gevoel me even en inmiddels weet ik precies wat er daarna gebeurt. Naderhand zit ik zielig verstild naar mezelf te kijken, loer onwillekeurig scheerlings langs de schaamte heen en schud meewarig mijn oude vermoeide hoofd. Je zou toch verwachten dat een ervaren dame onderhand had geleerd zich te beheersen, na zoveel rampzalige jaren?  Niet dus.

Verzengende afkeer

Dat is verlammend. Het beneemt je de adem en ik haat het grondig van mezelf dat er iemand is die me zo vernietigend kan raken, beledigen, dat ik er bijna van uit mijn vel knap. Hoe vernederend en in mijn huidige staat van ontbinding is dat toch echt een mirakel. Mijn vel is namelijk al zo ver opgerekt dat er heel wat aan te pas moet komen voordat de druk te groot wordt. Toch gebeurt dat wel eens.

Rancune

Het is bij mij géén explosief onbeheersbaar projectiel, maar het begint met iets dat me steekt. Een kleinigheidje dat ik daarna, stukje bij beetje, opbouw tot iets dat wel wat op venijn gaat lijken. Daar kunnen jaren mee gemoeid zijn terwijl ik ondertussen die situatie diverse keren van de meest uiteenlopende kanten bekijk. Al was het maar om te kunnen beoordelen of ik me niet onnodig erger. Meestal tracht ik te begrijpen dat men niet expres bedoeld heeft om mij te schofferen en dan denk ik vaak:

haat niet in het wilde weg

want het is verspilde energie

al word je heel vaak toch beledigd

door een tegenstander

wie niet lastert onderweg

houd het negatieve onder de knie

blinde woede hoeft niet verdedigd

leef met je medelander

Ik kleineer de steek onder water tot een kleine ergernis wat in principe snel vergeten zou kunnen zijn. Een misvatting bijvoorbeeld die iemand over mij de wereld in strooit zonder dat die oen me kent. Is die klungel telepathisch? Een medium of simpelweg een onzeker konijn dat om onduistere redenen mij de grond in moet stampen? Indien ongeveer hetzelfde zich herhaalt denk ik al gauw: Zeg jij daar, broer Konijn, je moet op te tellen gaan passen. Meestal communiceer ik dat dan ook keurig met de desbetreffende persoon want we zijn tenslotte beschaafd, hebben allemaal recht op een eigen menig, al verschilt die van elkaar.

Heeft iemand een belachelijk waardeoordeel over mij rond gestrooid alsof het snoepgoed is dat Sinterklaas ergens heeft achter gelaten om er de rest van het jaar nog lekker mee om zich heen te kunnen smijten? Links laten liggen, niet op reageren.

Met iemand die de moeite waard is wil ik zo’n ergernis bespreken om de relatie schoon te houden zodat haat geen kans zal krijgen. Dan nodig ik hem/haar uit voor een borrel, kopje thee of etentje, maar ik zeg altijd wel dat ik daarbij iets bespreken wil, om de ander er niet onnodig mee te overvallen.

 “Weet je nog laats, bij dat feestje? Toen kwetste jij mij met die opmerking. Ik vraag me af hoe je aan dat onjuiste idee over mij gekomen bent.” Meestal zwijg ik dan een tijd, wacht hoe de ander reageren zal. Er over strijden dat ik gekwetst ben lijkt me zinloos, maar men noodzaakt mij dan wel om te kiezen. Ga ik die strijd aan, laat ik het erbij zitten of gooi ik het over een andere boeg indien mijn gevoel niet serieus genomen wordt, gebagatelliseerd of als men het belachelijk maakt? Wie glashard ontkent de bewuste woorden ooit gebezigd te hebben bekijk ik dan toch wel meewarig, want ik ben niet gek en zeker niet doof.

“Wat heb ik gedaan, waardoor jij die conclusie trekt?" Nog geen antwoord?

"Het zegt meer over jou dan mij,” probeer ik het moeizame gesprek dan vlot te trekken. Sommigen kunnen die confrontatie niet aan, beginnen zich te verweren, maar daar reageer ik niet op, gris een tegeltje van de wand- die heb ik namelijk zelf ook- en roep zoiets als:  "Wat gij niet wilt dat u geschiedt." Dan zijn ze wel even uit het veld geslagen en klim ik op de praatstoel.

“Je zou je vermoeden ook eerst bij de bron kunnen verifiëren alvorens mij in een kwaad daglicht te zetten. Ik ben redelijk genoeg om jouw vermoedens te bevestigen of ontkennen. Hoor-wederhoor is wel zo beschaafd als je iemand van iets vreselijks verdenkt, toch het minst dat je kunt doen.”
Hoezo?” Op zo’n moment kom ik met een nog iets strakkere intonatie. Niet om die minkukel te intimideren, maar ik laat niet met mij spotten.
“Nog een kopje koffie? Ik zie het nu nog door de vingers, omdat je mij nog niet goed kent, maar laat het voor de rest uit je hoofd om mijn reputatie nogmaals te schaden.” Gaat die afgekloven vaatdoek dan toch door met onwaarheden over mij rond bazuinen, komt het moment dat mijn geduld onderhuids begint te scheuren. Dan hoor je als wijste op te stappen, het strijdtoneel te verlaten, want de ander kan niet open staan. In sommige gevallen is weggaan echter onmogelijk. Bijvoorbeeld als je samen de verantwoording draagt voor jullie kind. Altijd worden uitgetekend als een dwaze gek, heks of ontaarde moeder maakte mij furieus, maar opkomende woede diende ik ten overstaan van de nazaat te negeren. Ze zou er teveel haat van leren, maar nu het er niet meer toe doet kan ik onbelemmerd kwaad zijn. Waarom zou ik het laten? Wie heeft altijd zin om het verstandigste te doen?

 

Reacties (43) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Zonder haat geen liefde, zonder pijn geen liefde en zonder mayo geen naise.
Hihi, klopt als een heerlijke vette zak patat
Gelezen en beoordeeld!
Gelezen.
Gelezen en beoordeeld.
Bedankt.
Fantastisch woordenspel. Het raakt me echt.
Dank je wel
Je hebt je visie weer treffend verwoord.

En omdat ik af en toe graag wat prikkel: je schrijft:
'Die emotionele houthakkers hebben werkelijk een aller belabbertste timing.: “Haat is zinloos, je hebt er alleen jezelf maar mee.” '

Ze mogen dan een beroerde timing hebben, maar daarmee is hun boodschap nog niet minder waar.... Althans, dat is mijn kijk op de zaak. Haat vreet energie. Energie die je beter voor andere dingen kunt bewaren. Geloof ik.

Aan de andere kant begrijp ik heel goed dat er soms dingen in een mensenleven gebeuren die zulke heftige emoties oproepen dat die eerst helemaal doorleefd moeten worden, voordat je ze kunt 'loslaten'.
Ja, je prikkelt altijd heerlijk.
Je kent ze wel, die mensen die aanhoren hoe je verraden bent en je niet eens de tijd gunnen om te rouwen, om op je eigen tijdstip op te krabbelen, maar wel meteen met die 'goede' raad aankomen? Natuurlijk is haat zinloos, ik kan me er ook bijna niet aan overgeven, maar het is deze week de schrijfopdracht...
Inderdaad, we leven in een tijd waarin mensen vaak geen idee hebben van de tijd die iemand nodig kan hebben om een verlies te verwerken. Een rouwproces kan in bepaalde gevallen een aantal jaren later nog steeds invloed op een mensenleven hebben.

Mensen hebben de neiging afstand te bewaren tot iemand die rouwt , naar het lijkt uit een soort onberedeneerde angst dat rouwen besmettelijk is. Of ze willen een 'probleem oplossen', dat per definitie niet op te lossen valt, omdat het verlorene niet vervangen kan worden.

Goed dat jij hier een schrijf- en communicatieplek hebt gevonden voor je verwerkingsproces
Pakkend, sterk en direct neergezet..
Dank je wel, een paar daagjes ontspannen en we zijn weer op volle sterkte. hihi