Vampire: the Masquerade LARP, Background

Door NC-Klopedy gepubliceerd op Saturday 24 January 11:47

Background verhaal voor een Vampire: the Masquerade LARP, geschreven door Robbert van Eijndhoven:

Aleksandr Gregorovich Volgin wordt geboren in 1924 in een klein dorpje zonder eigen naam op een paar kilometer van de stad, die op dat moment nog Tsaritsyn heet, maar het grootste deel van zijn sterfelijke leven bekend zal staan als Stalingrad. Zijn ouders zijn beiden overtuigde leden van de Partij en niet bepaald arm en als Aleksandr zes jaar oud is, verhuist het gezin naar Stalingrad zelf, zodat zijn vader daar uit kan maken van de plaatselijke vertegenwoordiging van de Partij.
De rest van Aleksandr's jeugd is niet spectaculair. Hij doet het goed op school, gaat in 1940 op 16- jarige leeftijd naar de universiteit in Stalingrad waar hij Politicologie studeert. Als een jaar later Duitsland de oorlog aan de Sovjet Unie verklaard. Met een combinatie van de politieke invloed van zijn vader, de hulp van een Professor die vindt dat Aleksandr uitblinkt in zijn klas wegens de politiek correcte (maar niet echt diep inzichtelijke) antwoorden die hij geeft en met de massale rekrutering van universitaire studenten om het Rode Leger in te vullen weet Aleksandr toe te treden tot een training voor Politieke Officieren.
Uiteindelijk belandt hij in veldtraining onder een bestaande Kommisar.

De Kommisar die hem moet in leren, Kazaryan, is echter een monster van een man. Hoewel hij net als Aleksandr overtuigd aanhanger van de Partij is, blijven zijn methodes bruut en ongenadig. Aleksandr is in tweestrijd met zichzelf. Hij wil de Partij en het Moederland dienen, maar het de dood insturen van zijn eigen landgenoten, het martelen van gevangenen en het verbranden van nog bewoonde dorpen in het Moederland is voor Aleksandr te extreem. Zeker als het op den duur allemaal bedoeld is om één specifieke groep Duitse soldaten tot een confrontatie te lokken.

Schermutseling en hinderlaag op schermutseling en hinderlaag volgt en Kazaryan leidt van de achterste linie, veilig voor het tegenvuur van de vijand. Dan ziet Aleksandr een kans. Een enkele Duitse soldaat op het veld, verwijdert van zijn metgezellen. Aleksandr wijst Kazaryan in de richting van deze soldaat. Nadat Kazaryan de soldaat aanvalt, zal Aleksandr hem neer kunnen schieten met diens wapen en hem zo kunnen opruimen zonder te veel protesten van de manschappen. Maar het loopt anders. De soldaat en Kazaryan raken in een man-tot-man gevecht. En de Duitser wint. Terwijl de soldaat Kazaryan's geliefde medaille van zijn nek rukt als trofee, adviseert Aleksandr zijn officier tot een tijdelijke hergroepering.

Na de dood van zijn trainer, krijgt Aleksandr een veld-promotie naar volledig Kommisar en een missie waarvoor de genadeloze leden van zijn divisie geschikt geacht worden: Het politiek saneren van reeds ingenomen gebied. Specifiek wordt Aleksandr de opdracht gegeven om religieuze en mystieke teksten te vinden en te vernietigen.

Een uitzondering op deze regel zijn teksten waarin bepaalde trefwoorden voorkomen. Die teksten moeten, via een vertrouwelijke vrouwelijke koerier die elke laatste vrijdag van de maand om middernacht bij hem langs komt, naar het hoofdkwartier verstuurd worden.
Aleksandr vervult zijn missie prima, vindt veel teksten om te vernietigen voor de Partij en zelfs een aantal om aan de koerier mee te geven. Tot hij, na de invasie van Polen in een dorp niet ver over de grens in een verlaten dorp een dagboek vindt.
Het dagboek is weer één van die teksten die naar het hoofdkwartier moeten, maar er is een belangrijk verschil. De andere teksten waren natuurlijk esoterisch en ingewikkeld en sommigen waren net als dit dagboek geschreven in de 18e eeuw. Maar geen ervan, tot nu toe dan, was geschreven van 1789 tot 1939, in hetzelfde handschrift, in verouderd Duits met voetnoten, in wat bij nader onderzoek, Hebreeuws blijkt te zijn.

Aleksandr weet niet goed wat hij van dit document moet maken, maar hoe meer hij er van leest, hoe meer het hem duidelijk wordt dat dit, of een heel vreemde vervalsing, of een wereldschokkende onthulling is.
Het dagboek doet verhaal over een Joods-Duitse vrouw genaamd Hanna die is opgegroeid in het Duitsland... in de achttiende eeuw. Ergens op de helft daarvan werd zij 'herboren en deel gemaakt van de 'Kindred', één van de trefwoorden. De rest van de eerste twintig bladzijden van het dagboek bevat voornamelijk beschrijvingen van andere van deze 'Kindred', van experimenten met iets dat 'Thaumaturgeie' heet, nog een trefwoord, en een conflict tussen twee groeperingen wiens namen ook beiden trefwoorden zijn.

Die week krijgt Aleksandr twee weken te vroeg bezoek van zijn koerier die hem specifiek vraagt of hij in dat dorp iets gevonden heeft. Tot dat moment heeft Aleksandr altijd netjes gedaan wat de Partij van hem verwacht, nooit de verkeerde vragen gesteld, altijd de juiste antwoorden gegeven en zonder blikken of blozen zijn orders opgevolgd. Maar nu niet. Nadat hij verklaart dat hij in het dorp niets heeft gevonden behalve wat onzinnige fictie waarmee hij zichzelf amuseert, kijkt de koerier hem intensief aan, even denkt Aleksandr dat ze direct tot in zijn ziel kijkt en hij in de problemen gaat raken. Maar zijn angst is niet bij de nieuwsgierigheid die hij voelt bij dit vreemde mysterie en de koerier haalt haar schouders op, glimlacht en vertelt hem, dat als hij denkt dat lezen van wat hij dan ook gevonden heeft hem zal blijven amuseren, dat hij dan vooral verder moet lezen.

Dan verdwijnt de koerier en twee weken later komt ze niet terug. Maar er is wel een andere koerier die Russisch spreekt met een belachelijk duidelijk Duits accent. Aleksandr vraagt of dit een grap is. De man reageert door hem ook al intensief aan te kijken en zegt "Ik ben een betrouwbare koerier en ik ben hier om spullen op te halen voor je missie voor de Partij. Er is niets vreemds aan de hand. 'Geloof me'."
Aleksandr gelooft hem.

De rest van de oorlog en nog twee jaar daarna blijft Aleksandr met de nieuwe koerier zijn missie vervullen.
En hij blijft in het dagboek lezen. Meer informatie over trefwoorden, meer vreemde experimenten en rituelen. Wederom met voetnoten en kanttekeningen in het Hebreeuws. Het lezen gaat niet snel, Aleksandr mag dan Duits geleerd hebben, hij heeft geen achttiende-eeuws Duits geleerd en sommige van de termen zijn duidelijk niet Duits. Is Bruja niet Spaans voor heks? Het is toch Malkov, niet Malkav, of is dat weer Hebreeuws? En wat betekent toch dat 'Tremere' dat zoveel voorkomt? En de belangrijkste vraag wie is Hanna en waarom heeft ze 150 jaar dit alles opgeschreven... En hoe? Als ze inderdaad in het begin van de  achttiende eeuw is geboren en tot 1939 is blijven schrijven dan was ze rond de 200 jaar oud.

Na zijn eervolle ontslag gaat Aleksandr naar Oost Duitsland. De officiële rang van Kommisar mag dan niet meer bestaan, er is nog steeds vraag naar mensen die in staat zijn om politiek onbetrouwbare personen te zoeken, zeker in de DDR waar men niet blij is met de Sovjet Unie en haar bezetting. Aleksandr gaat werken bij de Sovjet Ambassade als politiek adviseur, feitelijk een spion die zijn eigen mensen bespioneert.
Maar voornamelijk is Aleksandr geïnteresseerd in het dagboek. Hij bezoekt de geboorteplaats van Hanna, maar vindt daar weinig, alle plaatselijke Joden zijn gedeporteerd of gevlucht en de rest van de bevolking wil er niet over praten. Wel weet een oude man te vertellen dat er een dame met ongeveer dezelfde achternaam als Hanna in 1880 verhuisd is naar Wenen. Misschien is het familie?
Na een jaar bij de Ambassade vraagt Aleksandr een overplaatsing aan naar Oostenrijk. Zijn Duits is ondertussen accentloos en hij heeft Engels geleerd, hoewel niet bepaald accentloos.

Nog een jaar later wordt zijn tweede aanvraag ook daadwerkelijk goedgekeurd. Al is het maar omdat Aleksandr er dit keer een flinke omkoopsom bij heeft gedaan. Aleksandr gaat opzoek in Wenen. Zijn eerste aanknopingspunt is niet Hanna's mogelijke familie, maar een gebouw dat volgens het dagboek in de stad zou moeten staan. Voornamelijk vreemd omdat de naam van het gebouw Engels is en staat voor een Anglicaans kerkgebouw. Wat moet een Joodse vrouw in Oostenrijk in een Anglicaanse kerk? Maar elke keer dat Aleksandr de instructies naar dit 'Chantry' gebouw volgt raakt hij verdwaald.
Dus gaat hij opzoek naar Hanna's familie. Wederom niets tot hij een ambtenaar omkoopt om in het volksregister te kijken en naar wat overgebleven deportatiegegevens die eigenlijk verbrand hadden moeten worden van tijdens de oorlog. Daar vindt hij Hanna, of de achterkleindochter van Hanna, misschien. Gedeporteerd naar Polen... Ontsnapt in de buurt van... Aleksandr herkent de naam van het dorp en weet dat hij op een dood spoor is beland.

Het is 1953. Aleksandr is 29 en hij heeft het dagboek tot twee keer doorgelezen. Alles behalve de laatste paar pagina’s. Die zijn volledig in het Hebreeuws. Maar daarin ligt de oplossing, denkt Aleksandr. Hebreeuws. Hij koopt een overplaatsing naar de nieuwe Ambassade in Israël. Het is duur, de meeste leden van de Ambassade in Israël zijn zelf Joods en als Rus is het te duidelijk, dat hij daar officieel is om de ambassade te controleren, als hij als gewone staffer gaat. Dus hij gaat als beveiliging, een flinke verlaging in zijn salaris en een stuk minder tijd voor onderzoek zijn het gevolg, maar de cursus Hebreeuws wordt betaald door de staat en dat is zijn doel.

Een jaar later, Aleksandr heeft Hebreeuws geleerd en de voetnoten, kanttekeningen en tussenpagina’s worden hem duidelijk. Geen experimenten of politiek gekonkel daar. In haar eigen taal vraagt Hanna zich in haar dagboek af of dat het waard was, dat eeuwige leven. Als je nooit meer de zon kunt zien, als je de levenden ziet verjaren en als je onrein hun bloed moet drinken om te blijven leven. Is het dat dan wel waard.

Aleksandr ontdekt in deze tekst niet een on-levend monster, maar een onzekere, eenzame vrouw. Hij is geen stap dichterbij haar vinden, maar het verhaal van Hanna, raakt zijn hart. En dan herinnert hij zich het dorp. Verlaten, half tot as vergaan en alleen dat dagboek. Alleen.

Die nacht beklimt Aleksandr de trap van de ambassade. Op het dak staat hij met een fles wodka. Hij loopt naar de rand van het dak. Even vergeet hij zijn grip. De fles wodka valt en slaat te pletter ver beneden. Aleksandr weet het niet meer. Hij roept naar de donkere lucht, de onverschillige sterren. Hij schreeuwt een naam, een naam waar zijn leven de laatste tien jaar om heeft gedraaid. Aleksandr gaat de fles achterna. De grond komt dichterbij, de scherven komen op zijn gezicht af. En ineens... Niet meer. Twintig centimeter van de grond af hangt Aleksandr naar de scherven te staren. Uit de schaduw stapt een vrouw. De koerier van zo lang geleden. "Dat duurde langer dan nodig," zegt ze en Aleksandr weet wie ze is. Weet wat ze is.

De volgende tien jaar gaan redelijk snel voor Aleksandr. Hij herinnert zich nu weer wat er daadwerkelijk gebeurde toen Hanna hem twee weken te vroeg bezocht nadat hij het dagboek gevonden had en tegen haar had gelogen. Hij herinnert zich haar woorden nadat hij zei dat hij haar dagboek een grappig verhaaltje vond. Ze zegt tegen hem: "Oh, jij vindt het grappig? Dat zullen we zien. Van af nu zal je telkens wanneer je naar dit dagboek kijkt overweldigd worden door de drang om het hele verhaal te kennen. Je zult niet kunnen rusten tot je alles weet wat ik geschreven hebt. Dan zal je weten wat ik heb doorgemaakt en je zult het voelen. En daarna zal je sterven van binnen. Van boven tot beneden." En na zijn sprong vertelt Hanna hem dat ze zich niet realiseerde dat hij dat laatste als een bevel zou opvatten. Maar na hem zolang te hebben geobserveerd heeft ze besloten dat hij... Nog nuttig kan zijn. Aleksandr wordt tot ghoul gemaakt om ingeleerd te worden in Clan Tremere. 

Aleksandr wordt terug gestuurd naar de Sovjet Unie, waar hij zijn talenten gebruikt om voor Hanna en de Clan informatie over mogelijke occulte artefacten te verzamelen en zo nu en dan documenten en goederen te regelen voor haar en haar andere contacten. Na tien jaar trouwe dienst in die capaciteit, wordt Aleksandr naar Roemenië geroepen. Zijn kennis en talenten zijn nodig bij een aanval op het 'hol' van iets dat een 'Tzimisce' heet. Wat dat ook is, in het hol zelf is duidelijk dat het iets anders is dan Hanna en de andere 'Kindred', die Aleksandr in zijn taken voor haar heeft ontmoet, niet dat, diegenen die niet van Clan Tremere waren, wisten dat hij weet wat ze zijn.

In de aanval raakt Aleksandr zwaar gewond. De 'Tzimisce' doet iets en Aleksandr's hele lichaam lijkt zichzelf uit elkaar te willen trekken, maar terwijl zij, zijn bloed zijn poriën uitkookt, zijn huid van zijn vlees afsmelt en zijn spieren van zijn botten afknappen slaat een ander lid van de aanval de kop van het ding eraf. En dan is Hanna daar opeens. Ze zegt dat ze snel moeten zijn, want hij heeft zich waardig bewezen en ze heeft toestemming gekregen, maar hij heeft niet veel tijd meer. Het wordt Aleksandr zwart voor de ogen als hij twee scherpe tanden op zijn nek af ziet gaan. Hij droomt van Hanna. Het voelt alsof ze door zijn aderen stroomt en hem vult met haarzelf.

De volgende nacht wordt Aleksandr wakker. Hij leeft nog... Leeft niet meer? Hij bestaat in ieder geval nog. En Hanna is bij hem.

Het duurt vijf jaar voor Aleksandr voor het eerst de Chantry uit mag. Hij is blijkbaar terug in Stalingrad nu. Maar hij is een goed opgevoede Tremere en hij weet nu wat al die dingen in het Duitse deel van het dagboek betekenden. Nou ja, alles wat niet te maken had met de meer gevorderde Thaumaturgy, Paden en Rituelen tenminste. Gangrel, dat zijn honden, hou ze aan de lijn of ze worden wild. Ventrue denken dat ze de baas zijn, houdt dat zo, dan is het hun schuld. De tradities zijn erg belangrijk en je moet je er altijd aan houden, vooral de Zevende traditie: De Winst. Alles hierboven vervalt als de repercussies van het breken ervan de Clan minder kost dan er mee gewonnen wordt.

De andere Tremere Neonates halen hun wenkbrauwen op. Aleksandr is duidelijk de favoriet van de leider van de Chantry, maar wat ziet Regent Hanna in hem? Wat doen ze in die privé lessen? Daar gaan geruchten over. In werkelijkheid zijn de privé lessen inderdaad een front, Hanna en Aleksandr zijn geen Thaumaturgy aan het oefenen. Ze zijn een hele lading boeken aan het doorlezen en analyseren. En informatie aan het verzamelen.
Een tijd terug heeft Hanna een aantal Kommisars van het Rode Leger hun missie aangepast. De Partij wilde dat zij boeken ging verbranden, zij heeft hen een deel van die boeken laten bewaren. Aleksandr weet dat als geen ander. De Tweede Wereld Oorlog heeft veel Kindred doen vluchten. Daarbij zijn dingen achtergebleven, sommige van die dingen waren schadelijk voor de Maskerade.

De volgende vijf jaar onderzoeken Aleksandr en Hanna samen welke van de Kindred van wie ze informatie hebben nog on-leven. Die personen krijgen hun spullen terug en zijn daar dankbaar voor. Niet dat de Chantry van Stalingrad niet nog een kopie heeft natuurlijk. In sommige teksten staat interessante occulte informatie. Dat gaat naar Wenen. Wenen is daar dankbaar voor. Stalingrad houdt een kopie. Sommige geschriften beschrijven dingen die door Clan Tremere of de Camarilla verboden zijn. Die gaan ook naar Wenen, Wenen is weer dankbaar, Stalingrad houdt geen kopie. Want de last bij ontdekking is de mogelijke voordelen niet waard.

Nadat het sorteren van de geschriften en boeken gedaan is, is het weer twee jaar verder. Het is eind jaren zeventig en de Sovjet Unie begint zijn langzame instorten. De Kine weten dit maar nauwelijks, maar de Kindred zijn niet van gisteren en plannen op de lange termijn, zij zien de tekenen. Aleksandr krijgt meer autonomie, voor zover Tremere ooit autonomie krijgen, dan toen hij maar een Childe was. Aleksandr richt zich op de georganiseerde misdaad. De Russische Maffia begint op te komen en Aleksandr gokt dat zij de val van het communisme wel gaan overleven.
Iets meer dan tien jaar lang gebruikt Aleksandr de smokkel en witwasserij om dingen te regelen voor anderen in het domein. Occulte ingrediënten verstopt in drugs verstopt in kunst of kitsch hier. Een omkoopsom voor een extra vervalst geboortebewijs, voor een anderzijds legitiem identiteitsbewijs verstopt tussen de vervalste geboortebewijzen voor valse identiteitsbewijzen daar.

Maar de georganiseerde misdaad is nog net niet georganiseerd genoeg voor Aleksandr om zijn politieke talenten tot hun recht te laten komen, dus na de val van de Unie begint hij een legale handel: Import/Export. Maar hij blijft een Blatnoi, een politieke regelneef. Als de beambte van het vergunningskantoor graag echt Coca Cola wil in plaat van die namaak dan kan dat geïmporteerd worden, maar als hij daar toch net vergunningen het tekenen is, er is een bepaalde meneer Weiss die op bezoek wil komen in ons mooie moederland en zijn vergunning voor een reisvisum ligt toevallig net boven op de stapel. Nee, u bedankt.

En uiteindelijk was Aleksandr ineens bijna vijftig, als Kindred dan, en misschien wel klaar voor erkenning als Ancilla. Een opdracht van Hanna: Ga naar Tilburg. Die hebben binnenkort een Conclaaf en net een oorlog met de Sabbat achter de rug. Er zijn daarbij Camarilla Kindred en Sabbat kindred de Final Death in gegaan. En Tilburg is een zooitje Neonates die wel wat sturing kunnen gebruiken.

Zorg dat het Conclaaf goed loopt voor onze Clan. Help die Neonates om hun zaakjes op order te krijgen als ze daar om vragen, maar ga ze niet ongewild adviseren, want daar kun je niks voor terug vragen.
Als de gestorven Kindred aan beiden kanten iets hebben achtergelaten waarmee je mij of de Clan sterker kunt maken? Vind het, stuur het.
Als de Giovanni of de Setites daar iets hebben wat mij of de Clan sterker kan maken en ze willen er voor handelen? Handel het, stuur het.
Willen ze niet handelen maar je hebt de kans om het te stelen zonder ervoor in de problemen te raken en mij in verlegenheid te brengen? Jat het, stuur het.
Maak mij sterker, maak jezelf sterker, maak de Clan sterker. In die volgorde als het kan, anders in de volgorde die van je verwacht wordt door Wenen.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Verhaal geschreven door onze zoon Robbert. Het eerste verhaal dat ik onder de tab "verhalen van vrienden" plaatste op mijn website www.dekunstdraaitdoor.nl http://www.dekunstdraaitdoor.nl/?page_id=36
Knap geschreven.