Twee Plazillianen vermist

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 23 January 09:53

Plazilliaanse mysterie-onderzoekster

en schrijfster vermist.

Met dit ingelaste journaal houden wij u op de hoogte van de voor alsnog onbekende ramp die ons land heeft getroffen. Onze landsgrenzen zijn inmiddels voor onbepaalde tijd gesloten. Niemand mag Nederland nog in of uit en de regering heeft Europa gealarmeerd. Men verwacht dat de wind, nu deze oprukt richting het Noorden, een spoor van slachtoffers zal achterlaten. Blijft u tot nader bericht binnen, houdt uw ramen en deuren gesloten en plak de naden en kieren af met tape.

Maandagmorgen

De reis is voorspoedig gelopen. Missie lag op de achterbank in de zachte mand die ik van EmjE had geleend. Ze was deze keer echter wel onrustiger dan anders. Tot drie keer toe ben ik bij een pompstation gestopt, maar ze hoefde niet te plassen noch te poepen. Bij Maastricht was het weer een puinhoop met al die wegwerkzaamheden. Ik kwam echter zonder kleerscheuren op de Cauberg aan waar Lucie en Hadjie het al oergezellig hadden gemaakt in het uitermate luxe huisje van Landal Greenparks. Het is een kasteeldomein en de vakantiehuizen zijn echt magnifiek. Sommige lijken op Duitse vakwerkhuizen, anderen zijn wit of crème gesausd zonder houtwerk. Op het terrein staan diverse statige oude gebouwen die men tot dure appartementen heeft omgebouwd en in wat het vroegere koetshuis lijkt zit een gezellig restaurant.

Ingelast journaal

We hebben inmiddels contact met onze verslaggever in Valkenburg waar Wouter een belangrijke ooggetuige heeft getraceerd. Wouter, kom er maar in.

"Naast mij staat één van mannen die in de grotten aan het werk waren. Wat denkt u dat er aan de hand kan zijn?"

“Toen wij in een weinig bezochte gang tegen de wand klopten, we moesten alles op scheuren controleren, merkten we dat de muur ineens anders klonk. Mijn vier collega’s en ik hebben daar de speciale mergelspecie weggebikt en er kwam een dikke ijzeren deur achter vandaan. Deze was met zorg dichtgelast. Waarschijnlijk hebben de collega’s na mijn vertrek, want ik had een afspraak bij de tandarts, deze deur open gebrand?”

De politie denkt dat zijn vier companen niet meer in staat waren om iemand te waarschuwen omdat zij vrijwel onmiddellijk overleden. De beide agenten die, op verzoek van verontruste familieleden naar de vier mannen zochten, troffen enkel hun levenloze lichamen bij de open deur aan. De moedige agenten zijn dinsdag in het ziekenhuis gestorven, evenals de behandeld arts en enkele verpleegsters. Een bekende Valkenburger, die al jaren werkzaam was als gids, heeft maandagavond in een beschermend pak de geheime deur gesloten. Dat is hem bijna fataal geworden, momenteel vecht hij voor zijn leven in de Valkeniers Kliniek

Dinsdag

We zijn maandagmiddag vrijwel meteen inkopen bij Appie gaan doen, zodat we in ieder geval voldoende luxe lekkernijen in huis hadden. Daarvoor moesten we om het centrum heen rijden omdat alles hier éénrichtingsvrkeer is. Hadjie maakte een geweldige kipschotel klaar die werkelijk goddelijk smaakte, maar vandaag lijkt er is iets geks aan de hand. Het zijn kleine gewaarwordingen, bijna niet te traceren onrustigheidjes. Die schrijf ik toe aan het feit dat ik me onzeker voel over wat er van me wordt verwacht. Missy was gistervanavond ook al niet te bewegen om de trap naar mijn slaapkamer op te lopen, alsof ze daar onraad rook, dus heb ik haar met mand en al in de hal gelegd, waar het licht van de nooduitgang boven de buitendeur constant brandt. 

Ik sliep prima en mijn hond hoeft nooit vroeg uitgelaten te worden, maar vanmorgen hoorde ik van beneden, waar Lucie en Hadjie slapen, een hoop kabaal. Missy had vlak voor de openslaande tuindeuren haar behoefte gedaan en niet zomaar een klein hoopje. Voor beide deuren had ze een keurig rijtje uitwerpselen gedeponeerd. Ik schaamde me uiteraard en heb het opgeruimd. Ze liep daarna met kromme rug door de berijpte tuin, duidelijke met aandrang, maar ze scheen last te hebben van obstipatie. Zodra ze binnen was kroop ze in de mand en bleef de hele dag van slag. Nee, ze was niet zo vrolijk als ik haar ken.

’s Middags zijn we Valkenburg gaan verkennen, wat een rare gewaarwording werd. Wij liepen door lege straten en de hond was zeer ongedurig, trok aan de riem wat ze anders niet doet. Eerst werkte het op onze lachspieren dat de hele binnenstad, waar je ook buiten het seizoen horden toeristen zou verwachten, verlaten was. Gesloten restaurants en winkels, het maakte een desolate indruk en dat ik uit een ver verleden iets persoonlijks vertelde kon niemand nog opgemonterd krijgen.

“Ik ben op zoek naar Hotel 'de Koning'. Of De Koningshoeve. Daar heb ik me verloofd, onze ouders wisten van niets. Wij hadden er de bruidssuite gereserveerd. Heel decadent, met een champagneontbijt, alles er op en eraan. Het was ergens pontificaal op een hoek. Speciaal uitgezocht vanwege de achternaam van mijn vriend.” Hoe ik ook zocht om die locatie terug te vinden, geen van de gebouwen leek er ook maar in de veste verte op. De stilte, maar ook de koude wind die om de lege hoeken en door de stegen woei kreeg steeds meer iets onheilspellends. Was dit het Valkenburg wel zoals ik het kende? Onderweg kwamen we een enkele werkman tegen die bezig was een winkelgevel te vertimmeren. Hij keurde ons geen blik waardig. Het leek één of andere enge film waarin Valkenburg als locatie van een spookstad na een ramp dienst deed. Een half uur later waren we er alle drie terneergeslagen van en zijn we terug gegaan naar ons knusse huisje, waar voor die avond een gourmetstel was gehuurd. We wilden ook nog graag het bubbelbad en de sauna proberen, die boven in één van de kamers is onder gebracht. Terwijl mijn vrienden alles voor het eten voorbereidden hing ik nogal suf lamlendig op de bank met een puzzelboekje dat we maandag bij Appie op de kop hadden getikt. De tv stond op SBS met een programma dat nog het meeste lijkt op de moderne vorm van schatgraven: Amerikaanse opkopers bieden op gesloten garageboxen vol allerhande troep en huisraad, die ze met winst door verkopen.

Goedenmiddag, dames en heren, het laatste nieuws over de nationale ramp. Inmiddels zijn er veel slachtoffers in hun woningen van de Valkenburgse binnenstad aangetroffen, waarvan de meesten bewusteloos naar ziekenhuizen in de wijde omgeving zijn overgebracht. Men zoekt echter nog naar een stel toeristen die maandagmiddag de verlaten binnenstad bezochten. Men vreest dat zij zijn besmet door lucht die uit de Mergelgrotten is ontsnapt. De regering heeft de hulp ingeroepen van de Verenigde Naties, die een team virusexperts sturen om ter plekke de situatie te onderzoeken. We zullen u op de hoogte brengen zodra er nieuws is over deze onvoorstelbare ramp.

Voor het eten ging ik met Missy het vakantiepark af om haar buiten het hek uit te laten en op de terugweg zag ik al van ver de zwaailichten plus een man in oranje hes, die het verkeer omleidde. Kennelijk was de weg van de Cauberg naar het centrum afgesloten. Missy had niet eens erg veel rond gedold, maar ze was toch bijna niet meer vooruit te branden. Hadjie had via de televisie iets gehoord over rovende inbrekers die de buurt rond Valkenburg onveilig maakten. Natuurlijk gingen subiet alle deuren op de nachtsloten. We hebben heerlijk gegeten. Het vlees met de sausjes, stokbrood, de perfecte wilofsalade, alles was méér dan verrukkelijk. Halverwege werd ik echter erg slaperig en zocht de bank op waar ik me al snel languit nestelde en in dommelde. Ik werd er nog even wakker van toen Hadjie, de lieverd, een dekbed over me heen legde, terwijl zij aan tafel heerlijk door smikkelden…

Goedenavond. Voor zover nu bekend blijkt de ontsnapte lucht in de mergelgrotten van Valkenburg, een hoge concentratie te bevatten van een geheime stof die al voor de eerste wereld oorlog was ontwikkeld teneinde te worden ingezet als wapen bij chemische oorlogvoering. Inmiddels is ook de wijde omgeving ermee besmet geraakt. De politie alsook het Nationale Rampenfonds legt alle Nederlanders onder de grote rivieren op om tot nader orde binnen te blijven, ramen en deuren gesloten te houden.

Dinsdagavond: Toen ik me eindelijk uit een bijna bewusteloos gat omhoog worstelde was de tafel helemaal leeggeruimd, maar van Lu en Hadjie niets te bekennen. Ik nam aan dat ze een wandelingetje maakten. De sleutel stak echter nog aan de binnenkant van de voordeur. Inmiddels was het buiten helemaal donker en ik zette de TV aan, maar kreeg enkel testbeeld en ook op de radio, die de hele middag had staan galmen, was geen enkele zender te vinden  Het enige dat de tv uitzond was de Powerpoint presentatie van het Parkjournaal waar ik niet veel wijzer van werd. De hond leek uitgeteld en ik was ook nog steeds erg moe. Dat was vreemd, want zoveel hadden we die dag niet gelopen. Het begon me op te vallen dat mijn bloeddruk erg laag leek, dat ik wazig zag en licht in mijn hoofd was. Misschien had Luus gelijk, die voelde zich ook anders nu zij op een berg zat. Om tien uur was ik erg ongerust, maar ook een beetje kwaad. Waarom hadden de gastvrouw en -heer geen briefje op tafel gelegd dat ze de bus zouden pakken om met zijn tweetjes in Maastricht door te zakken? Zou het stel samen in de sauna zitten? Het bleef zeer stil boven en om twaalf uur waren ze nog steeds niet beneden. Uiteindelijk klopte ik op hun kamerdeur, maar het bleef doodstil en ik loerde even voorzichtig naar binnen. Niemand te zien. Ik kon amper nog op mijn benen staan en installeerde me in de woonkamer opnieuw op de bank want de twee feestvierders hadden waarschijnlijk geen sleutel bij zich. Er zat niets anders op dan te wachten zodat ik hen binnen kon laten.

Woensdag

Als een blok in slaap gevallen, kon ik vanmorgen alweer bijna niet wakker worden. Ik was geradbraakt, kon amper in de benen komen. Het leek wel of er lood in mijn armen en benen zat. Had ik iets verkeerds gegeten, dat ik er zo slecht aan toe was? Na een bijna onmenselijk inspanning kreeg ik mezelf naar de aanrecht gesleept. Het was al lang licht, bijna twaalf uur, terwijl ik de witte broodjes in de broodrooster opwarmde en een cupje Nespresso in het apparaat legde. Missy sliep als een roos, bewoog nog geen tipje van haar grote oren toen ik haar riep. Ineens stond het bloed in de aderen stil. Ging haar buikje nog wel op en neer? Het kon toch niet zo zijn dat…? Zonder vooraankondiging zakte ik door de knieën. Ik kon niet meer staan en op handen en voeten kroop ik naar de hond toe. Nog steeds bewoog ze niet en ik durfde haar amper aan te raken. Al lag ze er heel natuurlijk bij, toch wist ik eigenlijk half en half al dat ze... Gelukkig, ze was warm en ademde bijna onzichtbaar.

In paniek ben ik daarna door de hal naar de kamer van Lu en Ha gekropen. Hun bed was onbeslapen, maar deze keer liet ik het niet bij enkel naar binnen loeren, sleepte me naar binnen, net zo ver dat ik in hun badkamer kon kijken. Ik wilde gillen, maar er kwam geen geluid. Ik droom, ik droom dacht ik, wetend dat het niet waar was. Lucie en Hadjie lagen in een zeer onnatuurlijke houding tussen de douche en de wc, maar het was te donker om te zien of ze nog ademden. Ineens wist ik het zeker: vóórdat ik het bewuszijn velies moet ik naar bove om mijn dagboek bij te werreke. As ik dood ga kan niemand na vertellen wat ons is overkome. Met mijn allerlaatste kracht hees ik me op debillen naar bove, war ik nu nog steds an het tafeje zit te schreife, mar ik voel da ik tefeel foute mak, me nit mer kan conc en teren. Voor wie dit leestst: Ik heb een goe lev ghad.

Vr... gr. D...We l tevree

59826a29e5128d797b5a269b76ca2fdb_medium.

Al dagen werd gezocht naar twee Plazilliaanse schrijfsters die van de aardbodem verdwenen leken. Inmiddels heeft men alle stoffelijke overschotten en zwaar zieken uit het vakantie park op de Cauberg naar het ziekenhuis in Aken over gebracht. De meeste nog levende slachtoffers zijn niet aanspreekbaar. Aangezien men niet over voldoende goede beschermende pakken beschikt om alle huisjes te onderzoeken kunnen veel slachtoffers nog niet worden geïdentificeerd. In huisje 147  is naast twee dames een eveneens bewusteloze man aangetroffen evenals een hond, die men op afstand aan de chip in de nek heeft kunnen identificeren als ingevoerd uit een Roemeens asiel. Geen van hen is inmiddels uit hun coma gekomen.

Men wacht de resultaten van het onderzoek af dat zich uitstrekt tot ver buiten onze landsgrenzen. Doormiddel van het dagboek van één der slachtoffers, dat in huisje 147 is aangetroffen wordt duidelijk hoe de laatste dagen van de slachtoffers is verlopen. De Telegraaf heef verwoede pogingen ondernomen deze getuigenis in hun bezit te krijgen, maar Interpoll heeft dit, in nauwe samenwerking met Flikken Maastricht, kunnen verijdelen. Inmiddels heeft het virus Roermond en Sittard bereikt waar de eerste slachtoffers zijn gevallen. 

Reacties (42) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
heel spannend geschreven
Was je maar niet in die mergelgrotten gegaan !!!

Gelukkig ligt West-Vlaanderen de andere kant :-)
Gelezen en beoordeeld!
Gelezen en beoordeeld.
Zeer origineel en goed geschreven. Je bouwt de spanning echt op!!!
Dank je wel... Luus, Hadjie en ik hadden na de tocht door die lege stad ineens wel een aardig idee voor het verhaal. Er zitten veel waar gebeurde feiten in ook...hihi
Spannend verhaal. Heel realistisch in een uitgestorven dorp waar volgens mij niets te beleven is buiten het seizoen. Het is al lang geleden dat ik er geweest ben, dus ik voel me heel veilig.
Ik vind Valkenburg juist mooi buiten het seizoen. Niet al die toeristen en zo. Gewoon rustig.
Ik ben ook nooit zo voor die toeristen waarbij je over de hoofden kunt lopen, maar dit was echt he-le-maal uitgestorven, zoals je gelezen hebt.
Ja en nu helemaal. -))
Gaaaf! Mijn roots liggen in het Limburgse Vaderland... kon me met gemak inleven. Erg leuk geschreven. Hoop dat je weer snel opknapt.
Spannend verhaal :)
Door de realiteit ingegeven, zomaar, gratis voor niets...
zo gaat het meestal hè, als je je ogen en oren het werk laat doen, liggen de verhalen voor het oprapen :)