"Here comes Johnny!!"

Door Annelise777 gepubliceerd op Friday 23 January 01:20

De grootste angst van een novelist is een schrijversblok. De talloze proppen in en naast de prullenbak, de volle asbak en lege whiskyglazen hadden een signaal kunnen zijn voor Caroline, maar ze had er geen aandacht voor gehad. Zelfs niet toen ze hem starend naar de lege pagina in de ouderwetse typmachine had zien zitten. Dat hij al dagen ongewassen, ongeschoren en schamel gekleed achter het antieke bureau had gezeten, was niet nieuw voor haar. Immers, zijn laatste bestsellers waren geboren en bewerkt op dagen dat hijzelf op zijn slechts was. Juist op momenten als hij zwaar twijfelde aan zijn eigenwaarde, als hij zichzelf als niets achtte werd hij geinspireerd door zijn donkere gedachten. Donkere gedachten…. ontsproten uit zijn opvoeding, gestimuleerd door zijn omgeving en onderhevig aan de hormonen, de chemische stoffen, die chaos veroorzaakten in zijn brein.

De stress die voortkwam uit de wetenschap dat de deadline deze keer niet gehaald zou worden, keerde zich deze keer tegen hem. John was iemand die juist heel goed functioneerde als de druk op zijn hoogst was. Waarom leek het nu zo anders? Wat was er anders?

Hij reikte naar de fles op zijn bureau. Waar was zijn glas…? Zijn fles had de bodem bereikt, net als hijzelf. Dat wil zeggen, als hij eerlijk zou zijn geweest tegen zichzelf. Hij durfde zijn ogen echter niet te openen. Hij durfde niet te kijken naar de situatie die zich in werkelijkheid afspeelde. Waarom had hij het niet zien aankomen? Wat had hij gemist?

Caroline

Zij had hem lief gehad. Vanaf het begin toen ze aan elkaar waren voorgesteld. Zijn ontstuimigheid en zijn ruwe gezicht in fel contrast met haar leventje, haar opvoeding. Hij was haar enige houvast toen ze vluchtte uit haar gouden kooi. Hij had haar de maan beloofd en zij had hem geloofd. En in de eerste jaren was het voldoende voor haar. Ze lapten de regels aan hun laars en leidden samen een zwerversbestaan. Samen hadden ze de zeven wereldwonderen bezocht en zij had zich gerealiseerd dat dit het bestaan was waar ze altijd van gedroomd had.

Zij had hem aangemoedigd om zijn fantasien op papier te zetten. Ze had in hem geloofd en ze had gelijk gekregen. Hij was het talent waar Amerika op zat te wachten. De bestsellers gingen over de toonbank en het zwerversbestaan werd ingewisseld voor een landhuis in de bergen. Ze was gelukkig geweest. Heel gelukkig zelfs. Zijn grimmige buien voor lief nemend. Dat de eenzaamheid van haar leven met de bekende schrijver een tol ging eisen, had ze niet kunnen vermoeden.

Hoe meer hij schreef, hoe grimmiger zijn buien. Hoe grimmiger zijn buien, des te meer afstand ze van hem nam. Hoe meer afstand ze nam, hoe eenzamer zij werd. Misschien was het dan ook niet zo gek toen Alex, John’s vriend, aandacht aan haar besteedde tijdens zijn laatste verblijf in hun huis, dat zij zich realiseerde wat de eenzaamheid met haar deed. Ze had de armen van Alex als een veilige, warme haven ervaren. Niet dat dit haar bedoeling was. Ze had geen intentie om John pijn te doen. Het was gewoon gebeurd… Alsof het gepland was, kwam John op het verkeerde moment achter zijn bureau vandaan. Ze had hem deze blik graag willen besparen.

Caroline hield nog steeds van hem. Ze bevond zich echter in een impasse. John was een vreemde voor haar geworden. Ze miste de man die zij jaren geleden had leren kennen… Na de confrontatie van haar overspel hadden ze niet meer met elkaar gesproken. Zo ging ze ook deze avond alleen, zonder een woord te zeggen, naar bed.

Inspiratie

En hij schreef: ‘..... zijn hart, kil en versteend, verlangde gerechtigheid. Zijn hoofd, niet alleen dronken van whisky, maar ook dronken van woede en haat. Zijn ogen uitpuilend… in een roes van waanzin. Hij moest het doen… De stemmen in zijn hoofd, tot leven gekomen, moedigde hem aan. Wilde hij zijn mannelijkheid bewijzen, dan wilden zij bloed zien. “In bloed”, zo zeiden zij, “Worden alle zonden schoon gewassen.'

De geesten – de tot leven gekomen stemmen giechelden. Ze liepen voor hem uit. De liefelijke tweeling, met hun blonde krullen, draaiden hun verteerde gezichtjes naar hem om. Ze ontblote hun tanden, die rammelden in hun gescheurde kaken. Deze avond betekende voor hen de vrijheid, waar ze al zolang op gewacht hadden. Bloed was de enige weg tot vrijheid.

Vervolgens schreef hij: 'De deur van haar slaapkamer was gesloten. Zoals elke avond had ze de deur op slot gedraaid. Een trigger voor hem. Hij voelde opnieuw afwijzing. De woede laaide op. Hij bonste op de deur. Hij hoorde dat ze wakker was. Was ze op zijn komst bedacht? Waarom deed ze de deur niet gewoon open? Misschien was ze tot reden vatbaar en kon hij met haar spreken over het zoenoffer dat hij in gedachten had. De deur bleef gesloten. Een van zijn ‘stemmen’ maande hem om het niet op zich te laten zitten.'

Hij had echt geen idee hoe hij in het bezit gekomen was van de hakbijl, waarmee hij een insloeg op de slaapkamerdeur. Het hout splijtte en het geluid gaf hem een sussend gevoel. Alsof er over zijn bol, zijn haren gestreken werd. De pijn in zijn hart werd verzacht.

Het gat in de deur werd groter en zijn hart zwol toen hij haar verschrikte gezicht zag. Bevend als een rietje… Hij voelde zich groot, machtig en zijn grote dag was aangebroken… Hij voelde zich goed en lachte luid:

“Here comes Johnny”. 

Reacties (25) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
wah goed geschreven hoor!
Gelezen en beoordeeld.
Sjoow - die is binnen :)
Welkom!!

Een goede binnenkomer:)

Welkom en heel veel schrijf en leesplezier.
Dank je Berna. Ik kijk er naar uit om ook jullie verhalen te lezen.
Here comes Annelise!
Dit gaat een geduchte tegenstander worden in de opdrachten.
Welkom!!
Thanks - ben op dit moment alle verhalen aan het lezen. Wat een talent is hier te vinden, zeg! Ik geniet...
Nou ja, en we laten de bloederige details dan maar aan onze verbeelding over...
Wat goed geschreven en spannend dit verhaal!