Kasteel Xervelyn

Door Gymbo gepubliceerd op Thursday 22 January 19:55

De nacht viel als een verstikkende deken toen we via de majestueuze toegangspoort het domein Xervelyn opreden. In de verte lag het kasteel, verlicht door een sepia schacht van maanlicht. Verlaten, verwaarloosd en door velen ook vergeten. Dat is Kasteel Xervelyn. Dikke, ijskoude regendruppels spatten uiteen op de voorruit alvorens ze door de hard over en weer zwiepende ruitenwisser in de duisternis werden weg gemept. De harde dolomiet knarst onder de wielen terwijl we over de lange duistere oprijlaan  glijden. Eindelijk staan we voor de grote eiken poorten. Terwijl we snel de auto verlaten horen we de wind, huilend tussen de bomen, hevig tekeer gaan. Bladeren van de statige eiken die de oprijlaan sierden vliegen langs ons heen . Terwijl we snel onze kampeerspullen uit de auto gritsten horen we de enkele zwarte raven van boven op de toren een onheilspellend welkom uitkrijsen.

Nee, dit was eigenlijk niet het ideale moment om op Urbex trip te gaan maar het lag al zo lang vast, vrienden waren speciaal vanuit Engeland afgezakt om deze expeditie mee te maken. Eindelijk binnendringen in het magische Kasteel Xervelyn. Voorzichtig draait Peter de klink om. Als een reumatische oude man kraakt de knoestige houten deur langzaam open.  Een bedompte rottende geur komt ons tegemoet. Mike knipt zijn zaklamp aan, een prachtig marmeren vloer uit lang vervlogen tijden komt tevoorschijn. Dit was ooit de inkomhal van het kasteel, vandaag zal het onze slaapplaats worden. Ons, dat zijn: Peter, Kristien en ik, aangevuld met onze Urbex vrienden uit Engeland Mike en Dave. Om onze trip iets avontuurlijker te maken en om de allermooiste foto’s te kunnen schieten vroeg in de ochtend hadden we afgesproken dat we laat op de avond zouden vertrekken en overnachten in het kasteel. We hadden echter niet verwacht dat die nacht dat het weer zo zou tegenzitten. Ach ja, wij urbexers zijn niet echt angsthazen dus moesten we er maar het beste van maken. Het is een raar gevoel, ooit bruisten deze kamers van het leven, nu staan ze al jaren leeg. Na een nog heel late diner bij kaarslicht in de woonkamer van het kasteel, verhuizen we terug richting inkomhal waar iedereen snel in zijn slaapzak kruipt. Iedereen behalve Dave. Dave wou blijkbaar nog even op verkenning in het angstaanjagende Xervelyn. Gewapend met een kleine zaklamp verdween hij in de duisternis.

Terwijl hij de krakende trap naar de toren beklom, werd hij even opgeschrikt door een zwart katje met felgroene groene ogen plots voor hem uit sprong. Hoewel het een vriendelijk gezicht had was er iets over zijn nieuwe katachtige vriend dat hem een ongemakkelijk gevoel gaf. Toch was hij vastbesloten het erop te wagen. Na een klim vol spanning van een kwartiertje of zo, kwam het kleine schepsel abrupt tot stilstand bij een onheilspellend uitziend deurtje in het torentje en begon te miauwen. Dave haalde even diep adem en draaide voorzichtig de verroeste deurkruk. De kitten vloog de kamer in, gevolgd door Dave. Puur ongeloof wat hij zag. In het midden van de ronde torenkamer zweefde de spookachtige figuur van een oude Victoriaanse vrouw, gekleed in een zwarte jurk en sluier. Onder haar stond een hemelbed waarin een klein meisje rustig leek te slapen. Dave kneep stevig de ogen dicht en kneep in zijn arm.

In een seconde veranderde gans het tafereel. De lucht rondom hem werd ijskoud, zijn zaklamp viel uit, staalharde felgroene ogen keken hem strak aan . De oude vrouw schaterde als een heks. Langzaam dreef ze naar hem toe met in haar rechterhand een antieke dolk. Haar sluier was verdwenen, Dave keek recht in het gerimpelde vale gezicht van een tandeloze feeks. Haar lange fel witte haren leken te branden in de donkere torenkamer. Dave probeerde te vluchten, sissend vulde de kamer zich met rook. Vlammen verzwolgen de muur rondom de deur, zijn enige uitgang. De deur knalde hard voor zijn neus dicht. Het doodsbange kind n bed schreeuwde moord en brand. Dave snakte naar lucht en met tranen in zijn versteende gezicht, hamerde hij op de deur totdat de botten op zijn knokkels zichtbaar waren. Enkele tellen later waren de vlammen op mysterieuze wijze verdwenen, hete as achterlatend op de vloer. Intussen braken de eerste flauwe zonnestralen door  de gekleurde loden glasramen. Dave schraapte alle moed bij elkaar en draaide zich voorzichtig om. De kat en de oude vrouw waren verdwenen,  het meisje lag vredig in een diepe slaap. Ze leek ongeveer 8 jaar oud te zijn, had een stralend, hemels gezicht en krullend gouden haar. Ze lijkt wel een engel dacht Dave en slaakte een kleine zucht van verlichting alvorens hij snel terugdeinsde na het zien van afgrijselijke  horror: op het kussen lag geen meisje maar een grotesk, afgehakt, half gemummificeerd hoofd. Haar felgroene ogen gingen dwars door hem heen. Uit de gapende mond kropen tientallen rottende maden en de stank van de dood zoog de lucht uit Dave’s longen.

Met een hevig bonzend hart werd hij plotseling wakker. Zijn ogen knipten open. We zagen de opluchting van zijn fel bezweet gezicht stromen. Alles was een vieze droom geweest. Niemand van ons merkte de kleine zwarte kat met felgroene ogen op die in een hoekje aan haar bebloede pootje zat te likken. Het begon al redelijk licht te worden en na een kleine maaltijd gingen we aan de slag, Vermolmde houten vloeren kraakten onder onze voeten terwijl we de ene foto na de andere namen. Na twee uur rondlopen in Kasteel Xervelyn hielden we het voor bekeken en maakten we ons klaar om naar een volgende locatie te vertrekken. We pakten onze spullen en wandelden richting auto. Dave had nog geen vijf meter gewandeld of er klonk afschuwelijk gekrijs.  Een vijftal zwarte raven lieten zich van de toren vallen en storten zich als razend op Dave. Hun vlijmscherpe snavels zinken diep in zijn armen en benen. Verwoed scheuren de wraakzuchtige zwarte monsters melkachtig wit vlees, pezen en spieren van zijn lichaam alvorens terug richting kasteeltoren te verdwijnen. Snel duiken we de auto in en vluchten weg van horrorkasteel Xervelyn.

Nog geen uurtje later staan we in het plaatselijke ziekenhuis te bekomen van de aanval. Een verpleegkundige komt binnen om de diepe bijtwonden te verzorgen en verbanden te leggen. Een mooie jonge verpleegster met felgroene ogen die heel vertrouwd lijken. De ogen van een heks.

 

© Gymbo 2015
Pictures: Google.com

 

 

 

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Brrr , met al die details, brrrr, maar ja, die Urbexen zoeken het zelf op, omdat ze verlaten gebouwen spannend en leuk vinden, toch?
Is nog steeds de beste hobby die ik heb gehad :)
Geweldig geschreven..ik ben bang nu ;-)
Gymbo tegen Yneke
1
Gelukkig heb je het nu gelezen en niet gisteravond. Nachtmerrie had je er anders gratis bijgekregen :)
Yneke tegen Gymbo
1
Dat is zeker , haha ...hopelijk ben ik het aan het einde van deze dag dan kwijt, anders gaat het de komende nacht nog merriën ;-))
Gymbo tegen Yneke
1
Ben er deze week toch al meerdere vieze verhalen tegengekomen. De ene al griezeliger dan de andere. Hopelijk deze week een iets vrolijkere opdracht :)
Griezelig.
Schuld van Doortje, Haar opdracht, ik ben enkel uitvoerende macht :)
Eng... Jakkes!
It's only a story :) Gelukkig maar
Eng verhaal, maar ja, dat was dan ook de bedoeling.
Yeps, dat was de bedoeling£.
Gelezen en beoordeeld!
Dank je !
Gelezen en beoordeeld.
Dank je wel !