Lemniscaat

Door Natuursmurf gepubliceerd op Thursday 22 January 19:46

“Soms herken ik mezelf niet meer; lijkt het net alsof ik in een droom leef”

Zijn werk beheerste zijn leven. Hij wist niet eens meer wanneer hij voor het laatst vakantie had gehad. Het werk hield hem in een staat van alertheid, hield hem nuchter.

‘Harry, ik heb je vriendin, pardon ex-vriendin weer aan de telefoon.’
‘Zeg maar dat ik terugbel.’
Zijn collega sloeg hem op de schouder. ‘Ik snap niet waarom je haar hebt gedumpt. Ze was het mooiste en liefste meisje dat ik ooit heb aanschouwd.’
Harry keek hem met gefronste wenkbrauwen aan. ‘Had je toevallig zelf een oogje op haar?’
‘Hoe kom je daar nou bij? Ik zeg alleen dat…’
‘Laat maar, ik maakte een grapje. Hou het er maar op dat ze een beetje verstikkend voor me was en je kent me; ik heb behoefte aan mijn vrijheid.’

b9d3403970044fbe003d1c05682790d1_medium.

‘Wie ben je? Wat moet je van me? Ga weg. Nee, nee niet doen!


Hij was blij toen zijn mobiel ging. De slaap wilde niet komen, maar op dit moment hoopte hij dat het allemaal een droom was.
Geschrokken keek hij in het gelaat van de dode vrouw. Wild schudde hij de herkenning weg. Dit kon niet waar zijn!
‘Inspecteur?’
Hij kon zijn ogen niet van haar losrukken. Maaike, oh Maaike waarom?
‘Harry, gaat het wel?’
‘Ik kende haar,’ zei hij verslagen. ‘Oud klasgenoot en…’ Zijn stem stokte. Hij was haar nooit vergeten. Zijn eerste vriendin, een nooit vergeten liefde die hem achtervolgde tot in de nacht. De breuk. Een jeugdige onbezonnenheid die hij nog vele jaren betreurde. Hij had haar nooit meer gezien tot nu…

Harry was in eerste instantie kapot van het verlies. Het deed hem meer pijn dan hij gedacht had. Hij was haar nooit vergeten en de gedachte haar nooit meer in de armen te kunnen sluiten, dat ze voorgoed weg was, maakte hem werkelijk razend. Met een verbeten trek trok hij alle registers open.
Onmiddellijk werd een groot onderzoek gestart. De stad werd uitgekamd. Er was al jaren geen moord meer gepleegd en de zaak drong pijnlijk diep door in het hart van de mensen.
Het slachtoffer was met messteken om het leven gebracht. Er was echter geen spoor van de dader of het moordwapen en er waren ook geen vingerafdrukken gevonden. Opvallend was dat er een 8 gekerfd was in de palm van haar linkerhand.

Er ging een week voorbij zonder aanknopingen.


Onhandig bleef Celeste met haar hoge hak haken aan een losse stoeptegel.
Op haar knieën kroop ze rond tot ze eindelijk haar autosleutels gevonden had. De regen maakte alles erger. Minutenlang frummelde ze aan het slot. Haar lange natte haren zaten in de weg. De felrode schrammen op haar polsen lieten haar huiveren. Waarom had ze niet gewoon gewacht tot het droger werd? Ze beet hard op haar lip. Dat deed ze wel vaker als ze zich wilde concentreren. De smaak van bloed in haar mond bracht haar weer bij haar positieven. Ineens pastte de sleutel en eindelijk kon ze de regen ontvluchten. Ze startte de auto en reed de parkeerplaats af. De bliksem flitste en in het licht zag ze een schaduw voorbij schieten. Ze remde zo hard ze kon en gooide het stuur om. Slippend draaide ze een volle lengte om haar as voordat de rechter zijkant van de auto  tegen een lantaarnpaal beukte. Ondanks dat ze nog enigszins versuft was, gooide ze het portier open en rende naar het hoopje mens midden op de straat.
‘Oh mijn god, oh mijn god. Gaat het?’
Een snelle beweging maakte de verrassing compleet. Celeste deinsde achteruit. Haar gil verdween ongehoord in het onweer.


Hij aarzelde even alvorens uit de auto te stappen.
‘Inspecteur. Hier sta ik!’
Hij had een hekel aan de regen. Snel duwde hij het portier open, stak zijn paraplu op en terwijl hij voorzichtig om de grote plassen heen manouvreerde, nam hij het plaats delict goed in zich op. Harry kwam bij zijn assistente staan. ‘Slachtoffer?’
‘Celeste Jansen, negentien jaar oud. Ze werkte als serveerster bij dat nieuwe Indonesische restaurant hier achter. Het arme kind is behoorlijk te grazen genomen. Ze heeft messteken over haar hele lichaam en er is een 8 in haar rechterhand gekerfd. Het lijkt dat we hier te maken hebben met een seriemoordenaar. Inspecteur?’
Peinzend zat hij gehurkt bij het slachtoffer. Tranen drongen aan hem op. Traag kwam hij overeind, wankelde naar achteren, staarde naar de hemel en liet de regen op hem los. Waarom? Waarom? Hij wilde schreeuwen, maar de woorden bleven steken in zijn keel.
Karin kwam bij hem staan, pakte zijn hand. Hij rukte zich los. Ze pakte hem opnieuw vast en hij stortte zijn hart uit. Ook dit slachtoffer kende hij goed. Het was zijn buurmeisje die hij beschouwde als een dochter. Ze was een van de weinige vrouwen die hij in zijn leven toe liet.

175cb5fda0fbd70ad164e3d59e1bb1cf_medium.


‘Het spijt me, maar ik laat Inspecteur Rozenburg het onderzoek overnemen. Je weet wel waarom.’
‘Ik kan toch assisteren.’
‘Ik denk dat het beter is als je een tijdje met verlof gaat.’
‘Dat kan ik niet. Niet nu!’
‘Ik beloof je dat we die schoft vinden Harry, ik heb mijn beste mensen erop gezet.’


Hij begon aan zijn zoveelste glas toen er iemand op de barkruk naast hem ging zitten. Hij wierp even een glazige blik opzij voordat hij weer verder ging met vergeten. ‘Wat doe je hier?’
‘Er voor je zijn Harry. Er zijn nog mensen die om je geven.’
‘Ga naar huis Karin. Je hebt vast wel iets beters te doen.’
‘Harry. Harry, alsjeblieft.’
Hij pakte de fles weer op en draaide zijn rug naar haar toe. ‘Ga,’ zei hij toonloos.


Het mes flitste opnieuw. Het derde slachtoffer vocht voor haar leven, maar viel uiteindelijk zielloos ter aarde. Geen getuigen, niemand in de buurt behalve een driepotige zwerfhond die er droevig aan voorbij ging.


Wankelend liep hij de nacht in. Zijn benevelde geest ging hem voor. Toch was zijn instinct niet helemaal verdreven. Zijn hart liet hem niet los. Hij volgde zijn gevoel een nauwe steeg in en bleef toen stokstijf staan. Ondanks de duisternis zag hij het bloedspoor langs de goot trekken.
Hij knielde bij het levenloze lichaam neer. Voorzichtig draaide hij haar om en keek in het verstarde gezicht van zijn assistente.
‘Neeee!’ schreeuwde hij schor. Hij boog zich over haar. ‘Karin, vergeef me.’
Hij veegde haar lange haren weg van haar gezicht en zag de schreeuwende 8 op haar voorhoofd. Zijn blik verstrakte. Hij balde zijn vuisten en stond op. Zijn roes verdween naar de achtergrond. Hij speurde de straat af en merkte dat het bloedspoor verder ging. Gejaagd liep hij verder, steeds verder.
Harry was niet eens verbaasd toen hij zag dat het spoor naar zijn huis leidde. Met getrokken pistool duwde hij de voordeur open. Het licht was uitgeschakeld. Hij pakte een zaklamp uit een keukenla en volgde het spoor tot zijn woonkamer. Op de salontafel zag hij een mes liggen. Op het moment dat zijn vingers zich om het heft sloten, ging bij hem het licht uit.
Toen hij weer bij kwam, lag hij geboeid op de grond.
Een zaklamp scheen in zijn gezicht.
‘We moeten even een paar dingen afspreken Harry. Voor de politie er is.’
Verrast keek hij op bij het horen van de stem.
‘Ik moest toch iets doen om je aandacht te trekken.’
Hij keek haar geschrokken aan. ‘Nee. Nee, ik geloof het niet.’
Ze lachte hem keihard in zijn gezicht uit. ‘Denk je dat ik niet weet hoe iedereen mij ziet: dat lieve meisje met de onschuldige ogen.’ Ze wees naar het bebloede mes op tafel. ‘Daar ligt je bewijs en met jouw vingerafdrukken.’
Hij sloot zijn ogen, probeerde de bittere waarheid weg te drukken. Tenslotte keek hij weer op met een brandende vraag op zijn lippen. ‘Waarom?’
‘Acht augustus 2008. Herinner je die datum nog? Natuurlijk weet je dat. Onze eerste ontmoeting was voorbestemd net als onze relatie de jaren daarna. Waarom heb je het uitgemaakt? Was ik niet goed genoeg voor je? Ben ik je niet altijd trouw geweest?’ Ze spuugde de woorden met kracht in zijn gezicht.
‘Patricia, je weet dat ik van je hield, maar je liet me nauwelijks vrij. Ik…’
‘Smoesjes!’ schreeuwde ze. Een duivelse lach liet hem huiveren. ‘Ik vond je dagboek met je hopeloze liefde. Je schoolvriendinnetje die je nooit los kon laten. Nou, ik heb haar laten komen en weer gaan, speciaal voor jou. Net als al die andere vrouwen die je wel toeliet in je leven.’
‘Je bent ziek. Krankzinnig!’
‘Eindelijk heb ik dan je aandacht.’
‘Hartstikke gestoord!’
‘Ik ben de enige voor jou. Zeg het!’
‘Nooit!’
‘Dacht je nou echt dat je een keuze had? Jouw plaats is hier bij mij. Zeg het!’
‘Patries…’
‘Zeg het! Zeg dat je bij me hoort!’
Uiteindelijk gaf hij zich over. Hij had geen keuze. Ze zou hem alles afnemen. Zijn werk, zijn leven.

3fd6eae9f5bb7747a576860487fefea9_medium.


‘Vind je mij verstikkend?’ Ze keek hem recht in de ogen. Het manuscript hield ze in een wurggreep.
‘Ik, nee natuurlijk niet.’ Maar zijn lichaamstaal sprak anders.
‘Bert!’
‘Goed, oké misschien een beetje.’
Ze lachte iets te hard om zijn bekentenis. Er zat een klank in haar stem die hem niet beviel. Hij schoof zijn stoel naar achter. ‘Dit leidt nergens naar. Laten we deze discussie…’
Verder kwam hij niet. Perplex keek hij van het mes dat uit zijn borst stak naar zijn vrouw.


d034d1d671c511d91ca86154ecc86d61_medium.
 

‘Wat een cliché.’
‘Zit je weer stiekem mee te lezen?’ merkte hij lachend op.
‘Ik vind het maar een warrig verhaal. De schrijver wordt vermoord door zijn vrouw omdat ze vindt dat de antagonist teveel op haar lijkt?’
‘Waarom niet? Ik vind het niet slecht.’
‘Je hebt beter geschreven. Bovendien vind ik haar slecht uitgediept. Ze verdient meer.’
‘Meer wat?’
Ze haalde haar schouders op en zuchte. ‘Ik weet het niet.’
‘Je herkent je toevallig niet?’ knipoogde hij.
Ze keek hem stilzwijgend aan.
‘Je gaat je toch geen rare dingen in het hoofd halen?’
‘Je weet dat ik een hekel heb aan scherpe voorwerpen,’ wierp ze hem achteloos toe.
‘Gelukkig maar.’
‘Ik ga thee zetten. Wil je ook?’
‘Lekker schat.’

591a50ac92d94be530ac4be0043e984e_medium.


‘Het is de thee, nietwaar? Ze is zeker zo’n kruidenvrouwtje die alles afweet van giftige planten.’
‘Zou kunnen,’ knikte ik. ‘Toch?’
‘Ik vind alles goed wat je schrijft. Dat weet je. Kom, ga mee naar boven,’ fluisterde ze in mijn oor. ‘Gaan we je nieuwe boek vieren.’
‘Ik kom zo. Nog even afsluiten.’
‘Goed lieverd.’
Ik staarde naar het scherm. Er miste nog iets. Een passend eind. Het voelde nog niet helemaal af. Het voelde nog niet geschreven…’

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Verrassend geschreven. Leest ook lekker weg.
Bedankt Miesje.
Gelezen en beoordeeld!
Verwarrend en spannend (ik was helemaal niet van plan om het hele verhaal te lezen, maar kon niet meer stoppen)
Dat beschouw ik maar als een compliment.
Een mooi verhaal, maar nog geen passend einde?
Dank je en dat is de grote vraag.
gelezen
Gelezen en beoordeeld.
Vind het toch weer een hele goede.
Dank je Candice.