CARRY OUT

Door Johan Wijngaarden gepubliceerd op Thursday 22 January 11:59

Het is weer een bloedhete dag en, volgens de digitale tijdmelding op het dashboard van mijn huurauto,  lunchtijd: 12.30 uur. (Mijn maagklok is al veel eerder afgelopen). Dorst heb ik ook. Maar het water in mijn petflesje is inmiddels te warm geworden om er mee te douchen. Dus zeker niet om te drinken. In een “rural area” doemt onverwacht  “Brittani’s Restaurant” op en het is geen fata morgana. “Carry out” lijkt mij ineens een geweldig idee. Een picknick in bluesland, tussen de katoenvelden!

9842660beb4792120613b52c36e8c5b4_medium.

Als ik het restaurantje binnenloop, is er een tafeltje bezet door vier robuuste, locale arbeidskrachten, die zo te zien een geweldige hoeveelheid voedsel naar binnen werken. Ze voeren een fel gesprek met heftige armgebaren en volle monden en zijn het zeker niet met elkaar eens. De luide stemmen aan de tafel staken abrupt. Een oudere man met een honkbalpet op, een blauwe overall aan en op sportschoenen, stopt met het aanvegen van de vloer. De bezem onbeweeglijk. Ik loop door naar de vitrine waarin, verdeeld over twee schalen, voedsel ligt uitgestald: Rechts zo te zien vis (catfish?) en links twee geroosterde halve kippen. De gebrilde mevrouw -ongetwijfeld Brittani zelf- is stevig van postuur, heeft donkere krullen, draagt een witte schort en is voorin de dertig. Met de handen in de zij zegt ze: “Can I help you?” Naast mij verschijnt als bij toverslag, kennelijk van onder het andere tafeltje, een lieftallig meisje van hooguit drie. Twee rood gestrikte staartjes en een rasta kapsel. Een jurkje met veel knoopjes en roezeltjes, een prinsesje. Ze komt ongeveer tot mijn linker heup en staart mij, als door een fee stil gezet, met grote donkere ogen en open mond aan. Ik knipoog naar haar, maar haar beeld blijft onbeweeglijk.

Mijn keuze is gevallen op de geroosterde kippen, die er lekker uit zien. “I should like to have those chicken, ma’am,” wijs ik aan. “You want them both?” vraagt Brittani, “or just one? En: “One is four dollar” “I should like to have them both, please!” Ze knikt me toe, pakt de kippen uit de vitrine en vraagt: “Anything to drink?” “A sprite, please!” Ze werkt mijn bestelling netjes af, wanneer ik “I’d like to carry out, ma’am” zeg. “That ‘ll be eight dollar for the chicken and one for the sprite.” Ik geef haar tien dollar en ze geeft me er één terug. Al die tijd staart het meisje naast mijn knie mij als in trance aan. Ik zak op mijn hurken en frommel het dollar biljet in haar knuistje. Ze werkt net genoeg mee om het vast te kunnen houden. Kijkt mij -we zijn even op ooghoogte met elkaar- nog een keer aan en rent  dan op haar slippers, terwijl ze het bankbiljet als een trofee boven haar hoofdje houdt, naar haar moeder achter de vitrine. Ik loop met mijn lunchpakket in de richting van de uitgang. De man met de bezem zegt, vol trots: “That’s my grand daughter!” De mannen aan de tafel vallen hun middagmaal weer aan en zelfs buiten hoor ik hun luide stemmen. Ze zijn het nog steeds niet met elkaar eens.

4e66e6c5d23b7e7b607fbb9258222271_medium.

"een picknick tussen de katoenvelden"

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Weer van genoten. Behalve van je eetvoorkeur. -))
Maar als je moet kiezen tussen kip en vis, dan is voor mij de keuze heel erg makkelijk. Geen van beide. -))
Ik lus eigenlijk, qua vis, alleen zure haring. Maar die had ze niet.
Is ook ieksssssss net als elke soort vis en vlees.
Lus moet zijn lust, zag ik. Zonder vlees en vis blijft er voor mij niet veel over, Candice! Ieder zijn smaak!
Mee eens. Er is ook maar heel weinig wat ik wel eet.
Maar .... al eet ik bijna niks, muziek heb ik altijd aanstaan. En na mijn jaarlijkse Top2000 happening is het sindsdien weer tijd voor cd's.
En op dit moment is dat de CD
Wake Up Call van John - niet dood te krijgen - Mayall.

Die vent is ondertussen 81 en treedt nog steeds op en blijft goed.
Wat mooi geschreven, heel beeldend dat schattige meisje met strikjes die je zo in trance aan blijft staren zie het zo voor me, met plezier gelezen
Dank je wel! Een blanke man is een bijzonderheid, daar.