Ouder worden in Nederland

Door Rvzoest gepubliceerd op Wednesday 21 January 15:29

d154658378ebc9848fc6406ac23a7089_medium.Alhoewel ik 43 ben als ik dit schrijf is dit niet zo'n hele rare gedachte.. Het verontrust me hoe dat straks verder moet en ik de pensioengerechtigde leeftijd mag behalen. Ik ben mantelzorger voor mijn vader wat ik met liefde en plezier doe maar soms moet ik me flink verbijten omtrent zijn zorg.

Thuis wonen

Mijn vader woont op dit moment alleen in zijn eigen huis maar we hebben nu de magische grens van wel of niet ingrijpen bereikt. Al jaren geleden hebben wij Pa aangeboden enkele zaken van hem over te nemen zoals alle financiele afwikkelingen. Pa werd nogal nerveus als het ging om betalingen, hypotheek en dergelijke. Sindsdien is er een last van hem afgevallen. Helaas is er sindsdien wel het een en ander gebeurd zoals een hersentumor in zijn hoofd en tumoren in zijn longen. Pa is een sterke kerel qua uithoudingsvermogen, fysiek is het nu erg alarmerend. Hij is ontzettend mager en weegt slechts 50 kilo wat erg weinig is. Elke zaterdag zorg ik er voor dat hij voldoende eten in huis heeft, lekkere dingen wel te verstaan want het eten gaat moeizaam. Verder zorg ik er voor dat alles in huis blijft doorgaan en nemen mijn zus en ik samen met hem een kopje koffie en bespreken we de week.

Wij doen dit sinds een aantal jaren samen omdat wij het regelmatig erg moeilijk vinden om op bezoek te gaan bij hem. Soms is dat emotioneel erg lastig, soms word het tè persoonlijk en dan kunnen we elkaar opvangen. Pa krijgt 4 x op een dag een controlemoment waarin hij zelf kan aangeven wat er moet gebeuren. Zelf een boterham smeren gaat lastig, naar de WC gaan is lastig maar kan hij zelf, douchen moet onder begeleiding want de douche is boven.

Wat zou Pa willen en wat willen wij?

Het liefst zag ik Pa in een instelling met de juiste zorg. Helaas voor ons is de client, zoals men dat bij de zorg noemt, daadwerkelijk de klant en hij beslist als laatste. Wij, mijn zus en ik, kunnen wel sommige beslissingen nemen maar het merendeel mag onze vader invullen. Op dit moment is zijn empathisch vermogen nihil. Hij ziet niet dat anderen om hem heen dat we ernstige zorgen maken. Pa wil thuis blijven wonen ongeacht de consequenties.

Eerlijk gezegd zitten we nu te wachten tot er iets ergs gebeurd. Ik had zelf nooit verwacht dit te zeggen maar we sturen hier wel op af. We wachten op het moment dat we een telefoontje krijgen dat hij van de trap gevallen is, uit zijn bed gevallen is of dat hij per ongeluk het huis in brand steekt. Allerlei scenario's die wij liever niet zien gebeuren en willen voorkomen. 

Ook sociaal gezien gaat hij achteruit.. Kon hij nog enkele jaren geleden nog met mensen een normaal gesprek hebben, nu heeft hij moeite met 2 mensen in de kamer om een gesprek te volgen en is hij vaak kortaf en veelal gesfrustreerd. Iets wat wij kunnen begrijpen maar soms ook helemaal niet. Hij is vaak boos omdat mensen zijn denkwijze niet kunnen begrijpen.

Wat nu te doen?

Niet veel eigenlijk. We laten Pa in zijn waarde en proberen zo veel mogelijk problemen in te dammen en voor te zijn. We proberen het hem naar de zin te maken en van kleine leuke dingen proberen we iets groots te maken zodat hij zich dat kan herinneren zoals bijvoorbeeld zijn 80e verjaardag. We hebben vaak overleg met de zorg en de huisarts. Soms hebben we ook flinke discussies met de huisarts omdat wij vinden dat zij meer kan doen, bijvoorbeeld aan de bel trekken bij een geriatrist.

Mijn persoonlijke mening

Wat is mijn persoonlijke mening van dit alles? Ik zou zelf niet op deze manier oud willen worden. Ik had mijn plannen al gemaakt als ik wist wat de consequenties zouden zijn. Helaas heb ik geen kinderen maar ik zou ook altijd in gesprek blijven met mijn kinderen en open staan voor discussie. Persoonlijk mis ik mijn vader zoals hij was, veel van zijn karakter is geminimaliseerd en een open gesprek is niet meer mogelijk. In feite heb ik al jaren geleden al afscheid van hem genomen en ik praat tegen een schim van wat hij vroeger was en dat doet mij verdriet.

Ik heb de hoop dat we anders gaan kijken tegen ouderenzorg en zorg in het algemeen. Ik zie namelijk ook veel mensen in de zorg die goed weten hoe het moet en er alles aan doen om de zaken goed uit te voeren. Helaas zie ik ook mensen die niet weten hoe ze moeten handelen uit onkunde of zelfs (nog erger) desinteresse.

Het is absoluut niet mijn bedoeling een negatief of droevig verhaal neer te zetten maar een kleine inkijk te geven hoe wij tegenwoordig bezig zijn met ouderen. Het kan namelijk ook anders en wij zijn diegenen die er iets aan moeten doen.

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat vind jij van mijn artikel: Verpleeghuiszorg rampzalig?
Ik ga nu maar niet vermelden dat ik al een tijdje werkeloos ben denk ik... daar kan ik ook al een boek van schrijven ;-)
Mooi geschreven en de keiharde werkelijkheid... en dat alles heeft alleen maar te maken met één ding: Geld !

Ik ben van mening dat senioren die niet meer thuis kunnen wonen, liefdevol moeten worden ondersteund... dat kan natuurlijk ook gewoon, maar dat geld hebben wij als maatschappij er aan de ene kant niet voor over (we willen niet meer collectief denken) en aan de andere kant denken we dat er allerlei zogenaamde professionals nodig zijn naast de handen aan het bed...

Helaas gaat dat overal zo, in de Zorg, op scholen, bij de Politie, Defensie... werkelijk overal... en aangezien de Overheid, welke tegenwoordig steeds meer als Roverheid optreed, zijn verantwoordelijkheid op de gemeenten afschuift, zal dat niet snel verbeteren...

En intussen loopt de werkeloosheid op en worden mensen steeds meer misbruikt en als lastpost weggezet...
De ouderen van nu weten nog hoe het was... met die generatie nemen we afscheid van een ander leven, een leven waarin veel mensen nog wel collectief konden en wilde denken...

Het is een kwestie van tijd...