Kinderverhaaltje: spijbelen

Door Nonnie gepubliceerd op Wednesday 21 January 12:08

Samen met Jasper loop ik naar school, niet hand in hand, dat doen wij niet. Ik loop een beetje achter hem aan. Soms kijkt hij om of ik nog in de buurt ben. Jasper is groter dan ik en veel stoerder. Hij past op mij. We kennen de weg, het is maar een klein stukje naar school. Bij de schaapjes blijven we staan. Bèèèèh,  Ze komen naar ons toe. Ik vind schaapjes leuk. Het zijn net wolken op pootjes. Ik probeer er één te aaien.

Het is warm en de zon schijnt  op mijn blote benen. Ik draag een oranje rokje en groene schoenen. Goede schoenen, want dat vindt mama belangrijk.

De school is vlak naast de schaapjes. Ik kan het schoolplein zien liggen.. Daar lopen we straks heen. Eerst de schaapjes. Jasper is ook druk met de dieren. Even later vraagt hij. ’Zullen we naar de speeltuin?’ Yeah, de speeltuin! Daar zijn we al langs gekomen, dus we lopen terug en gaan spelen. Schommelen en op de wipwap. We vergeten de tijd. We vergeten school. We denken helemaal niet meer aan school. Als we klaar zijn met spelen, lopen we verder. En verder. Langs de straten, maar niet naar school. Als vogeltjes zo vrij. Dan zijn we klaar met spelen en is het tijd om naar huis te gaan.

Samen lopen we naar huis. Door de pluimpjes in de achtertuin kijken we naar ons huis. We zien mama. Ze is druk bezig met stofzuigen. Dan opeens ziet mama ons. Ze kijkt op haar klokje en loopt naar ons toe. ‘Wat doen jullie hier?’

 

8b13fe04af365f301972340656ac68e7_medium.

 

Meer Nonnie?
http://www.nonniegelezen.nl

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat geweldig! Ik voelde me tijdens het lezen weer even kind. Dank je Nonnie.
Da's grappig. Ik voelde me tijdens het schrijven ook weer even een meisje van 5.
Het spijbelverhaal wordt meestal verteld vanuit het perspectief van de ouders. Het is heel verfrissend om het eens te lezen vanuit de belevingswereld van het kind. Erg mooi, Nonnie
Klopt! Dank je wel, Lyra.
Stouterdje! Heb jij spijbeltjes gedaan? Foei dan toch!
Je hebt er wel een mooi verhaaltje van geschreven. Zullen we maar zeggen dat jouw verhaaltje jouw strafwerk is?

Als je belooft zo te blijven schrijven, dan mag je best vaker iets ondeugends doen! :-)
Licence to be naughty. Hahaha. Daar ben je een beetje laat mee, want toen ik eenmaal de smaak te pakken had...

Enfin, dit is iets wat ik maar niet aan de kinderen vertel. Opvoeden is immers voordoen en er zijn nou eenmaal voetstappen waar ze niet per se in hoeven te treden.
Leuk verhaaltje.
Dank je wel, Smurf.
Vanuit een vijfjarige schrijven is heel moeilijk maar je doet het fantastisch.
Echt hun belevingswereld!
Met een paar plaatjes erbij kan het zo in een kinderboekje.

je reactie hieronder: ik denk dat er niets is afgevraagd hoor, het is soms dodelijk stil op Plazilla. Ik ben net terug van weg geweest :)
Dank je wel.

Overigens, dat spijbelende kleutertje, dat was ik.
och jee, wel lief!! :-))
Daar dacht mijn moeder heel anders over.
Tja, moeders... soms zo kort door de bocht hè?
Ik hoor jullie het jezelf afvragen: is de thrillerschrijfopdracht Nonnie teveel geworden? Is nu gebeurd waar jullie altijd al voor hebben gevreesd? Heeft de infantilisering nu toegeslagen?

Nee, hoor. Dit is een manier om naar de essentie terug te keren en een verhaal te vertellen vanuit het perspectief van een vijfjarige. Dat dus.