Michiel de Ruyter

Door Koen V gepubliceerd op Wednesday 21 January 10:14

d476caad76d0f26dbad3fbf049550367_medium.

Samen met Michiel de Ruyter staar ik over de rede van Vlissingen. De wind is stormachtig en de meeuwen krijsen van verontwaardiging. Ik zit op een bankje kou te lijden, de zeeheld staat onaangedaan op zijn sokkel.

Soms gaan op zo’n moment de gedachten met je op de loop, want stel dat het standbeeld van Michiel de Ruyter voor slechts één enkele dag kon veranderen in een man van vlees en bloed. Hoe zou hij tegen onze maatschappij aankijken? Zou hij ons benijden, veroordelen of slechts medelijden hebben? Mijn eerste gang zou naar het Maritiem Museum in Rotterdam zijn. Zonder enige twijfel heeft Michiel belangstelling voor de ontwikkelingen in de scheepvaartbranche. Als ik hem een zeecontainer toon, zou hij dan kunnen bevatten dat de grootste containerschepen ter wereld bijna 20.000 van die dingen in één keer kunnen vervoeren? Daarna zou ik hem meenemen naar Pathé De Kuip waar de film over zijn leven draait. Is de film een juiste afspiegeling van zijn leven of hebben wij het verleden naar onze hand gezet en hopeloos geromantiseerd? Begrijpt hij de commotie die de film teweeg heeft gebracht? Hoe keken hij en zijn generatiegenoten tegen de slavenhandel aan? Was hij zich bewust van het leed van deze mensen of stond je daar vroeger gewoon niet bij stil en waren slaven slechts handelswaar? Klopte het dat hij een aantal slaven uit eigen zak had vrijgekocht? ’s Avonds zou ik hem meetronen naar de warme buurt van Amsterdam. Beschaamd zou ik daar moeten toegeven dat slavernij tegenwoordig nog steeds bestaat en dat er nog altijd op grote schaal in mensen wordt gehandeld. Zou hij mijn generatie daarvoor veroordelen?

Op al deze vragen zal ik geen antwoord krijgen. Michiel de Ruyter staat onbeweeglijk op zijn sokkel en merkt niet eens dat er zojuist een duif op zijn hoofd heeft gescheten.

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Leuk opgemaakt!
Heerlijk geschreven.
Dank! Ik buig deemoedig het hoofd.
Het is officieel: ik ben fan van jou!
Heerlijk die korte verhalen, en die laatste zin :)
Zéér vereerd! Die laatste zin is overigens naar waarheid: standbeelden zijn een favoriete 'hangplek' voor duiven. Flats ...
Doodstil laat hij alles over zich heenkomen, uitkijkend over de Westerschelde.

Zijn leven zal in ieder geval heel anders zijn geweest dan ons leven.

Ben jij in Vlissingen geweest? Mijn opa en oma woonden er. Ik kom er vrijwel nooit meer, maar het is een heel leuk stadje dat mijn hart heeft.
Ach, zo groot zal het verschil ook weer niet zijn. De problemen waar wij mee worstelen waren er toen ook al.

Ik kom graag in Vlissingen. Het is inderdaad een leuke stad. Bijzonder is ook dat de schepen vlak voor het strand langs varen.
Mijn vader heeft er ooit bij het loodswezen gewerkt. Ik vind het wel jammer dat de veerboot niet meer vaart. De inwoners die vlakbij het strand woonden, gingen pas naar bed als de laatste veerboot binnen was.

Mijn cavia ligt er overigens begraven. Ergens bij het knollenstrand.
Nog steeds is het loodswezen erg actief vanuit Vlissingen. Prachtige schepen die midden in het centrum aanmeren, een genot om naar te kijken. De Westerscheldetunnel heeft inderdaad de taak van de veerboten voor auto's overgenomen. Er is echter nog steeds een veerpont naar Breskens voor fietsers en voetgangers die om het half uur vaart.
Dat is inderdaad een genot om naar te kijken, ja. Ik weet dat er nog een veerpont is, maar het is toch anders dan die boot.

Met mooi weer kan je België zien liggen. soms kan je ook de mast nog zien van de boot die ooit voor de kust vergaan is. Die mast stak altijd een stuk uit, maar is tijdens een storm helaas afgebroken. Ik geloof dat je het alleen nog ziet bij laag water.

Vlak bij de gevangenetoren als ik het goed zeg, is de maquette van Vlissingen en daar staat de mast zelfs op afgebeeld. Dat ding is beroemd.