Tik, tik, tik!

Door LadyDi gepubliceerd op Monday 19 January 13:07

Mijn hoofd bonkt.
Ik ben misselijk. In mijn lichaam draaien verschillende temperaturen door elkaar heen in een stroomversnelling die ik niet herken. Het lijkt alsof ik dronken ben; een gevoel dat ik mij vaag kan herinneren. Weer stijgt een helse hitte in me op. Ik wil mijn ogen openen maar dat lukt niet. Het lijkt alsof mijn oogleden aan elkaar vast geplakt zitten. Wat is dit! Ik wil uit bed opstaan maar ook mijn benen reageren niet.

Een vreemd geluid.
Voetstappen op tegels? In mijn slaapkamer?

“Goedemorgen dame, gaan we bijkomen?”
Ik herken de stem niet, waar ben ik? Opnieuw probeer ik mijn ogen te openen en dit keer krijg ik ze op een kiertje. Als in een onderwater wereld zie ik een man voor mij zitten, die me gebiologeerd aankijkt. Ik wil iets zeggen, maar dat lukt niet. Ik heb tape voor mijn mond? Waar ben ik?!

“Tja, dat is wel even schrikken hè?”
De stem klinkt vriendelijk en rustig, maar toch voel ik er ook iets bedreigends in. Mijn hartslag is hoog en ik voel het zweet langs mijn slapen lopen. Met mijn handen wil ik deze wegvegen maar ook dat lukt me niet.
“Aan handen en voeten gebonden heet dat dus”, hoor ik de warme stem weer zeggen. Warm, maar toch met een verkilling die me benauwt.

“Ja, af en toe kunnen dingen anders lopen dan je verwacht, dat heb ik ook wel eens. Soms heb je best hoge verwachtingen van iets en dan valt dat enorm tegen. Je wilt er van alles aan doen maar je kunt het niet, omdat je gewoonweg aan de goodwill van anderen overgeleverd bent. Op zich is dat uiterst lastig. Begrijp je?”
Of ik dat begrijp? Waar heeft die man het over? Waar ben ik?

“Oh, haha... grappig is dat. Je kunt helemaal niet antwoorden hè? Nee, dat is zo. Weet je, ik heb een goed idee. Goed luisteren hè?” Hij staat op en komt met zijn gezicht heel dicht voor de mijne. Ik ruik zijn koffieadem en zijn goedkope aftershave, die me opnieuw misselijk maken.

“Ik ga het je langzaam uitleggen, want je begrijpt de dingen niet zo snel, dat is de reden ook dat je hier bent. Zit je goed?” De vriendelijke toon komt duidelijk sarcastisch over en mijn hartslag gaat wederom omhoog in een versnelling die me duizelig maakt. Wie is deze man en wat wil hij van mij!

“Heel goed luisteren dame, dan gaan we kijken hoe snel je het oppakt. We doen een testje, zodat we beiden weten of we elkaar begrijpen. Goed?”
Ik kan niets zeggen maar dat wil hij ook niet. Het tape op mijn mond trekt. Ik voel dat het tape helemaal rond mijn hoofd vast zit en ook mijn haar zit akelig trekkend erin geplakt.

“Laten we iets afspreken. Als jij ‘ja’ wilt zeggen, dan knipper je tweemaal met je ogen. Je kunt het onthouden met een ezelsbruggetje: JA heeft twee letters, dat is twee keer knipperen. Kun je dat onthouden denk je?”
Ik druk mijn ogen dicht, open ze, en weer druk ik mijn ogen dicht om ze te openen.

“Hey, slimme meid! In één keer goed! Je leert snel, dat moet ik je nageven. Zullen we meteen doorgaan naar de volgende les? Ja hè?
Luister weer goed, want nu  gaat het een stuk ingewikkelder worden. ‘Ingewikkeld, haha, wat een leuke woordspeling in dit geval. Best grappig, vind je ook niet? Nee, antwoord maar niet, ik denk dat je het wel begrijpt. Oh ja, we gingen naar de volgende les. Stel, dat ik je een vraag stel waarop je met ‘nee’ zou willen beantwoorden, dan spreken we weer wat af. Goed? Als jij ‘nee’ wilt zeggen, dan knipper je eenmaal met je ogen. Het moeilijke hiervan is dat er geen ezelsbruggetje is, want ‘nee’ zijn drie letters en je hoeft maar eenmaal te knipperen. Het komt dus op zuivere intelligentie aan in dit geval. Oké, we gaan het even testen: zeg ‘nee’ tegen mij.”
Ik sluit mijn ogen en ik open ze weer.

“Ja! Goed zo! Ik ben blij dat we elkaar begrijpen en dat wij nu goed met elkaar kunnen communiceren. Dat is waar het allemaal om draait hè, een goede communicatie. Persoonlijk vind ik dat mensen te weinig naar elkaar luisteren en het ook goed door laten dringen. De meeste mensen hebben een te gejaagd leven en denken alleen maar aan zichzelf, waardoor zij de vraag van anderen gewoon missen. Het zou kunnen dat het hen helemaal niet interesseert. Wat denk jij? Jawel, je moet het met me eens zijn dat het ieder voor zich is in deze maatschappij. Ben jij ook zo? Heb je het zo druk met je eigen onzinnige kul-leventje zodat je de behoefte van de mensen om je heen helemaal niet ziet of hoort? Zelfs als ze aan je deur komen met een vriendelijke glimlach om je uit te leggen dat er mensen in nood zijn? Zo ben jij toch niet? Jij zou dan toch helpen? Toch?”

Ik knipper snel tweemaal met mijn ogen, in de hoop dat ik hem tevreden stel.

“NEE! Je snapt het niet! Was ik vergeten om te zeggen dat je niet mag liegen? Ah, dat is waar, foutje van mijn kant. Je mag dus niet liegen. Duidelijk? Weet je, het is allemaal best wel veel, zo’n eerste les, dus ik ga je even alleen laten, zodat je het kunt laten bezinken. Goed? En dan ga ik meteen even eten, en wellicht een dutje doen want ik heb er een lange nacht opzitten. Het is best vermoeiend hoor, om een vrouw die niet meewerkt, in een kofferbak te laden en later weer uit te laden. Oh ja, die hoofdpijn van jou zal daarvan afkomstig kunnen zijn, je kwam nogal hard tegen de rand van de bak aan, sorry daarvoor. Nou, tot laters, vermaak jezelf even, ja?”

Ik hoor de voetstappen de ruimte verlaten en een deur wordt gesloten. Zou hij nu echt weg zijn?
Mijn gezicht jeukt, door de tranen die over mijn wangen lopen. Het trekkende tape trekt aan mijn huid en haar, ook dat is een oorzaak van de jeuk. Ik haal diep adem.
Waarom ben ik hier? Wat wil hij van mij?! Ik kan geen kant op. Mijn handen zijn aan de stoelleuning getaped en mijn enkels zijn aan de stoelpoten gebonden. Wat heb ik hem misdaan om hem dit te laten doen?

De ruimte waarin ik zit is klein en eenvoudig. Witte muren met een enkel schilderijtje van een jochie dat een traan in zijn oog heeft. Een prent waarvan er in elk huis wel een te vinden is. Aan de bovenkant van de muur tegenover mij zie ik een raampje dat gesloten is. Ik kan niet naar buiten kijken want het raam zit veel te hoog. Voor mij staat een tafel met nog een stoel. Op de tafel ligt een krant. Op de voorpagina zie ik in grote koppen ‘radicale moslims’ staan. Het zal de krant van vandaag wel zijn.
Wat doe ik hier en wat wil hij van mij?!
Hij is een man waar ik zomaar mee uit zou kunnen gaan. Een aantrekkelijk uiterlijk en een warme stem. Best charmant ook, op het eerste gezicht dan, want hij is zwaar gestoord. Hoe zouden ze thuis reageren op het feit dat ik opeens weg ben? Gaan ze mij zoeken? Wordt de politie ingeschakeld? Mijn kinderen… zouden ze zich zorgen maken?

Misschien vermoordt hij me wel! Ja, hij heeft geen masker voor dus ik zou hem aan kunnen geven met een duidelijke beschrijving. Hij gaat mij nooit laten gaan… ik ben ten dode opgeschreven!
Wat zei hij nou over communicatie? Ik communiceer prima! Waar gaat dat over? ‘Zelfs als er iemand aan je deur komt om te zeggen dat er mensen in nood zijn…’ Hij heeft iets vaags bekends; heb ik hem al eens gezien? Is hij bij mij aan de deur geweest dan?
Ik moet rustig worden en helder nadenken! Niet van alles door elkaar! Hij gaat mij martelen tot ik sterf? Ik ga dood. Wat een vreselijk vooruitzicht. Ik zal een heel pijnlijke dood sterven en niemand van mijn geliefden is bij me. Ik ga helemaal alleen een hel in.

De deurkruk! Hij komt weer binnen.
“Ik heb even lekker ontbeten maar ik heb geen rust in mijn lijf om een dutje te doen. Jij ook niet? Normaal gesproken heb jij het ook druk toch? Nu zou je even kunnen slapen en toch doe je het niet? Hmm… vreemd! Maar ik had zo gedacht om het traject maar meteen door te zetten, dan houd ik misschien wel tijd over voor andere dingen.”
Hij haalt een mes tevoorschijn en houdt deze voor me. Het zweet breekt me uit en ik weet dat dit het einde moet zijn. Zou hij het snel doen? Mijn strot doorsnijden, en dan is alles voorbij?

“Mooi mes hè? Weet je hoe scherp het is? Wacht, ik laat het je even zien, goed?”
Hij pakt de krant en legt deze op het snijvlak. Met een snelle beweging haalt hij het mes omhoog en de krant splijt zich in tweeën.
“Geweldig hè? Zeg maar ‘ja’. “

Ik knipper tweemaal met mijn betraande ogen.

"Weet je, jij denkt nu dat je je in een rotpositie bevindt maar eigenlijk valt dat allemaal nog wel mee. Jawel, je gaat het even moeilijk krijgen, maar je kunt nu nog ademen toch? Best grappig als je bedenkt dat dit helemaal niet zo vanzelfsprekend is, weet je dat? Jawel, het is behoorlijk moeilijk om je dat voor te stellen, dus ik heb een spelletje bedacht. Leuk hè? Luister weer goed, want het is weer iets moeilijks. Luisteren op zich al, voor jou dan, maar het wordt best een beproeving. Gewoon even blijven zitten ja? Oh haha, best grappig, want je kunt sowieso geen kant op natuurlijk.”

Hij pakt het mes weer op, dat mijn gezicht angstaanjagend benadert.
“Huuu” Nee!!
“Sstt! Heb ik je gevraagd om geluid te maken? Stil!!”
Het mes laat hij als een scheermes langs mijn betraande wangen gaan. Wanneer komt de doodsteek?

Ik voel de punt in mijn huid prikken. Opeens gaat hij met die punt over het tape en hij probeert er een gaatje in te prikken, door het mes ronddraaiende bewegingen te geven. Ik voel de punt op mijn lip prikken.
“Nou, dat viel wel mee toch? Aansteller! Maar weet je, ik ben nog niet klaar. Als jij je mondje een beetje opent, dan gaat het wat sneller. Gewoon de tandjes even van elkaar, kun je dat?”

Hij pakt een rietje en schuift deze door het gaatje, mijn mond in.
“Grote meid! Momentje, ik ben nog niet klaar.” Met de rol tape plakt hij de rest van mijn gezicht af, op mijn ogen na. Mijn neusgaten worden zorgvuldig met extra tape afgesloten. Ik kan bijna niet ademen!

“Zo, en dan is het nu de bedoeling dat je heel rustig ademhaalt, want je hebt niet zoveel zuurstof hè?  Ik moet toegeven dat ik het best een duidelijke test vind, vind je ook niet? Je voelt nu goed wat het is, om niet goed te kunnen ademen? Dat het niet vanzelf gaat? Best heftig hè? Zeg maar ‘ja’.”

Ik knipper tweemaal met mijn ogen.
“Grote meid! Je bent best een taaie hè? Met een beetje concentreren en rustig blijven, kun je in leven blijven toch?” Hij gaat zitten en haalt een pakje sigaretten uit zijn zak.
“Tijd om de krant te lezen, dus je moet jezelf even vermaken. Goed?”

Hij steekt de sigaret aan en blaast de rook de ruimte in. Met alle kracht probeer ik mijn ademhaling rustig te houden maar nu krijg ik die rook ook nog binnen. Ik wil mijn keel schrapen maar ook dat valt niet mee want dan ontregel ik mijn ritme. Ik voel me duizelig en zwaar worden. Het zweet gutst mijn poriën uit. Ik zie de nagelriemen van mijn hand blauw worden en ik weet dat ik het bewustzijn ga verliezen. De man slaat de pagina om van de krant en neemt nog een haaltje. Hij zegt iets tegen mij maar ik hoor het niet goed. Zijn stem galmt weg in een ellenlange echo, tot ik helemaal niets meer hoor.

“Hallo, wakker worden!”
Met twee ferme kletsen tegen mijn wangen kom ik weer bij. Hij heeft het tape rond mijn neus weg gehaald en het rietje is er ook uit. Ik adem diep! En nog eens, en nog eens. Wat wil die malloot van mij??
“Waardeloos hè, als dat je overkomt. Jawel, dat is echt een probleem. Wat dacht je? Dat je doodging? Zeg maar ‘ja’.
Ik knipper tweemaal met mijn ogen.

“Dat dacht ik al.
Wat een ellende allemaal in zo’n krant hè, en dit is slechts van één dag! Erg hè, al die oorlogen en doodsbedreigingen. Weet je, het is best grappig dat deze bedreiging er eigenlijk voor heel veel mensen altijd al is, en dan hoef je niet eens in oorlogsgebied te wonen. Weet je dat? Antwoord!”
Ik heb geen idee waar hij naar toe wil en ik knipper slechts eenmaal.

“Zie je nou wat voor trut je bent!? Moet ik het uitleggen dan? Hoe dom kun je zijn!?”
Zij stem klinkt totaal niet sarcastisch vriendelijk, er is nu een ernstige kwaadheid.Hij komt heel dicht bij me zitten en laat het mes over mijn blote arm glijden.
“Tik, tik, tik. Kijk nou, wat grappig. Als ik op je arm tik dan zie ik je bloedaderen omhoog komen. Dat doen ze in een ziekenhuis ook, als ze bloed willen prikken. Ik zou zomaar die ader op kunnen pakken met mijn mes en hem doorsnijden. Fascinerend hè?”

Weer doet hij niet wat ik verwacht. Hij gaat terug achter zijn krant en praat verder.
“Oké, stomme muts, ik zal het wel uitleggen. Die ademnood die jij had, dat hebben heel veel mensen, elke dag. Wist je niet hè? Of is het gewoon zo dat het je niet interesseert? Heb jij ook zo’n belachelijk facebookprofiel met ‘Je suis Charlie’? Dat is gemakkelijk hè, en het maakt je populair omdat je ergens voor opkomt. Maar je medemens echt helpen komt niet bij je op hè? Zeg maar ‘nee’, trut!
Ik knipper eenmaal met mijn ogen.

“Ik wist dat je het met me eens zou zijn. Je staat er echt niet bij stil dat astmapatiënten elke dag moeite hebben met ademhalen hè? Maar dan zijn er gelukkig goede mensen, die urenlang in de regen lopen met een collectebus om voor het astmafonds geld te innen, zodat onderzoek en medicamenten financieel ondersteund kunnen worden. Het interesseert hen niet als ze doornat, koud verkleumd langs de deuren moeten, omdat ze zich voor die patiënten inzetten. Weet je wat dan zo achterlijk is? Jij niet hè?! Ze staan dan voor een deur met die collectebus en dan wordt er doodleuk gezegd dat het nu niet uitkomt! Dat gebeurt hè! Zeg maar JA!”

Ik knipper tweemaal met mijn ogen en de tranen lopen over mijn wangen.
Ik had toen geen tijd…

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (43) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heel navoelbaar! Ik ben benieuwd of je ook nog aan een alternatief slot voor dit verhaal had gedacht.
Nee, ik had dit constant in mijn gedachte. Maar het had wel anders gekund ja.
Dank je wel voor je reactie!
Gelezen en beoordeeld.
In elk geval heel creepy. Alsof je dat mes voelt prikken, de dader hoort spreken.
gelezen
Je bouwt de spanning goed op, je beschrijft hem als een echte 'creep', maar het eind vond ik een beetje teleurstellend. Het past niet. En dat is erg jammer want je was bijzonder goed op dreef.
Hij verandert niet opeens in zijn manier van praten en het gesprek loopt lijnrecht naar die ontknoping.
Maar het is jouw mening als lezer.
Dank je wel!
Het is juist die ontknoping die ik niet vind passen bij de rest van het verhaal. Ik weet dat het niet jouw stijl is, daarvoor al een groot compliment, maar persoonlijk had ik voor een ander einde gekozen.
Vind je mijn andere verhaal beter?
http://plazilla.com/page/4295161216/gualtiero-de-gondelvaarder
Als verhaal wel al zou ik het niet direct in de categorie thriller plaatsen.
Gelezen en (voorlopig) geoordeeld!
Mijn voorkeur gaat ook naar het eerste verhaal en ik besef dat het voor jou daarmee allemaal niet makkelijker wordt.
LadyDi tegen Yrsa
1
Nee inderdaad *zucht*
Ik ga nog eens zwaar nadenken

Dank je wel voor je reactie!