Gualtiero, de gondelvaarder

Door LadyDi gepubliceerd op Sunday 18 January 19:59

Hij weet het.
Er gaan geruchten die nooit zullen verstommen. Hij zal nooit verbintenissen aangaan, dat is zijn lot. Vereenzaming, door een verleden dat hem altijd zal achtervolgen; dat is zijn meedogenloos uitzicht. Gevangen in zijn eigen identiteit, is de straf die hij geërfd heeft van zijn opvoeders.

Hij schuurt zijn rug tegen de hoek van de muur.
Dat is de enige manier om de pijn van littekens tegen te gaan. Littekens die hij zijn leven met zich mee zal dragen. Verhullend in het duister zal hij zijn levenswandel voortzetten.

Mensen, waar hij noodgedwongen mee te maken heeft, weten niet van het afschuwelijk geheim, dat hij tot in lengte van dagen met zich mee moet dragen. Met priemende getekendheid zal hij zijn tijd slijten, tot hij zijn eigen dood met een glimlach tegemoet zal zien. Hij zal de demonen in de rode ogen kijken en de eeuwigdurende martelende straf ondergaan.

Geen spiegels.
Zij, die hem denken te kennen, weten dat. Hij is hier dreigend duidelijk over.
De man met de donkere kap over zijn hoofd, die zich enkel laat in de avond in de donkere steegjes begeeft, heeft zo zijn afspraken. Twee keer per jaar leidt zijn weg naar Alessandra, om hem te voorzien van kleding. Zij weet dat ze, nadat hij een afspraak heeft gemaakt op een nachtelijk uur, haar winkel moet ontdoen van spiegels. De vele spiegels blindeert zij met oude velours gordijnen, speciaal voor hem. Hij zal dan voor een aanzienlijk bedrag kleding van een hoge kwaliteit aanschaffen. Jawel, het is een heer. Het jaarlijks terugkerende carnaval doet hem besluiten om ook wat kostbare maskers en bijbehorende gewaden af te rekenen.
De enorme omzet die hij haar gunt, laat haar zwijgen. Ze stelt geen vragen en zal nooit antwoorden geven.

Ze weten het.
Die vreselijke nacht in de donkerste dagen van zijn ellendig bestaan.
Natuurlijk hoorden zij het schreeuwen, dat bijna aangenomen werd als een gewoon terugkerend feit. Feliciana zou zich weer een paar dagen niet vertonen, door de afschrikwekkende aanvallen van haar echtgenoot. Ze schaamde zich voor haar verwondingen. Een goede echtgenote zou dit niet overkomen; de schuld lag bij haarzelf vond zij. Niemand bemoeide zich hiermee. Een enkeling gaf haar een seintje als haar man Leopoldo in Venetië gesignaleerd was, toch verschuilde zij zich niet voor hem. Samen met haar zoontje Gualtiero probeerde ze, tussen de fysieke aframmelingen in, een normaal bestaan te leiden.

Tot die nacht.
Het schreeuwen was anders. De geluiden waren ‘beestachtig’, zo omschreven enkele omstanders het later. Toen zij de woning van Feliciana binnengingen, troffen zij haar lichaam verscheurd aan. Haar vlees lag in delen, op de zwaar met bloed besmeurde vloer. Leopoldo was nergens te bekennen. Niemand heeft de aanblik in de ogen van Gualtiero ooit kunnen vergeten. Met een ernstig gehavend, naakt lijf, stond hij naast zijn moeder, met een koude stoïcijnse uitdrukking op zijn gelaat. Naast het dode lichaam was er nog meer gestorven die nacht: het gevoel van hun kind. Leopoldo is nooit meer gezien, men nam aan dat hij dit keer te ver was gegaan en daarom was gevlucht.

Zij denken dat.
Nogmaals schuurt Gualtiero zijn rug tegen het ruwe pleisterwerk van de muur.
Die nacht keek hij in de spiegel en dacht daar zijn evenbeeld aan te treffen. Was dit zijn werkelijke uiterlijk? Het afschuwelijk bloeddorstige gelaat, met ogen die het doel verraden van zijn acties, pijnigden hem als messteken in zijn hart. Waarom was dit beeld geboren, dat uiterlijk totaal niet op hem leek? Door zijn vader? Jawel, hij hoorde zijn vader binnenkomen, en de dreiging was weer daar. Waar was hij toen zelf?

Hij zag zichzelf altijd als een slachtoffer dat almaar moest aanzien dat zijn moeder mishandeld werd. Zoveel nachten had hij zich al verscholen en zich in slaap gehuild, in de hoop dat zijn vader de volgende ochtend weer weg zou zijn. Hij was het lieve jongetje, dat van de bakker stiekem een croissantje aangereikt kreeg.

Zijn andere ik leefde in de spiegel.
Die wetenschap probeerde hij te onderdrukken door nooit meer in een spiegel te kijken. Zijn demon zou eruit komen en hem overnemen; in iets wat hij niet was. Mensen om hem heen hoorde hij over hem spreken als een charmante verschijning; zo was het en zo moest hij door het leven. Om spiegelende winkelruiten te voorkomen, begaf hij zich enkel in de avonduren in de straten, als deze met beveiligingsrolluiken waren afgedekt.

Natuurlijk zou hij de liefde willen verwelkomen in zijn leven, een intens diep verlangen dat hoort bij de wensen van eenieders hart. Vaak had hij op het punt gestaan om de mooie Alessandra te kussen op haar sensuele, rode lippen, om vervolgens haar glooiende rondingen te betasten. Hij zou haar meegenomen hebben naar zijn vertrekken en haar nooit meer laten gaan, alleen al om de nachten een warmte te geven. Maar zijn geheim zou tussen hen staan. Het monster in hem zou een keer naar buiten komen, op een onverwacht moment dat hij zijn spiegelbeeld zou treffen. Zou zijn demon de bloedmooie Alessandra dan net zo toetakelen zoals het zijn ouders aangedaan had? En die vele anderen?
Uit liefde voor haar, liet hij deze hartstocht meevaren, in de nachtelijke gondel waar hij zijn geld verdiende aan romantische stelletjes die onder het genot van de volle maan en het geluid van het zacht, klotsende water, door hem vervoerd werden.

Tot in de vroege ochtenduurtjes, niet gehinderd door het massavervoer van de vaporetto of de aanwezigheid van de traghetto, vaart hij sindsdien zijn tochtjes over het Canal Grande, om op het afgesproken punt aan te leggen.

63245db7fd0389b6ff85819193c9f1b6_medium.

“Viola, ga jij maar aan de rechterkant zitten.”
Een licht beschonken, vrolijke jongeman geeft Gualtiero 100 euro in de handen.
“Burano alstublieft.”
“Gaat u ook ‘O sole mio’ voor ons zingen?” giechelt het meisje, terwijl ze door de eerste schommeling tegen haar vriend aangedrukt wordt. Deze vindt het wel cosy en hij slaat zijn arm om haar heen, om weer terugschuiven te voorkomen.
“Het spijt me, lieftallige dame, maar mijn stembanden gunnen me het niet dat ik jullie hiermee verblijden kan. Ik kan als tegenprestatie een mooi sfeermuziekje aanzetten?”
Zonder dat ze hier echt op reageert, zet Gualtiero de tonen van een licht klassiek stuk aan van Andrea Bocelli. De muziek wordt blijkbaar goedgekeurd want het stel ontspant zich terstond in een hartstochtelijk moment. De jongeman laat zijn hand nonchalant over haar witte,linnen jurkje schuiven waardoor haar ontblote knie glanzend, door de weerkaatsende verlichting van de grachtenpanden, tentoongesteld wordt. Enigszins gegeneerd breekt zij deze handeling af, met een licht duwtje en een korte kus. “Vannacht schatje”, horen beide mannen haar zeggen.

Gualtiero laat zijn vier meter lange roeispaan door het donkere water glijden en de gondel vaart in een rustig tempo voort. Zijn gezicht houdt hij duidelijk gericht over, en langs het stel heen, om hen de nodige privacy te geven.  De muziek valt stil; enkel de geluiden van de in slaap vallende stad en de druppelende klanken, veroorzaakt door de spaan, zijn hoorbaar. Waar hij zijn spaan in de donkere massa laat zakken, verschijnen kringetjes, die vervolgens een spoor achterlaten.
Hij voelt de priemende ogen van de jongeman in zijn richting, maar hij negeert deze.

b068bf2b9cfb2733692d91c58c255939_medium.“Wat een ongelooflijk mooi kostuum en masker heeft u, meneer”, zegt de jongeman opeens, waardoor de nachtelijke stilte doorbroken wordt.
“Ja, dank u wel. Het is volgende week carnaval en ik doe daar altijd gaarne aan mee. Maskers zitten niet altijd goed dus ik wil ze uitproberen voor ik me er voor langere tijd in ga verbergen.”

“Wij komen uit Nederland, daar wordt ook carnaval gevierd maar de kostuums en maskers zijn lang niet zo mooi als hier”, probeert de jongen, om het gesprek in gang te houden.

Er komt geen antwoord van Gualtiero, die nu enkel oog heeft voor Viola, die zojuist haar toilettasje uit haar grote tas heeft gehaald. Ze knipt het tasje open en haalt daar een vijl uit, waar ze zorgvuldig haar nagels mee bijwerkt. Haar jurkje waait frivool op in de wind en haar gouden haar danst mee, tot voor haar ogen. Ze pakt een speld uit haar tas en met een handig gebaar weet ze haar lokken in bedwang te houden.

“Ik heb ook een keer een mooi masker gehad”, zegt ze, terwijl ze doorvijlt, “maar dat van u is wel heel bijzonder. Mag ik het ook eens passen?”
“Nee!”
Het klinkt barser dan hij bedoeld had, maar hij voelt dat er gevaar schuilt in haar. Ze is onwetend en onschuldig. Haar witte jurkje en haar lokken zijn verleidelijk, zonder dat ze hier het besef van heeft. Met een toilettasje op haar schoot…-
“Sorry”, zegt ze, “ik begrijp best dat u er zuinig op bent.” Ze haalt haar mascara uit haar tasje en gaat op zoek naar haar spiegel.

“NEE!”
De gondel maakt een onverwachte beweging en even wankelt hij. Hij brengt de gondel tot stilstand. Een luid gezoem in zijn hoofd maakt hem duizelig en hij drukt zijn handen in zijn gezicht. Het masker geeft opeens een zeer beklemmend gevoel, door de verhoging van zijn lichaamstemperatuur. Met een geforceerde poging om zijn ademhaling weer onder controle te krijgen, weet hij zacht “sorry, momentje graag”, uit de brengen. Als hij opkijkt, ziet hij dat zij de spiegel weer opgeborgen heeft.
“Nogmaals sorry, ik had dat glaasje likeur niet moeten drinken.”

Het stel begint te lachen.
“Ja, dat probleem hebben wij ook, haha.” Ze duikt opnieuw in haar grote tas en ze vist een mobieltje op. “Wacht, dan doe ik dit wel, is leuk voor thuis!”
Ze staat voorzichtig op en doet een stap richting Gualtiero, waarna ze zich weer omdraait met haar rug naar hem toe. Ze houdt haar mobiel voor hen.
“Dan maak ik wel een selfie van ons, leuk!”
Gualtiero’s ogen worden het scherm ingetrokken. Zijn tweede beeltenis is duidelijk zichtbaar en een stel duivelse ogen doorboren hem.

“Klik”, zegt ze vrolijk.

Met al de kracht die hij in zich heeft probeert hij het beeld te verbannen. Rustig ademhalen!
Een hitte overstijgt zijn lichaam, beginnend bij zijn voeten. Snel trapt hij zijn schoenen uit, om door het koele hout weer af te koelen. Een sissend geluid is waarneembaar en de geur van verbrand hout bereikt zijn neus.
“Ga weg”, fluistert hij schor.

Het stel zit hem vreemd aan te kijken en weten niet wat ze ervan moeten denken. Weg gaan is sowieso geen optie, want ze zitten midden op het kanaal. Bedoelt hij nu echt dat ze moeten gaan zwemmen? Absurd gewoon!

De brand in zijn lijf baant zich een weg naar zijn hoofd. Vuurballen ketsen aan de binnenkant van zijn oogleden en in één ruk gooit hij het masker van zich af, het donkere water in.

b65d67e21daa7fd74770e47c5b8b1fb5_medium.

Nog eenmaal poogt hij het stel te waarschuwen maar de overname is al te ver. Zijn ruggenmerg verkrampt zich en voor een moment voelt hij zijn spieren, die aan de ribben zijn vergroeid, licht scheuren. De verkramping zet zich voort in zijn handen. De hand, waar hij de spaan mee vast heeft, veroorzaakt krakend en smeulend hout. De storm in hem gaat langzaam liggen en hij rekt zijn nek op van links naar rechts.

“Zo!” gromt hij, en hij lacht er vals bij.
Hij kijkt naar het meisje, die hem stijf van angst aanstaart.
“Kom mee!” De jongen pakt de hand van het meisje, om de gondel te verlaten, het koude water in. Viola rukt zich los van zijn hand om haar tas te pakken, en ziet haar vriend ondergaan, het kanaal in, met het idee om hem te volgen. Ze hoort het luide hoongelach nog, en dan wordt het donker.

Heel even komt ze nog bij en ze ziet hoe een duistere gestalte zijn tanden ontbloot om in haar gezicht te zetten. Een ijselijke gil wordt  gesmoord en gaat over in een doodse stilte. Gulzig vreet het gebit verder aan haar lichaam, met tussenpozen van kokhalzerij over de rand van de gondel. Als laatste worden haar bovenbenen en borsten aan flarden getrokken en verorberd.

cc6a1dee5bcc135cb1afc1ab8237434c_medium.

“Er dreef een jongen in het water met een roeipaan in zijn lijf. De kracht waarmee de spaan gegooid is, moet van bovenmenselijke aard zijn”, meldde de commissaris aan de media. “Er wordt onderzocht of het anoniem afgegeven mobieltje met foto van een meisje en een gemaskerde man in relatie staat met deze gruwelijke misdaad.”

Na een jaar is het dossier onopgelost gesloten en wordt weg gefiled bij de andere duistere zaken.


Gualtiero vaart verder.
Hij weet het.

 

Reacties (34) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen
Dit verhaal vind ik mooier dan de tweede.
Goed geschreven.
o dear.. dan wordt het er niet gemakkelijker op om te kiezen
dank je wel Berna! :)
Haha, succes:)
Onmiskenbaar jouw stijl. Zou niet misstaan als een goede horrorfilm.
Dank je wel!
Echt een goede.
Dank je wel Karazmin.

Ik twijfel.. ik heb nog een ander verhaal geschreven en ik zou graag weten welke de beste is. Ik ga zo plaatsen.
Dat is wel weer een hele goede.
Dank je wel Anerea!
Gelezen en beoordeeld!
Dank je wel
Gelezen en beoordeeld.
Dank je wel