Wat gij niet wilt wat men u flikt, flik dat bij een ander (14)

Door Weltevree gepubliceerd op Sunday 18 January 14:15

Niek lacht fijntjes als ik verontwaardigd pruttelend vertel over mijn verjaarspartijtje met Pleuni

f19154282da2f4d5efad9763b4abaf21_medium.“Weet je, ik heb toch altijd zo de pest aan koud eten. Dat heb ik weer: mijn sliptongetjes van de Lijzige Jan waren zo lekker bloedheet, ik zat er echt van de genieten, maar uiteindelijk heb ik ze steenkoud naar binnen moeten werken. Bah, ze waren net zo koud als ik trouwens.”

De psycholoog luistert, ontspannen tegen de stoelleuning en met over elkaar geslagen benen. Aan zijn ogen zie ik dat hij er wel lol in heeft.

“Nadat ik jullie had gebeld om deze afspraak te maken, had gehoord dat dochterlief niet had gereageerd, was ik haar nota bene vergeten. Dat vond ik zelf eigenlijk wel een goed teken. Ik was echt tevreden in het nu aan het genieten met mijn jeugdvriendin” Hij knikt.

“Ik dacht nooit meer iets van haar te horen, had je vandaag willen vragen of die brief voor haar dan ongewijzigd op de bus kon, maar ja… Zij is echt zo heerlijk spannend, fantastisch verrassend compleet onberekenbaar. Als het niet zo triest was zou ik er natuurlijk ook geen lol van hebben,” glimlach ik sarcastisch en kijk daarna door het raam. Niek laat me begaan. Dat voelt goed. Ik wil nu eerst iets positiefs aanstippen.

“Ik ben trouwens wel blij dat ik meteen na het verstrijken van de deadline deze afspraak heb gemaakt. Zoals jij weet houd ik niet van tijdverspilling.” Niek knikt…

“Verdorie, zitten wij het hier zo precies uit te kienen dat ze vóór mijn verjaardag moet hebben gereageerd want anders voelt het madammeke zich wellicht gemanipuleerd. Stel ze moet aan komen kakken met felicitaties of een kadootje. Wat denk je wat? Gij gleuft ut tog nie?” Hij trekt verbaasd de wenkbrauwen op en gist dat ze toch heeft gereageerd.

“Ja hoor… Zo gezellig uitgedacht. Natuurlijk duwde ze me op 1 oktober een fijn kadootje door de strot: Die vette afwijzing. Ik schaamde me kapot dat ze niet eens de moeite had genomen om af te zeggen. Of een kattenbelletje met: nee, dank u wel. Ik heb haar niet zo zij opgevoed dat ze brieven ongeopend weg mag gooien? Kennelijk dan toch wel om mensen asociaal te laten wachten en niet de moeite te nemen om te zeggen: leuk geprobeerd, maar aan mijn lijf geen polonaise. Aangezien ik wist dat ik hier vandaag, woendag zou zijn heb ik haar sterk aangeraden jouw aanbod toch nog eens te overwegen en me dinsdagavond, gisteren dus, thuis te bellen. Raad eens wat? Dat deed ze en ook nog keurig op tijd. Jawel, applaus en... ze heeft iets heel origineels bedacht want jou vertrouwt ze niet. Kan me daar op zich nog wel wat bij voorstellen, want jij werkt al met mij en mijn broer durfde hier zijn hoofd ook niet om de deur te steken, maar nu komt het: Ze wil niet in therapie! Of ik dacht dat zij gek was, vroeg ze. Nou weet ik dat ze al ongeveer haar hele leven denkt, dat ik niet goed snik ben, dus och, die onzin doet mij onderhand niets meer. Zoals de waard is vertrouwt ie zijn gasten, denk ik dan. Maarrrr, tromgeroffel....ze zoekt nu zelf een andere psycholoog! Hier in de buurt en, ja niets gebeurt voor niets Niek, die gaat zij betalen want als we daar zo vaak, zelf denkt ze aan zeven tot tien keer, heen moeten, wil ze mij niet op kosten jagen. Toch wel zorgzaam, vind je niet?” Ik schiet er deze keer wel daverend van in de lach, Niek niet.

“Dat gaat haar niet lukken,” reageert hij onverwacht en ik schrik toch.

“Ik vraag me sowieso af of het wel zin heeft, want toen ik vroeg met welke hulpvraag ze op de proppen zou komen viel ze bijna flauw. Hulp? Alsof dat een vies woord is. Nee hoor, zij heef geen hulp nodig. Hulp is kennelijk ongeveer hetzelfde als bekennen dat je niet perfect bent, dat je het soms even niet alleen kunt en iemand nodig hebt. Wat doet zij een moeite om alles onder controle te houden zeg.”
“Dat wordt dus niks” constateert Niek nogmaals.

“Denk je?”

“Nee, reken er maar niet op, want al haalt ze heel Gelderland overhoop, ze vindt hier in de buurt niemand die met families werkt.”

“Dat meen je niet. Ben jij de enige die in deze omgeving aan familieverhoudingen doet?” Hij knikt.

“Nou, dat is dan over uit en sluiten, klaar is Kees. Dan zal ze me dat over drie weken wel laten weten, maar hoezo ben jij de enige?”

“Tegenwoordig werkt bijna niemand meer met meer dan één persoon.” Ik val bijna van de stoel van verbazing. “Dat meen je niet. Hoe moet dat dan met al die ouders en kinderen die met elkaar in de clinch liggen? ”

“In de psychologische hoek is het onderhand “Schraalhans Keukenmeester”. Ik vind het leuk, een uitdaging om de verhoudingen tussen verschillende mensen te onderzoeken, voor iedereen tegelijk de juiste hulp te vinden.Dat houdt mij bij de les. Ik heb speciaal iemand in dienst voor jeugdtrauma’s. Een ander doet de persoonlijke werkgerelateerde problemen, puur zodat ik me kan concentreren op het verbeteren van gezinsverbanden of de sfeer in groepen die beter samen willen werken, maar ik ben daarin echt een uitzondering. Tegenwoordig willen de meeste psychologen maar één cliënt tegelijk in hun spreekkamer.” Ik weet niet wat ik hoor.

“De opleiding was vroeger veel meer gericht op relaties, gezinssituaties en die moet je praktijkigericht met alle leden van de familie aanpakken. Die vaardigheden hebben de jonkies nog niet in huis en veel oudere hulpverleners, daar weet jij inmiddels alles van, zitten ergens veilig hun tijd uit, teren op oude kennis, zien een al lang verwerkt jeugdtrauma als persoonlijkheidsstoring. Zonder aan bijscholing te doen wordt iedereen natuurlijk steeds minder flexibel en de meeste hulpverleners vinden het ook te moeilijk om met twee of drie cliënten tegelijk aan de slag te zijn, geloof ik.”

“Nou ja, destijds, met de scheiding, was het de normaalste zaak dat men het hele gezin erbij haalde. Als de anderen vonden dat er één kind niet deugde bleek dan al snel dat dit lag aan de verhoudingen binnen dat gezin. Het heeft ook geen zin om er maar één bewust te maken, want daar veranderen de anderen niet van, toch? Zelf heb ik erg veel gehad aan het boek: Ik ben oké, jij bent oké.” Niek schiet in de lach.

"Dus dat ken jij? Nou ja, daar hoef je tegenwoordig echt niet meer mee aan te komen want dat kennen de meesten niet eens." zegt hij knikkend en vraagt wat ik nu precies met mijn dochter heb afgesproken, “want ze mag er onderhand toch echt ook wel eens iets voor gaan doen. Jij hoeft niet de enige te zijn die het contact verbetert”

"Ze zal binnen drie weken- ik dacht aan jouw argument dat ze veel bedenktijd nodig heeft- met die andere therapeut voor de draad komen."

De tijd vliegt

De drie weken gaan voorbij terwijl ik ondertussen werk aan een realistisch volwassen sprookje met glasharde pentekeningen, zonder dat mijn dochter belt. Alvorens na drie en een halve week zelf contact met haar op te nemen maak ik me eigen wat Niek me in de laatste sessie ook duidelijk heeft gemaakt:

”Als je iets met je dochter wilt, moet je leren schaken,”
“Oh bah, Niek, dat kan ik helemaal niet. Ik heb er zo’n bloedhekel aan om te worden gemanipuleerd. Ik kan nooit van te voren bedenken dat iemand kwade opzet heeft. Het leeft toch echt veel plezieriger met: wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook en ander niet en zo weet ik helemaal niet meer wat positief bij haar uit zal pakken.”

“Jammer maar helaas. Met haar zul je wel moeten schaken en je zegt zelf immers ook, dat ze doet wat jij niet wil en meestal nalaat waar je rechtstreeks om vraagt.” Ik moet dus af van het idee, dat je met eerlijkheid het meest bereikt en de stappen van te voren leren incalculeren. Als ik er aan denk word ik er al moe van, ieder initiatief van haar of mij, van voor naar achteren te moeten overwegen, maar het geeft niet hoe het werkt, als het maar werkt. Wat als ik daarbij toch weer veel te veel vanuit mezelf redeneer?

 Wordt vervolgd. Deel 15

Reacties (19) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
wat lees ik nu? er wordt niet meer gewerkt met meer dan een persoon bij de therapeut??
Ik denk dat er hier toch nog verschillende zijn hoor!
En zij gaat naar een 'andere' therapeut .. HAAR verhaal doen en hopen om er gelijk te halen!?

Het wordt inderdaad schaak spelen, mooie vergelijking
Nee, de jongelui die net van de uni komen willen liever niet meer met meerderen tegelijk werken en dat schijnt niet meer zo in trek te zijn ook bij de studie. Het zijn vaak de ouderen die daar mee bezig zijn.
en als een echtpaar in therapie wil om hun relatie te redden?!
Dan zien ze die vaak apart, heb ik begrepen
Wat Niek hier zegt is nieuw voor mij en volgens mij zijn er nu weer voldoende groepstherapeuten of groepscoaches.
Leren schaken! Mooie vergelijking. Hoef je ook niet als iets negatiefs te zien. Als je in je auto rondtuft, moet je toch ook anticiperen? :-)
Ja, Niek had heel goede aanzetten om over na te denken, zoals: "er zit weer een weeffoutje in je gedachtegang,"als ik weer eens te positief bezig was...
Ja, schaken, het schijnt in dit geval wel handig te zijn, maar als je een heilig geloof hebt in jezelf zijn en dat eerlijk op de lange duur toch altijd het langst duurt, zonder manipulerende streken, is dat echt wel iets totaal nieuws om te leren...oemfffff en je gaat zo snel weer in de 'fout', als je dat nog leen moet
Manipulerende streken...maak je het nou bij voorbaat niet té negatief? Noem het dan gewoon coachen en anticiperen. Veel neutraler.
Nee, ik had het over mezelf. Ik heb zo geleden onder mensen die manipuleren zonder dat ik dat in de gaten had, om mij met halve informatie ergens te krijgen waar zij voordeel van hadden en alleen ik later de rotzooi op mocht ruimen. Ik vond dat Niek het heel goed zag, maar ik kan (of wil) niet schaken ( kaarten of dammen), ook niet in het echt in de relatie met mensen . Noem dat naïef... of dom, maakt niets uit, het lukt me bijna niet...
”Als je iets met je dochter wilt, moet je leren schaken,”

Hoe in- en in triest! Je moet je als een robot gaan opstellen en elke stap links, rechts, rechtdoor en achteruit afwegen en de reactie proberen voorstellen.
Ik heb mijn best gedaan me, wat dat betreft, aan te passen, wetend dat ik daarmee wellicht toch kon bijdrage aan haar wens een leuke band met mij te krijgen. Tot ik dacht (maar zover is het hier nog niet) rot maar op.
Niek zegt niet voor niets: want ze mag er onderhand toch echt ook wel eens iets voor gaan doen....
Ik wist niet wat ik las, hoe is het mogelijk dat er niet meer met gezinnen wordt gewerkt? Doet men dan nog wel aan relatietherapie? Of is dat ook te moeilijk? Ik snap er weer eens niets van.
Er zijn vast wel zo hier en daar goede therapeuten en hoe het nu is weet ik niet, want dit is al heel wat jaar geleden
Lijkt me een gemis voor de psychologische zorg als er niet meer aan hele gezinnen wordt gewerkt. Zullen ze onderwijl al ontdekt hebben dat het op die manier niet werk?
Net of je één radertje van een machine schoonmaakt en de rest laat zitten. Dat schone radertje krijgt dan toch alle troep mee en loopt vanzelf weer vast.
Jij mag niet meer raden... wat heb je dit mooi gezegd en goed doorzien...Petje af.
ik heb zo mijn momenten.
Ik moet dus af van het dat je met eerlijkheid meer bereikt...helaas een al te ware zin.

Ingewikkeld he als je niet meer spontaan vanuit je eigen gevoel en gedachten kan reageren en een soort ontwikkeling door moet gaan om een relatie hoe dan ook te willen laten werken, weer heel goed omschreven en jij bent nu al een heel eind , vooral de eerlijkheid ondanks dat die niet de werkelijkheid altijd blijkt te zijn een mooi en sterk mens gebleven en je komt mij over als één die vooral de waarheid voor jezelf geaccepteerd hebt onderhand! Bewondering voor jouw zijn heb ik zeker!
Ach ja, iedere situatie heeft mij altijd wel iets geleerd, zal ik maar zeggen en het zou anders ook maar saai worden, toch?
Jij niet goed snik? Kom nou, een beetje prettig gestoord, dat wel. Dochterlief weet je wel bezig te houden en op kosten te jagen. Maar ja, als het iets positiefs oplevert is het welbesteed geld.

Jouw leven is zo langzamerhand wel een open boek geworden. Zit er nog meer in vat?

Groet!
Nee, ik hoefde niets te betalen want dat zou zij doen. lief he? En ja er zit nog twaalf jaar met deze materie in het vat...