x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Er is echt maar één eerste keer (13)

Door Weltevree gepubliceerd op Saturday 17 January 14:14

Ik ben voorzichtig trots op mij

Op de stoep voor de 'Lijzige Jan', in die ijskoude commotie, heb ik de rust bewaard. Ik ben voor mezelf opgekomen en heb teleurgestelde boosheid geen kans gegeven.

Gek dat ik ondanks alles toch altijd uitgebreid voor mezelf kook. Heerlijke roerbakschotel deze keer. Als ze belt, wat een tegenwoordigheid van geest was dat daar in de kou, weet ik morgen meteen wat ik met Niek bespreken moet. Irritant dat ik nergens anders meer aan denken kan, toch weer hoop, dat ik nu al een uur met oproerende zenuwen ongedurig door de grote woonkamer ijsbeer.

becf54ead7a1336bced96bf04a46dd44_medium.

Om vijf voor zeven plof ik met verse koffie op de bank in het, naar eten ruikende, flink warm opgestookte huis om ademhalingsoefeningen te doen, de ogen gericht op de klok tegenover mij. Als jij niet enigszins op tijd belt, neem ik niet eens op. Dan mag jij eens een tijdje in het luchtledige tasten en voelen dat je moeder onbereikbaar is.

Klokslag zeven uur gaat de analoge telefoon die ik wel eerst flink lang over laat gaan.

“Ja, hallo met mevrouw W***”

“Mevrouw W***? Oh ja, hihi, ja met mij hier.” klinkt ze alsof we dikke maatjes zijn.

“Fijn, mooi op tijd, ik zit net aan de koffie.” Deze keer heb ik me voorbereid op de stilte die ze inderdaad ook nu laat vallen. Laat ik eens vrolijk doen, denk ik.

“En…vertel eens, wat heb je besloten?”

“Nou, eh. Kijk, zie je, ik heb er héél goed over nagedacht en het ook langdurig, uitgebreid mag ik wel zeggen, met iemand besproken die er verstand van heeft. Ik bedoel te zeggen, ik ben echt niet over één nacht ijs gegaan en het is niet dat ik niet wil, hoor, dat moet je beslist niet denken, maar zie je… ik doe het toch niet.
“Oké, bedankt voor het bellen. Tot ziens dan maar.”
“Neeneeheee, wacht nou even.”
“Waarom? Wat valt er nog meer te begrijpen aan het simpele woordje nee? Het hoeft niet M****, ik verplicht je nergens toe. Jij hebt die brief geschreven, niet ik. Vergeef me dat ik even heb gedacht dat je er aan toe was ook echt met een schone lei te beginnen. Geen man over boord. Ik ben er niet boos om, vind het jammer, maar jij bent oud en wijs genoeg om te weten wat je wilt. Ik inmiddels ook. Vijf jaar geduld heb ik gehad en jij hebt al die tijd gekregen zonder dat ik jou ergens mee heb lastig gevallen. Dat is voor een moeder niet n-.”
“Ja, dat weet ik ook wel, maar ik-” valt ze me nijdig in de rede en ik verbijt mijn irritatie terwijl ik niet meer luister en wacht tot het stil wordt. 

“Ik was nog niet uitgesproken,” zeg ik dan vrij zacht, maar trefzeker.
“Oké sorry.”
“Dat was niet makkelijk, die vijf jaar, maar nu wens ik niet nog meer tijd te verspillen, want ik heb niet het eeuwige leven en voor je het weet is het te laat. Jij hebt ervoor gekozen om mij te verbannen, niet andersom! Ik wil jou de eerste keer bij mijnheer den Ouden ontmoeten en-“

”Ja maar,“

”Hallo…mag ik nou eens gewoon uitpraten? Voordat ik je heb gezien ga ik me nog helemaal niet vastleggen om zovaak af te spreken en voor een eerste ontmoeting is er echt géén therapie nodig.”
“Oh nee, zeg, ben je mal? Therapie, ffft.… Geen therapie, dat is helemaal niet wat ik wil. Kom zeg, wat denk je wel, dat ik gek ben of zo?”

“Sorry M**** Tien keer naar een therapeut noem ik therapie en daar is op zich ook niets mis mee. Dat wil ik straks misschien óók wel, maar deze eerste keer kun je niet over tien stukken verdelen. Gods onmogelijk. Moet jij eerst tien keer om de hoek loeren of ik goed genoeg ben? Om zeker te weten dat ik alle moeite wel waard ben?”
“Nee natuurlijk niet.”

“Zeven tot tien keer, dat zei je toch toen ik buiten stond te blauwbekken? Voordat ik je gezien heb, wil ik daarmee niet zomaar even akkoord gaan. Als ik zoiets beloof zit ik er aan vast en daar begin ik voor alsnog niet aan, snap je?”

“Jawel, maar het is helemaal géén therapie.”

“Oké, laten we over het woord niet strijden, vertel maar wat jij wilt.”
“Ik wilde bij een neutrale therapeut met jou aan de slag.”
“Mijnheer den Ouden staat er hier in deze contreien om bekend voor alle leden van een gezin de juiste aanpak te hebben. Hij is dus méér dan neutraal.”

“Nou ik wil gewoon niet naar die psycholoog van jou,” zegt ze neerbuigend. Kijk, daar komt het aapje uit de mouw.

“Je vertrouwt mijnheer den Ouden niet? Prima, zonder vertrouwen heeft het sowieso totaal geen zin. Laat maar zitten. Het hoeft niet M****, het is geen verplichting en je moet zoiets graag willen. Ik wacht wel tot je er echt aan toe bent.”
”Jawel, nee maar, nou…ik vertrouw hem wel.“

”M***, doe geen moeite. Het is graag of helemaal niet.”
“Natuurlijk wel, kom zeg, natuurlijk vertrouw ik hem. Jij loopt er toch óók? Dan neem ik aan dat ie goed is. Nee, maar weet je, ik wilde namelijk zelf zorgen voor een therapeut. Een die we alle twee niet kennen. Bij jou in de buurt, dan hoef je niet hier naar toe te komen en ik zal die ook betalen. Ik wil jou namelijk niet op kosten jagen want als we er zo veel keer naar toe moeten.”
“M****, mijnheer den Ouden doet het voorlopig gratis.”
“Wat is er nou in Godsnaam mis met mijn plan?”Ik kan er met mijn hoofd niet bij dat ze niet ziet hoe ze draait als een drol in de pot om de controle te houden.

“Dat het niets te maken heeft met een eerste ontmoeting onder begeleiding, maar oké, ga je gang, zoek maar iemand die jij wel ziet zitten.” Aan de andere kant klinkt een opgeluchte zucht en ik zit op hete kolen om niet verder met haar in discussie te gaan, al is het heel ergerlijk dat ik eenvoudig niet door kom. Beam me up Scotty, please en help me de rust te bewaren.  

“Inmiddels is het drie maanden geleden dat ik jouw brief kreeg. Ik wil nu wel dat je er haast mee maakt, dit niet op de lange baan schuift,” zeg ik met een zekere standvastigheid en ze zucht nogmaals. 

“Fijn, dus, dat ga ik dus zo snel mogelijk voor ons regelen. Jij hoeft er dus niets voor te doen, ma. Laat het allemaal maar aan mij over, goed?” Ze lijkt ineens een tevreden, zelfverzekerde vrouw. Ik zou zelfs even het idee kunnen krijgen dat het zorgzaamheid is. Ook goed. Het maakt niet uit hoe het werkt, als het maar werkt.

“Oké afgesproken. Ik stel voor dat je (wat zei Niek ook weer?) eh, laten we zeggen, binnen drie weken met een andere deskundige op de proppen komt.”
“Oké, ma, dat komt voor de bakker. Kun je op rekenen.”
“Heb je dan ook een hulpvraag voor deze therapeut?”
“Hoe bedoel je, hulpvraag?” Ze springt bijna van dat woord uit haar vel.
“Zo iemand zal willen weten waarmee we geholpen moeten worden, neem ik aan.”

“Ik hoef anders helemaal nergens mee te worden geholpen.” Gelukkig voorkom ik een onvergeeflijke slappe lachbui.
“Oh nee? Ben ik de enige die hulp behoeft? Jaja, je hebt dit hele theater uitgedacht omdat je uit jezelf ineens zomaar spontaan bij mams op de stoep stond?” Nu is ze het spoor bijster en ze pruttelt dat ik niet zo raar moet doen.

“Weet je M**** Laat maar.... Doe geen enkele moeite. Wie geen hulp wil heeft immers geen hulpverlener nodig, dat wordt dan toch je reinste tijdverspilling.”
“Oké. De hulpvraag. Ik zal natuurlijk vertellen hoe het er met ons voorstaat. Heb jij nog een voorkeur?”
“Mag ik weten hoe jij dat gaat formuleren want je regelt dit tenslotte ook voor mij. Hoe denk jij dat het er met ons voorstaat? Daarover kunnen we best eens van mening verschillen”

“Nou, doe nou niet zo vervelend. Moet die therapeut nog ergens aan voldoen, volgens jou?” Ze is er wel een kei in om mijn vragen consequent naast zich neer te leggen.

“Ja, ik heb geen zin in iemand van vijfentwintig.”
“Waarom dat dan weer niet? Wat is er mis met jonge mensen?”
“Niets. Ik ben onderhand bejaard en mag van een jonge psycholoog niet verwachten dat hij of zij, net van school, vanuit de leerboeken weet wat iemand van middelbare leeftijd met mijn leven ervaren heeft.”
“Oké, het moet dus, wat jou betreft, perse een oude zijn?”
“Nee! Doe er maar één tussen jou en mij in, dat lijkt me redelijk, maar vertel eens, gaat het verder wel goed met jou? Je werk? Of studeer je weer?”

Het is dat ik het bij mijn broer ook heb zien gebeuren. Daarom verwondert het me niet hoe sappig ze omschakelt nu de stoom van de ketel is. Ze rebbelt ineens over ditjes en datjes alsof we vriendinnen zijn, bijna voor het vaderland weg, lijkt het.

Het kan dus wel, denk ik toch even met een glimlach…

 Wordt vervolgd . Deel 14
 

Reacties (18) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Het is triest om te lezen dat ze zo onzeker is. Ik bedoel, ze wilt zelfs niet eens naar een psycholoog die jij goed vindt.

Ik wou dat ze ook hier schreef, dan kon ik haar kant ook lezen, en misschien er wat van begrijpen.
Potverdorie wat een verhaal wordt dit! Sed Res slaat volgens mij de spijker op de kop, maar ik denk ook dat er met je dochter veel meer aan het handje is.
Ja, een voorlopig toch wel on-going story
Die glimlach aan het einde, je schrijft het weer zo mooi..lijkt me moeilijk voor je allemaal
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
Het is toch niet helemaal juist in haar koppeke.

Heeft ze 'onbewust' angst omdat ze niet opgewassen is tegen jou? ze aanvaardt geen gezag en voelt dat jij - als moeder - boven haar staat.
Er scheelt toch iets met haar. WAAROM kan ze zich eens niet wat 'kleiner' opstellen ?!?
Waarom? Misschien omdat ze zich al vanaf haar vierde als mijn moeder heeft opgesteld? Ja, ik probeer ook maar wat te bedenken.
Kon je maar eens in dat hoofd van haar kijken !!!
Er bekruipt me toch het gevoel dat er iets psychologisch achter zit bij haar. Geen autisme of iets daar aan verwant, dat weet ik heel zeker. Maar misschien toch borderline, al heb ik dat ook in mijn omgeving gezien en ook dat was anders. Toch.. er moet iets niet goed zijn met haar.
Maar wat?
Dat weet ik niet. Ik heb alleen verstand van dingen die met autisme te maken hebben en ik weet hoe de moeder van mijn vriendin was, die had borderline. Die wilde haar kind ten aller tijde claimen.
Haha, zij wil mij met alle geweld laten verdwijnen... De illusionist met de grote verdwijntruc. Hans Klok, alleen weet ik niet of ze me dan daarna ook weer terug tovert..
Toch denk ik eerder dat haar grootste probleem is dat zij niet tegen jou is opgewassen, hoe flink ze ook op andere terreinen van haar leven is.
Als je dit als buitenstaander leest lijkt het er toch wel op dat ze er een beetje (veel) mee speelt, jouw gevoelens dan. Je wil contact, je wil weten waar het is misgegaan en hoe het kan opgelost worden....dit wordt allemaal geweigerd maar dan kom je op een punt dat het genoeg geweest is.....eenmaal je dit laat merken zijn we weer bij de 'ja, maar' gekomen.

Ik heb er maar één woord voor op dit moment: gemeen.
Ik denk eerder : gestoord
Ik blijf het moeilijk vinden om die woorden te gebruiken, het blijft toch, ondanks alles, je dochter. (tussen haakjes schrijf ik echter: gestoord is een beter woord - tussen haakjes omdat ik mezelf wijsmaak dat het dan minder erg overkomt:)
(ik ben reëel genoeg om te erkennen, herkennen, dat iemand verstoord kan zijn en gestoord genoemd kan worden.)
Ook een moeder mag zeggen dat ze iets gestoord vindt al is er dan geen diagnose voor handen. Zelf denk ik dat ANGST hier de baas is. Schuldgevoel wellicht ook. Ik weet wel dat het soms het bloed onder je nagels vandaan haalt en dat je het niet persoonlijk op moet vatten, het bij die ander ( in dit geval mijn kind) moet laten hoe men doet/denkt en handelt