Opgeruimd staat netjes (11)

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 16 January 14:32

Niek’s kantoor is gevestigd aan de andere kant van de stad, op een steenworp afstand van Gonnie’s huis. Het is een fikse wandeling en lopend door het park maalt meestal van alles door mijn hoofd. Wat wil ik deze keer bespreken? Mijn vriendin, haar taak in het bestuur van die stichting en ik wil op een ludieke manier duidelijk maken hoe goed ik me voel. Jammer dat ik geen feestmuts bij me heb. Niek kan me onderhand wel uit tekenen in het stoere leren jack met de eeuwige zwarte pet. Af en toe wordt het hoofddeksel, net als de rugzak, onderdeel van het gesprek. Niek snapt die symbolen namelijk.

9e81e273017dbf30ccf940e847cdf0f3_medium.

Met een wulps gebaar neem ik de klep zo elegant mogelijk tussen duim en wijsvinger, pinkje omhoog, kijk hem ondeugend aan en leg glimlachend de pet behoedzaam naast de stoel.

“Je ziet, Niek, ik neem mijn petje af. Voor mezelf vandaag.” Hij knikt en met beide handen vorm ik een kokette driehoek boven mijn hoofd.  “Zie je dit, Niek?”

Vrolijk knikt hij en als ik vraag of hij weet wat het voorstelt schudt hij glimlachend zijn wijze hoofd. Of hij het echt niet begrijpt is volkomen onbelangrijk, hij krijgt in ieder geval door dat ik goed gemutst ben en van dit spelletje geniet.

“Niet? Jij meent het…Jij ziet het echt niet? Ach jawel joh... Kijk nog eens goed.” Nu wordt de denkbeeldige puntmuts nog een feestelijk stuk langer, feeënmuts met fladderend lint. Weer ontkent hij.

“Nou ja, ik dacht onderweg al: Ik had toch een gouden feestmuts moeten kopen.”

“Oh, we vieren een feestje,” grinnikt hij met guitige blik en ik knik.

“Ja, mijn broer is dood.”

“Goed zo.”

Tot ik me realiseer: deze conversatie zou volkomen verkeerd uitgelegd kunnen worden door wie niets weet van de hoed en de rand en ik schiet in een vette schaterlach, maak er dan maar een echt cabaretstuk van. Deze keer niet om pijn te verbloemen en Niek geniet duidelijk mee.

“Hahah, die kaart kan hun deurmat niet eens hebben geraakt, Niek. Nog voordat hij hem goed gelezen had hing Broerlief al woedend aan de lijn.”
“Zo, anders niet vooruit te branden, maar nu liet hij er dus geen gras over groeien?”
“Nee, je zou er maar eens de tijd voor nemen, iets langer over na moeten denken. Jezelf beheersen en ontdekken dat er géén reden is voor paniek, hihi. Nee hoor, dat is te veel gevraagd en hij reageerde precies zoals ik heb voorspeld.” Niek komt terug op mijn levensmotto: "Drie keer is scheepsrecht."

“Zie je? Niemand drie keer de kans geven om je te kwetsen. Jij weet altijd meteen bij de eerste keer al glashelder wie jou respecteert.” 

“Broerlief doet niet aan die hocus pocus hier mee, riep ie en meteen brak mijn rug, zoals gewoonlijk wanneer ik word afgewezen, maar ik heb hem toch zo mooi te grazen genomen, Niek. Heerlijk, kan er echt van na genieten. Hoe dom kun je zijn? Als een woeste gevulde koek opbellen, onvoorbereid, terwijl hij al zijn leven lang weet dat ik hem onder de tafel lul als het nodig is? Zou hij nou echt nog denken dat zijn kwaadheid mij raakt? Hihi, of hopen dat ik te overrompeld ben.”

 “Zo doet men dat vaak.”

“Ja, zij zeker. Mij verrassen, maar nooit met iets leuks, laat staan begrip of liefde. Ik heb natuurlijk ook ik wel eens geen weerwoord, ben soms te verbaasd over hun stomme oordelen, maar nu, haha. Hij viel met een noodgang door de mand. Broer is bang voor jou, want jij zult hem beoordelen, hihi ” We nemen een slok koffie, de gekkigheid is voorbij en we worden serieus. Niek zegt dat mensen van zijn leeftijd niet meer open staan voor iets nieuws of hun instelling zullen veranderen.

“Het maakt niet uit hoe het werkt, als het maar werkt. Broer is opgebost. Ik ben er al de hele week vrolijk van. Hoera, het meten met twee maten is voorbij. Gossie, en ik heb het lekker aangedikt, uitgelegd dat ik met die depressie langer bij jou zou moeten zitten als hij niet hielp. Kortom, ik heb wel echt alles in de strijd gegooid om hem hier te krijgen. Met geld lukte het ook niet, hihi. Ja, schrik niet, ik heb zelfs gevraagd, toen hij bleef weigeren, of jij de rekeningen van die extra sessie naar hem mocht sturen, hihi…erg hè? Zo doortrapt, wie weet leer ik eindelijk eens mijn eigen boontjes te doppen?” Tevreden de laatste koffie opdrinkend ben ik door de dit onderwerp van gesprek heen.  

“De brief aan je dochter is van de week verstuurd. Heb jij iets gehoord? Wij niet.” Even voel ik een teleurgesteld steekje en Niek stelt voor, in afwachting van haar antwoord, de sessies voorlopig te stoppen. Ineens vraag ik me af hoe zijn behandelplan er eigenlijk uitziet.

“Op hoeveel gesprekken heb ik eigenlijk recht?”

“Je had recht op tien en ligt voor op schema.” Ik gloei toch trots, heb hard gewerkt.

“Dan kunnen we inderdaad beter wachten, heb ik hierna dus nog drie sessies om samen met haar te kunnen gebruiken, als ze ermee akkoord gaat.”
“Ja, zo dacht ik ook. Drie moet voldoende zijn om er achter te komen wat zij wil.”

“Oh ja Niek, ik heb nog een vraagje. Dat weet jij als deskundige wel, neem ik aan. Wat zijn precies de bijwerkingen van antidepressiva?” Hij bekijkt me fronsend.   

“Het zwakt alle emoties af. Op de curve worden de hoogste punten lager en de diepste dalen minder diep. Je stemming wordt gelijkmatiger. ”

“Tast het soms je karakter aan als je jaren van die pillen slikt? Ik bedoel, wordt bijvoorbeeld het inlevingsvermogen er anders van?” Hij schudt gepuzzeld zijn hoofd, alsof hij zich afvraagt waar ik naartoe wil met die pillen.

“Inlevingsvermogen heb je, of je hebt het niet,” zegt hij uiteindelijk gedecideerd, maar blijft me toch vreemd aanstaren en vraagt dan, nogal fel, “jij slikt die troep toch niet, hoop ik?”

“Nee joh, ben je mal, dan had ik dat echt wel verteld en trouwens ik moet het als kunstenaar juist hebben van de hoogte- en dieptepunten.” Hij lijkt opgelucht?

“Nee zeg, ik laat mijn hele gevoelsleven niet plat leggen. Haha, niets voor mij, liever echt erg gelukkig en ook oprecht diep verdriet dan dat allemaal te dempen omdat ik anders de hele dag opgefokt ben, toch? Het gaat hierom: Die vriendin van mij slikt dat al jaren en ik dacht dat dit er wellicht debet aan is geweest dat zij niet meer zo alert was. Dat die medicijnen de reden zijn dat ze de voorzitter niet op zijn vingers heeft getikt over die rare statuten. De anderen niet heeft gewaarschuwd.”

“Nee, dat kan dáár niet aan hebben gelegen. Het zwakt de emoties af en het is een kwestie van karakter of iemand zorgzaam is of niet.”
“Ik kan het dus ook gemakzucht noemen en de egoïstische trekjes, die ik tijdens onze vakantie wel eens merkte, horen gewoon bij P.?” Hij knikt.

“Oké, dan ben ik daar ook klaar. Joepie, zo houd ik wel verdomd weinig over, maar goed. Veertien jaar vriendschap op de schop. Zij blijft namelijk volhouden dat ik hen verraden heb, terwijl zij de eerste was die ik vertelde over de foute statuten van de stichting. Ik ben enkel de brenger van het slechte bericht geweest die moest worden vermoord. Ben benieuwd hoe het verder loopt met mijn kind.”

Wordt vervolgd Deel 12 

Deel 1  

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (19) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik heb die zooi ook ooit geslikt. Een goede keus. De diepedalen verdwenen, dus ik kreeg meer grip op dingen die me blij maakten. Niet overdreven blij, niet echt vrolijk, maar de glimlachjes kwamen terug. En dat was al heel wat in die tijd. :-)
Heel mooi verteld, dit!
Dank je wel. Ach ja ook kommer en kwel kun je net als vreugde en geluk proberen zo beeldend mogelijk neer te zetten
Lukt je aardig! :-)
bijwerkingen van antidepressiva verandert het karakter niet.
Een vroegere vriendin van me had vaak angsten en paniek, maar ook slapeloosheid en sufheid.
Sterk verhaal!!
Dank je wel.... het wordt steeds meer een soort roman, geloof ik, hihi
Dankzij Niek ben je alles volgens mij alles wel duidelijker gaan zien.
Ja, een hele goede hulpverlener, zeker weten
Ik kreeg malle hallucinaties van die pillen. Alleen als ik bed lag en ik sliep te diep naar mijn zin maar ik moest de kuur langzaam afbouwen. Het was volgens mij niet eens een echte antidepressiva. maar zo'n eentje die een bepaald stofje in mijn hersenpan moest aanvullen.
Ik vond het maar niets dus nu doe ik al jaren zonder. Maar wat ik zeggen wil is dat het mijn karakter niet veranderde.
Klopt met wat Niek zei...
Ik was meteen van die vriendin 'genezen'
En ik maar lekker naïef een ander zichzelf laten zijn en hen hun eigenaardigheidjes gunnen, mezelf streng toespreken dat ze een beetje daas moest zijn geweest van die pillen en dáárom niet op had gelet. Dat ze vanwege die dingen niet merkte hoe onlogisch en egoïstisch ze soms kletste
Ik kan getuigen dat haar karakter geen sikkepit veranderde terwijl ze die ongeveer een jaar heeft geslikt.
Grote schoonmaak daar?
En de lente is nog niet eens begonnen.
Joh, dit is al twaalf jaar geleden, hihi en ik doe tegenwoordig nooit meer aan zulke rigoureuze grote schoonmaken...
Oh, dat had ik niet begrepen.
Was het lente toen?
Nee, rond september-oktober
Oh, dat kan natuurlijk ook.
Weinig over houden is niet erg, wennen misschien maar de rust die je terug krijgt is geweldig. Heel sterk hoe je dit schrijft en hoe je bent!
Dank je wel, Ja, ik kruip hier langzaam maar zeker weer over de rand van de put.
De ene depressie is natuurlijk ook de andere niet.
De depressie van die vriendin was chronisch. Ooit is ze gestopt, maar toen kon ze haar man wel aanvliegen, zo ergerde zich aan hem. Ik vraag me nu nog af of hij dan wel juiste was voor haar, maar goed, dat zijn mijn zaken niet.

Mijn depressie was duidelijk te traceren door alle tegenslagen en dan heb je niets aan pillen, want die verstoren het onderzoek naar oorzaak en gevolg, wat een goede manier is om er van af te komen.
Voila, iedereen die je slecht behandelt/behandelde, iedereen die alleen omgaat met jou met zijn eigen agenda (bijbedoelingen) uit jouw leven. Heb ik jaren geleden ook gedaan, ik voel de opluchting en nieuwe kracht door jouw woorden heen.
Fijn om te horen, dank je wel, want dat was mijn opzet ook wel. Hoe ga je met een depressie om en wat levert een crisis je op...Je komt er meestal sterker uit.