Wat is echt naïef en wat doortrapt? (9)

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 15 January 11:45

Niek zit me al een tijdlang stil te bekijken.

“Ik probeer een nieuwe stichting met kloppende statuten en huishoudelijk reglement opgericht te krijgen. Dat kan via een notaris, kost me weer 500 Euro, maar dat heb ik nog wel. Een accurate secretaris en PR medewerker met een groot netwerk vinden, dat is echter een heel ander verhaal. Mensen bij elkaar krijgen die er net zo bevlogen tegenaan gaan als mijn ex collega en vriendin? Dat gaat niet lukken, vrees ik. Nog steeds begrijp ik niet dat mijn vrienden zij zich zo in de luren hebben laten leggen. Ik kende P. toch al veertien jaar, ging regelmatig met haar op vakantie: Canada, Peking, Turkije en het is normaliter helemaal geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. H. heb ik in mijn werk bij de asielzoekertjes als zeer betrouwbaar, inventief en integer leren kennen. Hij gaat echt met heel zijn inzet ergens voor. ” Een diepe zucht ontsnapt onwillekeurig uit mijn gespannen lijf, maar echt opluchten doet het niet.

"Ik dacht onderhand toch wel wat mensenkennis te hebben, maar..." Het huilen staat me inmiddels nader dan het lachen en ik zwijg bedremmeld.

“Nu zou ik graag iets willen zeggen, maar ik twijfel want dat valt soms verkeerd. Het woord dat ik zou willen noemen wordt door de ene helft van de mensheid als positief ervaren, de andere helft vindt het juist een negatieve karaktertrek.” Het is verbazingwekkend dat Niek ineens zo voorzichtig is.

“Nou ja, is dat niet ongeveer met alles zo?” vraag ik.

“Oké…. Ik vind jouw houding omtrent die stichting wel erg naïef.” Natuurlijk knik ik.

“Ja. Ik ben ook zo naïef als een bos uien. Dat heb ik altijd een prima eigenschap gevonden, ben er ook trots op. Als kind al. Ik  was eerlijk, nam de verantwoording voor mijn eigen denken en doen, deed niet stiekem zoals mijn broer die via gemene streken z\ijn zin doordreef. Daar zijn onschuldigen de dupe van.”

Dat was zijn manier om er onder uit te komen, zegt mijn psycholoog droog, vastberaden knikkend en hij is ook niet van plan er verder veel over te zeggen. Even snap ik niet wat hij bedoelt, tot ik me realiseer dat broer en ik dezelfde moeder hebben gehad. Ik glimlach. Een andere manier om onder dictatorie uit komen.
“Ja, oké. Een punt voor jou, maar dat is familie, ” en ik tel op mijn vingers af:

  1. “Maar waar blijven we als je vrienden niet meer kunt vertrouwen? Die hebben we zelf gekozen, omdat ze bij ons passen, ons liggen, begrijpen.
  2. Die van mij hadden allemaal beloofd, met de hand op hun hart, dat ze mijn belangen zouden behartigen terwijl ik in Ethiopië zat.
  3. Zij wisten dat ik me strikt aan die UWV wet te houden had.
  4. Ze hebben niet goed opgelet, of tenminste niet gezien dat ik er langzaam maar zeker uit werd gewerkt. Dat kan toch eigenlijk niet?”

“Naïef dus.” zegt Niek nogmaals alsof ik echt lijd aan een ernstige vorm van hardleersheid. Mijn handen zakken, er valt niets meer op de vingers af te tellen want hoe verstandig ik ook redeneer en hoe gelijk ik misschien ook heb, de situatie verandert er geen spat van.

“Voorzitters zijn meestal een bepaald soort mensen. Ik bedoel, de lieden die zo’n functie ambiëren, doen dat nooit voor niets. Vooral die van de oude stempel. Zij willen die taak meestal graag omdat ze zo dingen naar hun hand kunnen zetten.”
“Ja, maar, zoiets doe je toch niet als het om zo’n goed doel gaat?” Niek kijkt me even aan met die veelbetekende glimlach omdat ik weer teveel vanuit mijn eigen overtuiging denk. Ik had er altijd zo'n bloedhekel aan als ma zat te ja-maren!  

“Voorzitters zoeken macht, willen zich er graag op voorstaan dat ze méér kennis hebben en willen daarmee een groep van bovenaf sturen. Dat komt in heel veel verenigingen en stichtingen voor. Is ook altijd zo geweest en, democratisch of niet, dat zal nog vaak zo zijn, vrees ik.” Hij legt het uit alsof ik daar niet over hoef te twijfelen, maar ik geef me nog niet direct gewonnen.

“Ja, maar, eh, voor het goede doel is dat toch niet relevant? Dat werkt juist averechts.” Niek zwijgt lang en de licht spottende blik kan hij amper verhullen. Ik moet ophouden eigenwijs te ja-maren!  

“Dat vind jij en je hebt waarschijnlijk ook wel heel erg gelijk. Jij wilt alles het liefst democratisch en transparant. Dat moet voor het goede doel vast en zeker ook zo, maar... dat verandert niets aan wat zo'n soort voorzitter wil.” Hij zwijgt daarna resoluut, laat mij graag zelf conclusies trekken.

“Nee, of ja... Zo is het natuurlijk wel gegaan. Hij keek vroeger als leraar wel eens raar naar mij. Als klassevertegenwoordigster had ik natuurlijk wat meer in de melk te brokkelen dan de anderen. Nu voelde hij, zoveel jaar later, natuurlijk ook dat zij vanwege de kennis over Ethiopë en mijn meisjes op mijn kompas moesten varen. Dat kon hij uiteindelijk misschien toch niet uitstaan?”

ff567cee77c39f0f63bd8e6b5a0f560e_medium.

De man tegenover mij toont zich nooit blij of overheersend als hij gelijk heeft. Hij knikt als ik zelf goed heb nagedacht en hij zegt ook wel eens dat er een klein weeffoutje zit in mijn gedachtengang. Dan galopeer ik weer eens al te positief op mijn bekende stokpaardjes te ver bij de realiteit vandaan.

“Contacten onderhouden met mijn mensen in Ethiopië kan nu ook niet aangezien zij zeggen dat ze het geld pas naar CHAD-ET sturen, als ik het contact met hen verbreek. Heb het wel zo goed en zo kwaad mogelijk aan iedereen in Addis uitgelegd, maar ja… Zij vertrouwden mij en nu…" De krop in mijn keel voorkomt dat ik verder kan spreken.  “Ahum, eh…ik moet er niet aan denken hoe zij zich nu allemaal door mij bedonderd voelen.”

Even zitten we samen de loodzware stilte te doorstaan en ik zucht enkele malen zeer hartgrondig. Met strak getrokken lippen, kijkend uit het raam waarachter enkel een paar wolken voorbij drijven. Ik weet dat er nu rare putjes in mijn kin staan.

“Als ik het goed begrijp heeft men jou eigenlijk drie kinderen afgepakt,” fluistert Niek uiteindelijk bedachtzaam. Hij zegt vaak zulke rake dingen en ik slik tegen de prikkende tranen, wil mijn kostbare tijd bij hem niet weg janken en wrijf ze weg.

“Ja, eh, dat klopt. In meer opzichten… eerst heeft mijn moeder mij het recht ontnomen om vrijuit kind te zijn, daarna zorgde mijn ex voor een trauma waardoor ik geen contact meer kon krijgen met mijn hummeltje en nu kan ik door die stichting niet meer naar mijn pleegdochters en het project. Het lijkt onderhand wel de enige rode draad van mijn leven. Daar is ook niets aan te veranderen, of ik nou wel of niet naïef ben. Als het aan mij gelegen had waren al die dingen anders, veel liefdevoller en integer gelopen, maar ja., gedane zaken. Ik zou zo graag bezig zijn om weer naar Ethiopië te kunnen, jammer maar helaas... ik mag zonder goed gekeurde stichting nu echt niet meer weg.

“Zou je er eens over willen denken wat je ervan vindt als ik je dochter uitnodig zodat ik jullie eerste ontmoeting hier kan begeleiden?" Ik veer meteen op.
”Daar hoef ik niet over na te denken, Niek, dat lijkt me geweldig.”

Hij staat op, loopt om zijn bureau heen waar hij met vier vingers achter de computer snel iets in elkaar tikt. Vanaf die plek leest hij de brief voor die me prima in de oren klinkt. Persoonlijk maar tevens zakelijk, zonder uit te wijden over mij of mijn depressie. Hij komt weer in het makkelijke kuipstoeltje tegenover me zitten.

“We zullen haar een bedenktijd geven zodat ze de kans krijgt het heel goed te overwegen. Wat denk je van drie weken? Zal ik de deadline op één oktober stellen?”

“Oh nee, doe dat maar niet, hahaha. Da 's echt een besmette datum. Mijn verjaardag. Dat leidt enkel maar de aandacht af en dan kan ze misschien weer het gevoel hebben dat we haar manipuleren of dat ze zich verplicht moet voelen om me te feliciteren. ” Hij schiet samen met mij in de lach.

“Drie dagen ervoor dan? Zullen we het op 27 September houden? Dan weet je voor je verjaardag of ze ermee akkoord gaat. Dat lijkt me een mooi cadeau” Het klinkt me allemaal zeer plausibelverstandig  en hoopvol in de oren.

“Heb je trouwens al iets gehoord van je broer?”
“Nee, maar gisteren, na zijn verjaardag, is de kaart de deur uitgegaan. Ik verwacht daar volgende week dus wel een reactie op te hebben.”

Wordt vervolgd

Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik mag die Niek wel; lijkt me een hele goede.
“Als ik het goed begrijp heeft men jou eigenlijk drie kinderen afgepakt,” BAM, recht in de roos! Die blijft wel even hangen.
Ja, en hij hangt bij mij nog steeds.
Dit zijn van die momenten die je een leven lang bijblijven. In Hollywood zouden ze er een hele dramatische scène van maken, met bijpassende muziek. ;-)
Dat denk ik soms ook.
het raakte mij als ik als over het afnemen van je kind-zijn en dan inderdaad 3 kinderen... pijnlijk is dat!
Een mens wordt soms gestraft door zijn goedheid!!
Ja, maar je moet het er wel mee doen.
weer gelezen en emotioneel tot mij genomen, raakt behoorlijk!
Dank je wel. Ik denk dat zijn therapie niet bij iedereen werkt, maar bij mij raakte hij ook wel telkens precies de kern.
Het komt dus allemaal doordat in iedereen het goede wil blijven zien. Waar op zich niets mis mee is.
In zekere zin wel ja.
Dat je daar dan aan onderdoor moet gaan is uiteindelijk ( via die filosofie) natuurlijk toch ten dele je eigen schuld, hoe oneerlijk het ook lijkt...
De omgang met anderen kan je daardoor knap veel ellende bezorgen, maar ik wil het niet anders, vind het contact met de anderen nog steeds te leuk.
Liever naïef dan doortrapt.
Ja, mee eens, maar goed... zie wat er door kan ontstaan
Die rode draad.... Het lijkt me enorm moeilijk om niet 'gewoon' ontzettend verbitterd te raken na al die toestanden.
Geloof in jezelf blijven houden. Je idealen trouw blijven en je verlies, dat in mijn geval toch ook mede door toedoen van anderen is ontstaan, ruiterlijk toegeven. Wel je eigen aandeel daarin erkennen, want niets gebeurt voor niets.
Dat helpt heel goed om niet verbitterd de handdoek in de ring te gooien, heb ik al vaak gemerkt.
Weten wat van jezelf is en wat je bij de ander(en) moet laten. Dat vergt uiteraard veel filosoferen plus een gevorderde leeftijd, hihi, maar zo leeft het best ontspannen (als je eenmaal door die depressie heen bent en het allemaal weer op een rijtje hebt) Het is eenvoudig veel eerlijk werk aan jezelf...ook wel weer eens goed, om oude gewoonten op te ruimen