Wat is een omhoog gevallen vakidioot? (8)

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 15 January 02:08

Bij Niek was ik uit het diepste stuk van de put gekropen toen Gon en ik eindelijk, op een verregende woensdagavond, aanbelden bij het uitgestorven gebouw. De administratie van de GG en GD  was er gevestigd. Het had een onheilspellend stukje in een cultfilm kunnen zijn zoals de gezette, kleine gedrongen, in vreemde kleurencombinatie geklede vrouw, ons zwijgend naar een wachtruimte bracht. Ze droeg een schommelende, iets te ongelijke plooirok en fluisterde een vrijwilligster te zijn. In het voor het grootste deel onverlichte moderne gebouw hing een kille onbestemde galm van onbenoembare grimmigheid, voornamelijk vanwege het trappenhuis aan het eind, dat met de flets blauwe indirecte verlichting een spookachtige sfeer had.

We waren natuurlijk een kwartier te vroeg. De zenuwen gierden me nu toch wel door de keel en toen we eindelijk werden op gehaald en de grote kamer binnen mochten zat de hele commissie al pontificaal klaar achter een gigantische ovalen vergadertafel. We moesten tegenover hen plaatsnemen op de drie klaarstaande stoelen. Mijn nicht ging rechts van mij zitten terwijl de rood aangelopen Riagg-despoot zich steunend aan de linkerkant neerzette. Wij drieën, opgeprikt met de zeven koppige commissie. Eén voor een stelde men zich voor terwijl we door de wiegende vrijwilligster iets kregen voorgezet in grove kantinekopjes met een onwaarschijnlijk dikke rand plus hard blauw logo. Het rook als afwaswater en was, naar later bleek, de eretitel 'koffie' niet waardig. 

Het waren enkele directeuren uit het bedrijfsleven, een kopstuk van de Akzo, de algemeen manager van een ziekenhuis, een hoge ome van de sociale dienst en de directrice een verzorgingshuis. Voor hen lag, naast het A-viertje met mijn klachten, een blocnote plus mijn zestien kantjes. Het was aan de ezelsoren duidelijk te zien dat sommigen het meermaals gelezen hadden.

De voorzitter drukte me op het hart dat ik me nergens zorgen om moest maken, dat beide partijen ruimschoots tijd zouden krijgen om hun visie op het gebeurde te geven. 

92388cb32f54d0b3a2b65a47d66651e0_medium.

Ze knikten allen welwillend glimlachend.

“Daarna zullen we onafhankelijk van elkaar tot een oordeel komen dat u na drie weken zal worden toegestuurd.”

Het klonk erg officieel.

Eerst stelde men wat algemene vragen om te controleren of we allemaal wel voor dezelfde 'zaak' aanwezig waren. Of mijn klachten terecht waren werd echter al snel duidelijk toen ik de Akzoman antwoordde dat inderdaad in hoge nood te hebben verkeerd en had gehoopt goed met mijnheer naast mij samen te werken.

“Haha, hoor haar, hoge nood, het zou wat,”  viel de opgefokte deskundige me in de reden en iedereen schoot rechter op hun stoel. Gon en ik keken elkaar even veelbetekenend aan. Oh, kijk. Hij zakt meteen al door de mand. Heeft hij zelf niet in de gaten hoe denigrerend hij geklonken heeft? Ik houd mijn mond maar even.

“Samenwerken? Zij is een patiënt. Geen psycholóóg, zoals ik en ze zou dan wel naar me hebben moeten luisteren.” Ik bleef stoïcijns rustig terwijl hij door sneerde.

"Werken, alsof mensen zoals zij ooit meewerken, pfff. Ik heb er méér dan genoeg die enkel mijn kostbare tijd zitten te verspillen. Tijd die ik veel beter aan de echt ernstige gevallen kan besteden.” Hij gaf een perfecte persiflage van een teleurgestelde afgewezen zandzak op een manke ezel en was erg breedsprakig over vrouwen zoals ik. Dat hij beslist zelf je eigen graf wilde graven vond ik prima.

De voorzitter gaf aan dat hij me in de reden was gevallen en ik kreeg opnieuw het woord maar had het idee dat de ondervragers eigenlijk al voor de helft klaar waren met hun oordeel.

“Nee, ik ben natuurlijk géén psycholoog, maar wel moeder, zakenvrouw en kunstenaar. Zoals u misschien weet doen die vanuit hun vak van nature al veel aan zelfreflectie, of in ieder geval doe ik dat. Daarnaast heb ik voldoende levenservaring om te weten welke hulp ik zocht en die heb ik inmiddels ook gekregen.” Daar keken de commissieleden verbaasd van op en ze vroegen wat ik bedoelde.

“Nadat mijn rapportage over de intake met mijnheer Kleintjes, die u ook gekregen heeft, bij de UWV arts was binnen gekomen heeft zij mij onmiddellijk naar een particuliere psycholoog door verwezen, want zij wist dat ik er hard aan zou werken want ik wilde immers niet meer leven. Dat was naar haar mening urgent genoeg om er haast achter te zetten.” Alle zeven hoofden knikten.

“Ik heb een goed lopende eigen zaak gerund, tegelijkertijd mijn kind alleen opgevoed en dat was beslist niet omdat ik altijd al BOMmoeder heb willen zijn. Nu had ik een deel van mijn leven voor het goede doel ingeruimd, wat me door Nederlandse- ik maakte met mijn vingers denkbeeldige aanhalingstekens-   vrienden onmogelijk is gemaakt. Het goede doel is mislukt. Niet door mijn toedoen en inmiddels ben ik heel goed in staat om te kunnen beoordelen of iemand mij wel of niet met respect behandelt.” De linke bluffer naast me kon het niet laten er herhaaldelijk meesmuilend over de blazen.

“Ik ben voor hulp bij deze mijnheer gekomen- ik wees naar links- en zoals ik heb geschreven, heeft hij me amper aangekeken en diverse zeer bevooroordeelde uitspraken gedaan, nog voor hij had gehoord welke hulp ik zocht.”
“Haha, welke hulp ze zocht… Ze heeft een ingewikkelde persoonlijkheidsstoornis, dat is er aan de hand.” Zeven monden vielen bijna tegelijk verbijsterd open.

“Ja, ik geloof inderdaad dat u dat al had besloten meteen nadat u de dame voor mij uit had zitten schelden,” knikte ik droog en wendde mij daarna tot de manager van het ziekenhuis.

“Mijnheer denkt dat het om een jeugdtrauma gaat en heeft genegeerd dat ik toch al meer dan een kwart eeuw geleden, net na mijn scheiding, daarmee heb afgerekend. Dat deed ik met behulp van een goede psycholoog, maar daarom vind ik mezelf zeker nog niet gestoord. Wel heb ik daardoor enige zelfkennis en dat ik goed uit mijn woorden kan komen was toen ook al bekend. Het is me duidelijk dat ik uitstraal het allemaal wel alleen te kunnen, ik filosofeer namelijk nogal veel. Dat schijnt ook al reden te zijn om te worden afgewezen, maar als ik zover ben niet meer te willen leven is dat géén aanstellerij.” Gaandeweg was ik zachter maar ook minder zenuwachtig gaan spreken en ik zweeg daarna. 

“Ik hoef me anders tegenover niemand te verantwoorden en zeker niet bij een patiënt. Ik vind dat mevrouw eerst bij mij had moeten komen met haar klachten en ik ben het in het geheel niet eens met de aanklacht die ze tegen mij heeft ingediend.”  Het was frappant hoe de opgefokte hangwang nog steeds niet in de gaten had zichzelf zo belachelijk te maken als ik hem beschreven had. Ik had willen zeggen dat ik mijn klachten natuurlijk wel eerst met hem had gedeeld mits ik ook maar enigszins had vermoed dat hij luisteren kon, maar de voorzitter greep netjes en op een redelijk autoritaire toon in. 

“Beste mijnheer Kleintjes, mag ik u erop wijzen dat we hier geen van allen zitten om u áán te klagen. Dit is geen rechtbank waar we vonnis spreken. Wij onderzoeken of de klachten van mevrouw gegrond zijn. Heeft iemand van de leden nog vragen? ” Zes hoofden schudden nee en men vroeg of ik nog wensen had.

“Ja, ik zou het zeer op prijs stellen als mensen zoals mijnheer Kleintjes nooit meer in contact komen met vrouwen van mijn leeftijd die na een zeer druk leven hulp zoeken. Dat zal ik niet kunnen regelen, maar ik eis wel dat mijn dossier uit de archieven van het Riagg zal worden vernietigd. Ik wil beslist niet dat zijn diagnose ooit nog ergens op zal duiken.”

Drie weken later lag de officiële brief op de mat waarin stond dat al mijn klachten unaniem ontvankelijk waren verklaard en men beloofde ervoor te zorgen dat mijn dossier uit het Riagg archief werd verwijderd. Ik vroeg me daarna nog wel af of de dame die voor mij uit zijn kantoor kwam (ik had letterlijk kunnen verstaan hoe stom hij haar vond) ooit de moed heeft gehad hem aan de paal te nagelen en zou ze over ‘de hulp’ van deze uitgebrande vrouwenhater heen zijn gekomen? 

Wordt vervolgd Deel 9 

Deel 1  Deel 2  Deel 3  Deel 4  Deel 5  Deel 6 

Deel 7

Reacties (24) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Verbijsterend hoe sommige types zichzelf vakkundig in de voet kunnen schieten.
De uitkomst van de klachtebprocedure verbaast me niks.
Mij uiteindelijk ook niet, maar ik was wel erg verbaasd dat zo iemand zichzelf zo te kakken zet.
wat een smerig en arrogant type!!
Goed dat hij het onderspit moest delven !!
Ja, je zal maar labiel zijn, onzeker, in de war, dan heeft zo iemand helemaal een desastreus effect...
Sommige van die typesczijn echt idioten. En jij hebt toch maar mooi gelijk gekregen.
In ieder geval heeft hij zich vies laten kennen, hahaha
Dat heeft hij zeker.:-)
Leuk, als mensen zo hun eigen lot bezegelen. Of ja, leuk is eigenlijk geen goed woord. Maar het amuseert wel.
Ja, op dat punt in mijn leven deed het mij zeker goed gelijk te krijgen en dan ook nog door zijn eigen gedrag. Dat vond ik ook wel komisch. Die lulhannes denkt dan nog steeds mij te kunnen kleineren, hihi...te dom voor woorden met wel uitstekend geschikt voor een boek.
Wat een arrogant ventje. Goed dat je dossier daar vernietigd is. Ik vraag me af hoeveel anderen hij nog 'geholpen' heeft?!
Ik denk dat zijn baas natuurlijk ook weet hoe de klachtencommissie oordeelde en wie weet....zit hij nu wel in het archief om daar de oude dossier uit te tikken?
Wat ook zo teleurstellend was: Hij was maar een paar jaar jonger dan ik en daar mag je toch enige levenservaring of wijsheid van verwachten?
Dat baart me al langer zorgen. Met een diploma op zak kunnen ze aan de slag en kunnen ze mensen 'helpen' en begeleiden. Maar zonder levenservaring/wijsheid en dus de 'gave' om zichzelf te verplaatsen in andermans problemen en pijn, heeft het allemaal weinig zin.
Klopt als een zwerende vinger, soms is zo iemand meer patiënt dan zijn eigen clienten
Die liet zich even in de kaart kijken zeg. Wat een kerel. Het zal grappig geweest zijn als het niet zo ernstig was geweest.
Ja, ieder nadeel hep se foordeel en die zestien kantjes kunnen zo het toneel op, met bijvoorbeeld onze komische talenten Doortje en Elly...hihi
Pfff.... geen woorden voor zoveel domheid van die man. Goed verwoord en geschreven weer
Dom,
Ja dat ben je toch wel als je je zo gedraagt terwijl er zeven mensen tegenover je zitten die je horen en zien... Typisch een gevalletje van weinig zelfkennis, die met wat boekenwijsheid gewend is aan onmondige vrouwen, vrees ik