Wat is precies misbruik? (7)

Door Weltevree gepubliceerd op Wednesday 14 January 15:32

“Heel bijzonder,” geeft Niek knikkend toe als hij mijn dochters brief heeft gelezen en ziet dat ik probeer niets uit te stralen, maar toch wel stiekem heel blij ben.

c7886b7168cd14b2c49173a43511f038_medium.“Zomaar ineens, na vijf jaar en zonder dat ik er deze keer iets voor heb gedaan. Natuurlijk heb ik er wel vaak over gedacht om te bellen, maar ik heb me beheerst, het bij een smsje gelaten, met de verjaardag, de feestdagen. De vorige keer heb ik na de verbanning namelijk zelf het contact hersteld. Daarna dacht ik, dat ik toen misschien géén initiatief had moeten nemen want zo heb ik het haar destijds wel weer erg makkelijk gemaakt." Niek zwijgt, huhut af en toe teneinde te laten merken dat hij oplet.

"In wezen vind ik dat wie de puinhoop maakt, de rotzooi ook moet opruimen. Zij wijst me af? Dan is het ook aan haar om dat terug te draaien. Dat heb ik haar tenminste in alles voorgeleefd. Verantwoording nemen voor je eigen gedrag en er voor staan. Fouten durven te maken en er iets van leren. Vaak denk ik dat de hele opvoeding langs haar op is gegaan. al schrijft ze nu ineens van niet, maar hier had ik al helemaal niet meer op gerekend,” zucht ik onzeker.

“Ja, dit is niet echt meer het schrijven van een kind,” blijft Niek lakoniek. Ik haal de twee met de hand beschreven velletjes uit mijn rugzak en geef ze hem aan.

“Ik heb al iets terug geschreven, maar ik wil vragen of jij het eerst wilt lezen.” Hij neemt er de tijd voor. Van zijn gelaat is geen af- noch goedkeuring te lezen en zonder oordeel krijg ik de brief aan mijn kind terug.

“Kan hij zo weg? Ik bedoel, is hij te lang? Moet het korter?”

“Ik zou hem niet meteen sturen. Ze heeft jou vijf jaar laten wachten, dat is niet niks. Ze mag nu ook wel eens wat geduld voor jou opbrengen en niet meteen op haar wenken worden bediend. Ze is inmiddels volwassen, toch?”

“Ja, jawel, maar, ach natuurlijk… en ik weet trouwens ook niet hoe het zou moeten. Ze noemt in het onderste deel van de brief zowat heel de wereld op waar we niet over mogen praten. Dat is echt bijna iedereen die met ons te maken heeft gehad.”

“Laten we eerst maar eens jouw situatie aanpakken, heb je al iets gehoord van die klachtencommissie over die, eh...bijzondere collega van mij?”
“Oh ja, over drie weken moet ik daar verschijnen.”

“En… ben je daar zenuwachtig over?”
“Nee, ik mag iemand ter ondersteuning naast me hebben en Gonnie wil wel mee. Ik zie wel waar het schip strandt. Het is goed wat ik heb gedaan, dat ik voor mezelf ben opgekomen. Ze zullen me echt wel gelijk geven, denk ik. Er is immers geen woord van gelogen.”

“Wat is er volgens jou eigenlijk zo belangrijk aan deze eh, Riagg-affaire?”

“Mijn vader heeft me al geleerd dat het géén schande is om hulp te halen, waar dan ook voor, als dat nodig is. Niet dat ik er snel gebruik van maak, maar toch… Het was ineens heel duidelijk dat ik er schoongenoeg van had om me te laten koeioneren. Als ik hulp vraag - dat doe ik meestal toch al vrij laat- en bij een deskundige aanklop, zeg dat ik niet meer leven wil, dan betekent dat niet dat ik moet worden getreiterd en ik verdom het ook beslist om dan als een minderwaardig insect onder een steen te kruipen.”

”Wat is het nut van deze man voor jou dan nu geweest?”

“Die enorme woede om zijn achterlijke neerbuigende methode. Door zijn kleinerende en onwijze aanpak had ik eindelijk mijn grens bereikt en daardoor heb ik de eerste stap gezet om uit het dal te klimmen.” Niek lacht en zegt dat ik hem dus eigenlijk dankbaar mag zijn, wat ik schaterend beaam terwijl ik de uitnodiging aan mijn broer voor de dag haal. "Inderdaad, hihi, want zonder hem zouden wij twee nu niet hier bij elkaar zitten," proest ik nog, "en oh, … de uitnodiging van mijn broer heb ik ook klaar." Hij leest de kaart nauwkeurig door. Dan nog eens, waarna het dunne kartonnetje lang in zijn hand op en neer blijft wiegen. Ik voel me bekeken als Niek me daarbij onderzoekend bekijkt, alsof hij iets zit te overwegen. 

“Hij is goed. Je schrijft dat je er over wilt praten dat hij je nog steeds behandelt als vroeger thuis. Prima, maar ik heb wat moeite met dat ene woord. Je schrijft: als we beneden in bed lagen.” Ik snap niet waar je heen wilt. Wat is er mis mee? 

“Ja, we sliepen in het souterrain en meestal moest ik natuurlijk eerder naar bed. Als hij dan boven van mijn ouders ergens voor op de kop had gekregen moest ik het ontgelden, lag hij zijn gram tegen mij uit te schreeuwen alsof ik er iets aan kon doen dat zij hem berispten.”

“Deed hij dat dan in jouw bed?”
“Nee, natuurlijk niet. Er zat een muurtje tussen en hij lag aan de andere kant in het donker alle woede van zich af te blazen. Niks bijzonders, hij heeft zich ook maar twee keer aan mij vergrepen.” Niek schiet rechtop.

“Hoe bedoel je?”

“Ach, eerst was hij weer woedend de trap af komen stampen en zonder mij welterusten te wensen pissig in bed gekropen. Deze keer zei hij niets. Het was al een hele tijd stil geweest. Ik dacht dat hij sliep, maar ineens kwam hij om de muur heen en sprong bovenop me. Eerst dacht ik nog dat hij wilde stoeien, maar ineens zaten zijn vingers tussen mijn benen, wat ik niet wilde. Hij was te zwaar, vijf jaar ouder en toen heb heel hard gegild tot hij ermee ophield. Daarna lag ik natuurlijk wel een tijdje, een paar weken, angstig af te wachten of hij het weer zou flikken.”

“Is dat vaak gebeurd?”
“Nee joh. Na die eerste keer vond ik dat ik dit niet hoefde te pikken en toen hij het weken daarna opnieuw probeerde heb ik hem overal gekrabd waar ik kon en heel hard geroepen dat ik het aan pappa en mamma zou vertellen als hij niet gauw maakte dat hij weg kwam.”

"En is het toen opgehouden?"

"Ja, nou en of... Hij had het lef niet meer, de scheiterd, want hij wist dondersgoed dat, als ik dit verklappen zou, er hem echt iets héél anders te wachten stond dan een gewoon standje. Dan zou het huis pas echt te klein zijn."

“Hoe kijk je daar nu naar?”
“Ach, weet je, hij was tien, ik vijf en altijd al gehaaider dan hij. Kennelijk was het voldoende om te dreigen en ik riep ook heel hard: dáár blijf je af, dat is van mij!!! Daarna heeft hij nooit meer iets geprobeerd.”

“Dus jij wist zo vroeg ook al heel goed wat van jou was?” vraagt Niek verbaasd en ik knik hevig. Dan leg ik uit erg jong al bewust te zijn geweest van heel veel dat niet door de beugel kon en geef hem enkele voorbeelden.

“Stel, je broer besluit toch om hier te komen, wil jij dan over dat vergrijp van vroeger met hem praten?”
“Nee zeg, ben je mal. Dat is geschiedenis. Préhistorie. Ik heb er weinig onder geleden, zie het als een lastig voorvalletje, een jeugdzonde van hem. Ik wil het juist hebben over nu. Hoe hij mij nog steeds afstraft voor wat een ander hem aandoet. Als zijn vrouw hem het vuur na aan de schenen legt mag ik dat ontgelden. Met de erfenis drukte hij eenvoudig geld van mij achterover. Het is toch ongelooflijk? Alsof je oude emoties ooit met geld kunt vergoeden en laatst sloeg hij me zomaar.” Nieks gezicht spreekt met de opengesperde ogen ineens heldere boekdelen.

“Ja, je gelooft het toch niet? Hij is inmiddels zestig…tot twee keer toe lelde hij me tegen mijn wang en hij keek er erg venijnig bij. Hahaha, omdat EmjE en ik vijf minuten te vroeg bij hen voor de deur stonden. Ik maakte nog een grapje: Sorry we zijn iets te vroeg want er stond geen file. Rats, klats. Dat was echt de bekende druppel. Dat domme gedoe moet nu onderhand maar eens afgelopen zijn,”

“Dan zou ik dat ene zinnetje toch echt veranderen. Je weet nooit of hij zich die akkefietjes van vroeger nog herinnert, zich er misschien nog steeds voor schaamt. Misschien heeft hij het verdrongen, maar voor hetzelfde geld zit het hem nu nog dwars en denkt hij dat je hem er hier mee wilt confronteren,” legt Niek rustig uit en ik stel voor de zin te veranderen in 'dat je mij nog steeds behandelt alsof we beneden in het sousterrain zijn', wat hij een prima oplossing vindt. 

”Hij is eerst nog jarig. Dan stuur ik netjes een felicitatie, want ik ga er echt niet meer heen vóórdat we over die klappen hebben gepraat. Daarna gaat deze kaart op de bus.” Die sessie is voorbij voordat ik er erg in heb en Niek zegt met klem dat we later op de brief van mijn dochter terug zullen komen.

4070c4876a2ed1f7b2d735740dde64b4_medium.

Reacties (24) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Pfoe, het is gewoon bizar dat je zoveel problematische gevallen hebt gekregen in je familie. Je broer, je moeder, je dochter, je man... Gelukkig had jij je vader nog.

Het is indrukwekkend dat je nog steeds kan lachen. In jouw plaats zou ik wellicht verbitterd geraakt zijn.
Nee, dat had ik me op mijn veertiende al voorgenomen, om nooit verbitterd te raken
Indrukwekkend geschreven en door dat je dit schrijft is te merken dat het een terugblik is die de pijnlijke lijnen tonen, maar die jou niet gebroken hebben, heel knap om zo te durven terugblikken.
Ik heb nooit moeite gehad met terug kijken, want aan het verleden kan niemand iets veranderen. Je kunt er wel veel van leren en ik vind het heel erg jammer dat zo weinig mensen dat durven, omdat ze bang zijn zichzelf tegen te vallen of zich voor bepaalde keuzes nog steeds schamen. Men doet de dingen altijd zo goed mogelijk, denk ik altijd maar en als het later fout blijkt uit te pakken, kun je er enkel maar wijzer van worden.
Vandaag alle zeven afleveringen tot nu toe gelezen. Diep onder de indruk. Ik moet het even goed laten bezinken. Regelmatig met een brok in de keel gelezen.
Een aantal dingen herken ik uit mijn eigen leven, voor het overige probeer ik me in te leven in alle personen en dat is nog niet zo makkelijk. Je schrijfstijl is letterlijk en figuurlijk aangrijpend.
Dank je wel. Ik heb dit allemaal al lang geleden opgeschreven, toen was het vers en gebeurde het net. Dat heb ik allemaal niet meer teruggelezen. Nu doe ik het dunnetjes over en wil later dat met elkaar vergelijken om te zien wat er in mijn beleving anders is inmiddels, wat ik ervan heb onthouden, want men zegt immers dat de tijd alle wonden heelt..Ik denk dat dat zeker klopt, vooral als je er zelf stevig aan werkt.
Lekkere vent die broer van je. Misschien heeft hij er nu nog last van dat je hem als klein meisje al gemakkelijk de baas kon. Hij is de sukkel in het hele verhaal en het is zijn verlies dat hij jou afwijst.
Ik heb altijd geweten dat iedereen voor zijn eigen gedrag verantwoordelijk is, dus hij ook. Ik heb het gedrag van mijn ouders ook bij hen gelaten. Dat van anderen kon ik prima scheiden van het mijne, maar dat is uiteraard iets anders dan de relatie tussen moeder en kind.
erg triest verhaal erg pijnlijk
Inmiddels is er niets triest meer aan.
Het was zoals het was en is iets uit een ver verledentijd
Het is een trieste bedoening.
Ja, maar bij een therapie komen natuurlijk niet al te vaak hilarisch leuke dingen ter sprake...alhoewel... mijn broers reactie was later toch echt weer iets waarom ik (met Niek) dubbel heb gelegen
Ik had het al eerder gelezen maar had geen tijd om te reageren. Jouw broer..... hij was 'maar' 10 maar zou toch al het besef moeten gehad hebben dat dit niet kon, of ben ik nu mis?

Nee, je bent niet mis,
Ik hoefde er helemaal niets meer mee.
Bij mij heeft het nooit blijvende schade aangericht. IK was het hele akkefietje vergeten, maar door die verkeerde woordkeus, waar Niek me op wees, werd het me duidelijk dat mijn broer het misschien wel helemaal nooit is vergeten. Dat is dan heel errug jammer voor hem...